ΗΠΑ: Οι δάσκαλοι εκπαιδεύονται στη χρήση όπλων ως «απάντηση» στους πυροβολισμούς!

της Αγγελικής Καρδαρά. 

Μέσα στις πρώτες 23 ημέρες του 2018 είχαν ήδη σημειωθεί 11 πυροβολισμοί σε σχολεία των ΗΠΑ. Πριν από λίγες ημέρες -στις 14 Φεβρουαρίου του 2018- «δεκαεπτά μαθητές και ενήλικες σκοτώθηκαν και 50 τραυματίστηκαν από την επίθεση με βροχή πυροβολισμών που εξαπέλυσε 19χρονος σε σχολείο της πόλης Πάρκλαντ, 70 χλμ. βορείως του Μαϊάμι, στην ανατολική Φλόριντα, την ώρα που ολοκληρωνόταν το ωράριο των μαθημάτων, στις 14.30 τοπική, σύμφωνα με το γραφείο του σερίφη της κομητείας του Μπρόουαρντ», όπως ενημερωνόμαστε από το ρεπορτάζ. Πρόκειται για το λύκειο Marjory Stoneman Douglas, στο οποίο φοιτούν περίπου 3.300 μαθητές.

Όσον αφορά το προφίλ του δράστη, είναι άξιο επισημάνσεως ότι ήταν μαθητής του σχολείου στο παρελθόν και είχε αποβληθεί εξαιτίας διάφορων πειθαρχικών παραπτωμάτων. Αυτό είναι ένα σημείο, το οποίο ερευνητικά δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, καθώς η συμπεριφορά και η πορεία που ακολουθεί ένας νεαρός παραβάτης αποτελούν «προειδοποιητικά σημάδια» για την πιθανή διάπραξη εγκληματικών ενεργειών στο μέλλον. Συνεπώς, είναι αναγκαίο να υπάρχει η κατάλληλη στήριξη από την εκπαιδευτική κοινότητα, ώστε νεαροί με παραβατικές συμπεριφορές να μην περιθωριοποιούνται, ούτε να στιγματίζονται, αλλά να τους παρέχεται βοήθεια για να αντιμετωπίσουν τα όποια προβλήματά τους έγκαιρα, προτού μετατραπούν σε πωρωμένους εγκληματίες, όπως στην προκειμένη περίπτωση και σε πολλές ανάλογες υποθέσεις που απασχολούν σχολεία και πανεπιστήμια στις ΗΠΑ.

Εντύπωση όμως προκαλεί ότι, αντί να τεθούν τα θεμέλια για έναν γόνιμο διάλογο και για μια σοβαρή συζήτηση σχετικά με τον έλεγχο των όπλων, δάσκαλοι και καθηγητές στις ΗΠΑ εκπαιδεύονται μέσα από ειδικά προγράμματα στη χρήση των όπλων προκειμένου να αντιμετωπίσουν οι ίδιοι ένα βίαιο περιστατικό στο σχολείο τους. Είναι αξιοσημείωτο μάλιστα ότι, σύμφωνα με δηλώσεις των ίδιων των δασκάλων, αρκετοί από αυτούς φαντάζονται να στοχεύουν με το όπλο ακόμα και τους αγαπημένους τους μαθητές, με απώτερο στόχο να σκληρύνουν και να αντιμετωπίσουν ένα πραγματικό περιστατικό εάν χρειαστεί.

Προβληματίζει την διεθνή επιστημονική κοινότητα το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί μετατρέπονται σε στρατιώτες και αναπτύσσουν πολεμική νοοτροπία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί λύση στο σοβαρό αυτό φαινόμενο. Τα όπλα στα σχολικά περιβάλλοντα και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, κατά την κοινή λογική, θα έπρεπε να απαγορεύονται, καθώς μπορούν να προκληθούν πολλά ατυχήματα. Πέραν των ατυχημάτων, η εκπαίδευση των ίδιων των δασκάλων στη χρήση των όπλων δύναται να προκαλέσει σύγχυση στο μυαλό των μικρών μαθητών για τον ρόλο που υιοθετούν οι δάσκαλοί τους στο σχολείο.

