Η αξία της αποδοχής

της Αγγελικής Καρδαρά. 

Σε έναν κόσμο σκληρό που «τρέχει» με ρυθμούς ιλιγγιώδεις είναι τελικά εύκολο να χάσουμε την ουσία της ζωής και την αξία των στιγμών μας. Σε έναν κόσμο που επιδιώκει το «τέλειο» ξεχνάμε ότι στην «ατέλεια» βρίσκεται η μοναδικότητα που θα μας κάνει να θέσουμε τον στόχο πιο ψηλά και να ονειρευτούμε πραγματικά. Σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στους αριθμούς και όχι στα πρόσωπα, οι ψυχές μας τραυματίζονται και οι προσωπικότητές μας αλλοιώνονται. Ο κόσμος μας όμως είμαστε ΕΜΕΙΣ! Είμαστε πρόσωπα, είμαστε συναισθήματα. Αυτό σημαίνει ότι όλα μπορούν να αλλάξουν με ένα βήμα, με μια διαφορετική στάση ζωής που θα υιοθετήσουμε, με ένα διαφορετικό μήνυμα που θα στείλουμε σε ένα ευρύ κοινό και κυρίως με το να «κλείσουμε την πόρτα» στην ασχήμια της καθημερινότητας που μας θέλει να λειτουργούμε σαν ρομπότ, χωρίς συναίσθημα και χωρίς ψυχή.

Στο postmodern και στη στήλη μου «Έγκλημα και Media» με πολύ μεγάλη χαρά αλλά και ενδιαφέρον δίνουμε τον λόγο στον συνάνθρωπό μας που βιώνει μια διαφορετική καθημερινότητα από τη δική μας και θέλει να μοιραστεί την εμπειρία του και να περάσει τα δικά του μηνύματα ζωής. Γιατί στις κοινωνίες συνυπάρχουμε, δεν πορευόμαστε μόνοι μας σε έναν ουτοπικά «τέλειο» κόσμο. Πορευόμαστε μαζί, σε έναν κόσμο με δυσκολίες, προβλήματα, αδυναμίες, ατέλειες αλλά και όμορφες και ξεχωριστές στιγμές που μπορούν να γίνουν πολύ πιο ουσιαστικές εάν αφεθούμε στη μαγεία τους.

Η συνύπαρξή μας, στο πλαίσιο των σύγχρονων κοινωνιών που αλλάζουν ριζικά, για να είναι αρμονική και δημιουργική πρέπει να δεχτεί τη διαφορετικότητα και να την αναδείξει. Όπως έγραψα τις προάλλες με αφορμή τη συγκλονιστική κατάθεση ψυχής της Σπυριδούλας Φατούρου, μητέρα της Ασπασίας που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον πατέρα της το έτος 2013 (http://www.postmodern.gr/apodochi-kai-koinonikopoiisi-atomon-me-anapiries-ypothesi-aspasias-mpogri/?), το να φτάσουμε στο σημείο να αποδεχόμαστε, σε ισότιμη βάση, συνανθρώπους μας με αναπηρίες και σοβαρά ζητήματα υγείας θέλει, κατά την άποψή μου, πολλή δουλειά που πρέπει να ξεκινήσει από τα σχολεία μας, από πολύ μικρές ηλικίες. Κάποτε όμως πρέπει να γίνει το σημαντικό βήμα και να κατανοήσουμε ότι η ζωή αλλάζει, οι κοινωνίες αλλάζουν και εμείς δεν μπορούμε να μένουμε στάσιμοι. Να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας, τη σκέψη μας, να γνωρίσουμε το διαφορετικό και να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στον συνάνθρωπό μας.