 Πολλά ερωτήματα προκύπτουν στο σημείο αυτό.

  • Πώς μπορεί να καλλιεργηθεί κλίμα εμπιστοσύνης και αγάπης σε ένα σχολικό περιβάλλον, να προωθηθεί η γνώση, όταν οι δάσκαλοι, με τους οποίους περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας οι μαθητές και αποτελούν συχνά τα πρότυπά τους, εκπαιδεύονται να σκοτώσουν τους μαθητές τους; 
  • Πώς μπορούν να διδάξουν οι καθηγητές, υπό καθεστώς τρόμου, και πώς να προσεγγίσουν με αγάπη τους μαθητές τους, τους οποίους φοβούνται, καθώς βλέπουν ανάμεσά τους μελλοντικούς mass murderers;
  • Η απάντηση, ασφαλώς, δεν είναι καθόλου εύκολη. Ωστόσο, σίγουρα πρέπει να προβληματίσει τη διεθνή επιστημονική κοινότητα το γεγονός ότι σχολεία και σχολές μετατρέπονται σε εγκληματικούς τόπους/crime scenes. Αυτή η τραγική διαπίστωση δεν πρέπει να αφήσει αδιάφορη ούτε την ελληνική κοινωνία.

Ευτυχώς μέχρι στιγμής η κουλτούρα των όπλων δεν έχει μπει στα ελληνικά σχολεία και είναι επιτακτική ανάγκη, παρά τις ποιοτικές αλλαγές στο έγκλημα και τα σοβαρότερα περιστατικά νεανικής παραβατικότητας που καταγράφονται διεθνώς, να μη χάσει το σύγχρονο ελληνικό σχολείο τον προσανατολισμό του.

Ένα ακραίο, μεμονωμένο, περιστατικό στη χώρα μας αποτελεί η υπόθεση  ενός 19χρονου μαθητή, ο οποίος στις 10 Απριλίου του 2009, λίγους μήνες προτού ολοκληρώσει τον δεύτερο χρόνο σπουδών του στη σχολή του ΟΑΕΔ και ύστερα από απειλητικά μηνύματα, πήγε στη σχολή του προετοιμασμένος να αφαιρέσει ζωές. Τελικά πυροβόλησε και τραυμάτισε έναν 18χρονο συμμαθητή του, καθώς και δύο υπάλληλους τεχνικής εταιρείας, απέναντι από τη σχολή του. Ο ίδιος υπέκυψε περίπου δύο ώρες από τη στιγμή που αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι. Συνολικά έριξε 15 σφαίρες.

Στο αστυνομικό ρεπορτάζ εκείνης της περιόδου διαβάζουμε «Χθες στις 8.30 το πρωί ο δευτεροετής σπουδαστής [..] μπήκε στη Σχολή με προτεταμένα δύο περίστροφα γεμάτα, ενώ στη ζώνη του είχε περασμένο ένα μαχαίρι. Συνολικά στα όπλα, στην τσέπη και την τσάντα του είχε 83 σφαίρες, από τις οποίες οι 66 βρέθηκαν στην τσάντα του, μαζί με ένα πτυσσόμενο στιλέτο και ένα χειρόγραφο σημείωμα 30 γραμμών με το οποίο «εξηγούσε» τους λόγους του μακελειού που ετοίμαζε. Είχε σχέδιο».

Χαρακτηριστικός ο τίτλος του ρεπορτάζ της Ματίνα Ηρειώτου στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 13/04/2009 Κι όμως, είχε προειδοποιήσει Οι προειδοποιήσεις του δράστη είχαν αγνοηθεί συστηματικά από την οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες οι τοποθετήσεις των εγκληματολόγων στο εν λόγω ρεπορτάζ για τον σημαίνοντα ρόλο της οικογένειας και του σχολείου ως προς την ισότιμη ένταξη όλων των μαθητών και την έγκαιρη αντιμετώπιση προβλημάτων.

Ο δράστης, σε κείμενο που είχε αναρτήσει στη σελίδα του στον δικτυακό τόπο myspace, το οποίο βρήκε αργότερα η Αστυνομία στην τσάντα του ως χειρόγραφο σημείωμα, εξηγούσε τα κίνητρά του. Πιστεύω ότι είναι σκόπιμο να εξετάσουμε σήμερα όσα έγραφε τότε ο νεαρός δράστης. Μέσα από το κείμενό του, διαπιστώνουμε τι μπορεί να κρύβει μια νεανική ψυχή που θέλει να νιώσει ότι ανήκει σε μια ομάδα και αδυνατεί για διάφορους λόγους -κοινωνικούς, ψυχολογικούς κ.λπ.- να ενταχθεί αλλά και να διαχειριστεί τα πολύ δυνατά συναισθήματα που κατακλύζουν συχνά εφήβους και νέους, τις απογοητεύσεις και τη διάψευση των προσδοκιών

«Δεν έχω πλέον λόγο να συνεχίσω να ζω. Δυστυχώς για εσάς, είμαι πολύ εγωιστής για να φύγω και να σας αφήσω να ζήσετε τις […] ζωές σας. Πριν πεθάνω θα σας στερήσω ό,τι πολυτιμότερο έχετε. Δεν έχω σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή. Φτύνω κατάμουτρα στην “αξιοπρέπεια” και την “τιμή” σας και σε ό,τι έχετε ιερό. Έχω πάρει την απόφασή μου και δεν πρόκειται να κάνω πίσω. Οποιοσδήποτε βρεθεί μπροστά μου το πρωί της 10ης Απριλίου 2009 γίνεται άμεσα στόχος- δεν θα υπάρξει καμία διάκριση στην ηλικία, το φύλο ή την καταγωγή εκείνων που θα δολοφονήσω, για εμένα είστε όλοι σκουπίδια. Θα σας σκοτώσω γιατί έτσι γουστάρω και θα φροντίσω να το ευχαριστηθώ όσο περισσότερο γίνεται. Για τους περισσότερους από εσάς μπορεί να ακούγομαι παρανοϊκός, εγκληματίας ή δολοφόνος… Κάνετε λάθος, εσείς είστε τα νοητικώς στερημένα θρασύδειλα εγκληματικά καθάρματα που βρίζουν υπό την κάλυψη της ανωνυμίας, της ιδιότητας του καθηγητή ή των πολυάριθμων παρεών. Μέχρι στιγμής δεν έχω εισπράξει τίποτα άλλο παρά την απόρριψη και την ύβρη των γύρω μου. Σας τα επιστρέφω με την υπόσχεση να περάσετε τις τελευταίες στιγμές σας παρακαλώντας για την ελεεινή και τρισάθλια ζωή σας- σύντομα θα δείτε πως είμαι άνθρωπος που τηρεί τις υποσχέσεις του… Δεν είμαι αναγκασμένος να δώσω περαιτέρω εξηγήσεις για τις πράξεις μου. Δεν έχω γνωρίσει παρά ένα άτομο που να αξίζει σαν άνθρωπος και με την οποία πίστευα πως είχα ερωτευτεί. Νιώθω πολύ άσχημα που με απέρριψε και ελπίζω πως με ό,τι κάνω την Παρασκευή θα αλλάξει γνώμη για μένα».