Η κυρία Ιωάννα Τσαταλίδου, νοσηλεύτρια και μητέρα 4 υπέροχων παιδιών, εκ των οποίων τα τρία στο φάσμα του αυτισμού, (βλ. σχετικά το κείμενο Αυτισμός Έκφραση Δημιουργικότητα http://www.postmodern.gr/aytismos-ekfrasi-dimioyrgikotita/) θέλησε να μοιραστεί μαζί μας, μέσα από το κείμενο που μου έστειλε, τι σημαίνει στην πράξη «διαφορετικότητα». Πεποίθησή μου είναι ότι μόνο εάν γνωρίσουμε, εάν ακούσουμε προσεκτικά και εάν προσπαθήσουμε να κάνουμε, έστω κι ένα μικρό βήμα, για να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας, θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό σημείο αποδοχής της διαφορετικότητας και -εν τέλει- μοναδικότητας κάθε ανθρώπου!

Ας μην ξεχνάμε ότι όλα ξεκινάνε από τον τρόπο με τον οποίο εμείς κοιτάζουμε τον συνάνθρωπό μας και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο που μας περιβάλλει….

Γράφει η Ιώαννα Τσαταλίδου, νοσηλεύτρια

Η αποδοχή είναι η μισή λύση!  

Όταν ένα ζευγάρι αποφασίζει να αποκτήσει ένα παιδί μπαίνει στη διαδικασία να το οραματιστεί , πώς θα είναι, σε ποιον θα μοιάζει, το φαντασιώνονται… Όταν το παιδί γεννιέται, όλοι μαζί προσπαθούν να ζήσουν το όνειρο.  Το οποίο όμως διαφέρει πολύ από την πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι μέσα σε μια στιγμή, τη στιγμή της γέννησης του παιδιού σου. Το πόσο αποτελεσματικός γονιός θα είσαι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Οι πιο σημαντικοί για μένα είναι 1. Το επίπεδο της κοινωνικής μόρφωσης τον γονέων και 2. Πόσο θέλουν οι υποψήφιοι γονείς να εξελιχθούν, να βελτιωθούν ατομικά και να μάθουν πράγματα που δεν γνωρίζουν.

Το πιο  ουσιαστικό χαρακτηριστικό του αποτελεσματικού γονέα είναι η αποδοχή. Η αποδοχή ξεκινάει από το εγώ μας. Πόσο καλά  γνωρίζω τον εαυτό μου, πόσο έχω αποδεχτεί τα ελαττώματα μου, της παραξενιές μου και εν τέλει πόσο έχω αποδεχτεί το εγώ μου. Η πραγματικότητα είναι αυτή την οποία ζούμε και είναι αυτή που είναι. Τα γεγονότα του παρελθόντος ή και του παρόντος είναι αυτά που είναι, και όταν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τα βελτιώσουμε θα πρέπει να τα αποδεχτούμε όπως πραγματικά είναι. Να δεχτούμε, για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, ότι υπάρχει λόγος που συμβαίνουν, ακόμα και αυτά που μας προκαλούν πόνο. Με το να απορρίπτουμε την πραγματικότητα είναι σαν να απορρίπτουμε την ιδιά τη ζωή. Οι άνθρωποι θα πρέπει από μικρή ηλικία να εκπαιδευτούν τόσο στα όμορφα και τα ευχάριστα της ζωής όσο και στα δυσάρεστα.

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, χρώματος, θρησκευτικών πεποιθήσεων, σεξουαλικών προτιμήσεων και γενικών χαρακτηριστικών, είμαστε εν δυνάμει άτομα με ειδικές ανάγκες. Κανείς δεν γνωρίζει τι θα του συμβεί το επόμενο λεπτό. Μόνο μέσα από την εκπαίδευση μπορούμε να βελτιωθούμε και να εξελιχθούμε.  Ο πόνος είναι αναπόφευκτος, όταν κάτι άσχημο μας χτυπήσει την πόρτα θα πρέπει να περάσουμε από το στάδιο της άρνησης, του θυμού, του πόνου έτσι ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε με το μυαλό μας και τις αισθήσεις μας την κατάσταση που βιώνουμε για να μπορέσουμε να περάσουμε στην αποδοχή. Το να αρνούμαστε να δεχτούμε την πραγματικότητα μπορεί να μας κρατά καθηλωμένους στην δυστυχία, την πίκρα, τον θυμό, τη θλίψη και όσα άσχημα συναισθήματα μπορούμε να σκεφτούμε και να αισθανθούμε. Μόνο η αποδοχή μπορεί να φέρει την απελευθέρωση και την ουσιαστική ηρεμία.