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η Πολιτεία σε επίπεδο πρόληψης οφείλει να μεριμνήσει ώστε να επιμορφώσει τους σύγχρονους εκπαιδευτικούς και να τους δώσει τα αναγκαία εφόδια και διδακτικά εργαλεία προκειμένου να έρθουν πιο κοντά στους μαθητές, να κατανοήσουν βαθύτερες ανάγκες, συναισθήματα και σκέψεις. Επίσης, το σύγχρονο ελληνικό σχολείο πρέπει να γίνει ένας τόπος προαγωγής ουσιαστικής γνώσης και ταυτόχρονα αξιών και ιδανικών. Είναι πολύ σημαντικό το σχολείο, ως μικρογραφία τη κοινωνίας μας, να αφουγκράζεται τις σοβαρές κοινωνικές αλλαγές και να δουλέψει περισσότερο προς την κατεύθυνση της πρόληψης παρά της καταστολής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να μεριμνήσει περισσότερο ώστε να μην περιθωριοποιείται κανένας μαθητής, να «αγκαλιάσει» όλα τα παιδιά και να παρέχει τις υπηρεσίες της -εκπαιδευτικές, συμβουλευτικές, ψυχολογικές και ψυχιατρικές- σε όσους μαθητές και οικογένειες αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Εξίσου σημαντικό να προβάλλονται περισσότερο οι θετικές δράσεις στα σχολεία. Τα ΜΜΕ έχουν τη δύναμη να συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση, της προβολής αξιόλογων δράσεων από εκπαιδευτικούς και γονείς, γιατί τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες, μιμούνται συμπεριφορές συνομηλίκων, επομένως απαιτείται μεγάλη προσοχή στο τι εικόνες προβάλλονται και από τα media.

Συμπερασματικά, μεγάλη έμφαση πρέπει να δοθεί κατά την άποψή μου στη διεύρυνση των πνευματικών και γνωστικών οριζόντων των μαθητών με περισσότερα μαθήματα τέχνης, με οργάνωση πρωτοποριακών εκπαιδευτικών δράσεων, συζητήσεων, διαλέξεων από έγκριτους επιστημονικούς φορείς και ασφαλώς με έγκαιρη στήριξη μαθητών με προβλήματα εκπαιδευτικής και ψυχολογικής φύσεως.

Πηγές

http://www.bbc.com/news/world-us-canada-40353408

http://www.tanea.gr/news/greece/article/4511809/?iid=2

http://www.tanea.gr/news/greece/article/4511624/?iid=2

http://www.tanea.gr/news/world/article/5517640/neo-peristatiko-me-pyrobolismoys-se-sxoleio-twn-hpa/#1

https://www.theatlantic.com/education/archive/2015/10/teacher-or-combatant/411925/

https://www.thenation.com/article/teachers-are-being-trained-to-shoot-their-students/

https://www.madata.gr/epikairotita/social/34587.html https://www.npr.org/sections/ed/2017/06/25/534230962/colorado-teachers-get-gun-training-as-first-responders

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Καρδαρά είναι Δρ Τμήματος ΕΜΜΕ - Φιλόλογος. Συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Αθηνών στο πλαίσιο των elearning προγραμμάτων, έχοντας αναλάβει (συγγραφή και εκπαίδευση) τα εκπαιδευτικά προγράμματα «ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» και «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ» (Ακαδημαϊκός Υπεύθυνος: Καθηγητής Γιάννης Πανούσης). Συνεργάζεται επίσης με το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε.), όπου είναι εισηγήτρια σεμιναριακών μαθημάτων με θεματική «Το Έγκλημα στο Αστυνομικό και Δικαστικό ρεπορτάζ». Δίδαξε δημοσιογραφία στο Κολλέγιο Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας (CPJ Athens/University of Wolverhampton) στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Από το 2013 έως το 2016 έδινε διαλέξεις στο Τμήμα ΕΜΜΕ του Παν/μίου Αθηνών, με αντικείμενο "Εγκληματολογία & ΜΜΕ". Ασχολείται με την εγκληματολογική έρευνα και τη συγγραφή.

Comments

comments

Related Posts

Comments are closed.

Recent Posts