Αποδέχομαι σημαίνει αγαπώ και αγκαλιάζω το πρόβλημα με όλο μου το είναι. Η αποδοχή θα πρέπει να είναι ουσιαστική, ριζική, σε βάθος, και ολιστική.  Δηλαδή θα πρέπει να αποδεχτώ την όποια κατάσταση με το μυαλό μου, την ψυχή μου, την καρδιά μου και το σώμα μου.  Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι δείχνω λεκτικά και μη λεκτικά , με τις πράξεις μου και τη θετική στάση μου, με καρδιά και μυαλό ανοιχτό ότι αγκαλιάζω το κάθε πρόβλημα.

Πόσο κουραστικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι και όλα ήταν ίδια!!  Όλα έμοιαζαν το ίδιο , μύριζαν το ίδιο!! Αγκαλιάστε και αποδεχτείτε την διαφορετικότητα!! Ο καθένας μας είναι μοναδικός, διαφορετικός  και αυτό είναι το μοναδικό και μαγικό στον κόσμο, τα αντίθετα έλκονται και αλληλοσυμπληρώνονται τόσο όμορφα και μοναδικά, αρκεί να τους το επιτρέψουμε, να αφήσουμε τη φύση μας να εκφραστεί και να μας οδηγήσει.

Η αποδοχή είναι η μισή λύση, σε ό,τι κι αν μας συμβεί στη ζωή μας!

Αποδοχή και Αυτισμός

Ο κάθε άνθρωπος θέλει να νιώθει αποδεκτός και αρεστός στο περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται και αλληλεπιδρά. Τα παιδιά μεγαλώνουν, θα γίνουν έφηβοι και οι έφηβοι ώριμοι άνθρωποι.  Αποδέχομαι τον αυτιστικό άνθρωπο σημαίνει ότι αποδέχομαι όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που τον αποκλείουν από την τυπική ανάπτυξη.  Αποδέχομαι τα αυτιστικά χαρακτηριστικά του. Ενημερώνομαι ώστε να μπορώ να τα αναγνωρίσω, δεν τα επικρίνω, δεν τα σχολιάζω αρνητικά μα προσπαθώ με κατανόηση και σεβασμό στη μοναδικότητα του να τον κατανοήσω, να τον σεβαστώ και να συνυπάρχω μαζί του.

Να σημειώσω, κλείνοντας, ότι θα ακολουθήσει το τρίτο και τελευταίο μέρος του θέματος, με τη συνέντευξη της κυρίας Τσαταλίδου για τη ζωή και την αποδοχή των παιδιών με αυτισμό, όπως η ίδια και τα παιδιά της βιώνουν την καθημερινότητά τους, η οποία είναι δύσκολη αλλά ταυτόχρονα έχει όμορφες και δημιουργικές στιγμές που αξίζει να μοιραστούμε.  

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Θ. Ρουμπιέ ζει και εργάζεται στη Λιβαδειά Βοιωτίας ως εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια βαθμίδα. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας. Ειδίκευση: Παιδαγωγική). Η αγάπη και ο θαυμασμός της για την τέχνη την οδήγησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παν/μίου Πελοποννήσου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών (Ναύπλιο). Η σύγχυση και οι απορίες της για το πολιτικό γίγνεσθαι, την έστρεψαν και στην Πολιτική Επιστήμη, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Παν/μίου Αθηνών. Σήμερα είναι υποψήφια διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Παν/μίου Πελοποννήσου (Κόρινθος). Αγαπάει πολύ τα παιδιά και το θέατρο. Πιστεύει πως η τέχνη αναδεικνύει το φως που όλοι κρύβουμε και ότι τα παιδιά μάς χαρίζουν απλόχερα τη θετική ενέργεια που τόσο λείπει.

Latest posts by Αγγελική Ρουμπιέ (see all)

Comments

comments

Related Posts

Comments are closed.

Recent Posts