Λευτέρης Πετρούνιας: Ο «κοντούλης» που έκανε την Ελλάδα να σηκωθεί πολύ ψηλά

lllllllll

Αν η Άννα Κορακάκη ήταν η ευχάριστη έκπληξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο, ο Λευτέρης Πετρούνιας ήταν η επιβεβαίωση του κανόνα που θέλει τους επίμονους αθλητές να ανεβαίνουν στην κορυφή σκαλί σκαλί. Η διαδρομή του «κοντούλη», όπως τον πείραζαν οι συμμαθητές του στο σχολείο, προς το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο είχε πολύ πείσμα, κουβάδες ιδρώτα, μία υποστηρικτική οικογένεια και ένα ολοκληρωμένο πλάνο ζωής: «ονειρεύομαι να γίνω ολυμπιονίκης, μπαμπάς και επιχειρηματίας. Θέλω να κάνω οικογένεια και μάλιστα να αποκτήσω κι ένα αγοράκι για να ακολουθήσει ο γιος μου τα βήματά μου…», έλεγε μόλις πριν λίγους μήνες και ήδη ο πρώτος στόχος του είναι γεγονός: επιστρέφει στην Ελλάδα με το Χρυσό μετάλλιο στους κρίκους μετά από ένα πρόγραμμα που άφησε άφωνους τους κριτές των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο. Τι λέτε να γνωρίσουμε τον Λευτέρη Πετρούνια λίγο καλύτερα μέσα από το δικά του λόγια…

Τα μετάλλια όταν ήταν 10 χρονών και η εφηβική «επανάσταση»

«Ούτε και εγώ κατάλαβα πώς ξεκίνησαν οι αγώνες στη ζωή μου. Ήμουν μικρός πολύ όταν για πρώτη φορά άρχισα τις προπονήσεις. Ένα παιδί νευρικό και με πολύ όρεξη και ενέργεια που ήταν σαν να βρέθηκε σε ένα τεράστιο λούνα παρκ. Το μεγάλο “μπαμ” το έκανα στα 10 μου στον Σαρωνικό, όταν κατέκτησα 7 μετάλλια. Μέχρι το 2004 ήμουν συνεχώς σχολείο – γυμναστήριο. Ξυπνούσα πριν τις επτά το πρωί, έκανα προπόνηση μέχρι της 9, μετά σχολείο, μετά πάλι προπόνηση και στη συνέχεια διάβασμα. Τότε, στα 14 μου κάνω το ξέσπασμα και σταματάω. Ένα πρωί, πριν καν αρχίσω την προπόνηση, πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου και της λέω “Δεν θέλω να ξαναπατήσω εδώ μέσα”. Δεν μου είπε τίποτα παρά μόνο “όπως θες παιδί μου”. Έτσι ήταν πάντα οι γονείς μου. Με στήριζαν και με στηρίζουν σε όλο αυτό. Είχα κουραστεί, είχα καταπονηθεί, το σώμα μου ήταν κουρασμένο, οι αγκώνες μου είχαν πρόβλημα και εγώ ένιωθα να “βράζω”. Ήθελα να κάνω την εφηβεία των φίλων μου και να ζήσω όπως αυτοί: με τρέλες, εξόδους, μηχανάκια, πάρτι, κορίτσια, διασκέδαση και όλα τα σχετικά. Για τα επόμενα χρόνια ήμουν ένας άλλος Λευτέρης. Μαζί με τον αθλητισμό, εγκατέλειψα και το διάβασμα. Όσο ξαφνικά εγκατέλειψα τα πάντα, τόσο ξαφνικά επέστρεψα μετά την τρίτη Λυκείου. Ένα πρωί είπα πως ξαναμπαίνω στο γυμναστήριο και αμέσως η υπερένταση επανήλθε. Νόμιζα πως θα αισθάνομαι ξένο σώμα, αλλά όταν ανέβηκα στους κρίκους, το κορμί μου τα θυμήθηκε όλα και άρχισε να λειτουργεί σαν να μην είχε σταματήσει ποτέ. Ήμουν ξεκούραστος, πιο δυνατός, είχα χορτάσει αυτά που ήθελα και είχα πενταπλάσια όρεξη για δουλειά.»

eZIPbe3pjX99hsSYgCyc

Το bullying στο σχολείο

«Το bullying είναι μια μάστιγα που πρέπει να σταματήσει. Έχουμε καθυστερήσει ως πολιτεία. Έχω περάσει και εγώ bullying, όπως όλοι σχεδόν. Και για το ύψος μου, μού έλεγαν, επειδή ήμουν κοντούλης – δηλαδή και τώρα είμαι, αλλά τότε ήμουν ακόμη πιο κοντούλης. Δεν με ενοχλούσε, γιατί ξέρω ότι αν ήμουν ψηλότερος δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό που κάνω».

Οι μύθοι για την ενόργανη

«Μύθος είναι ότι σταματά την ανάπτυξη, αυτό που λένε ότι αν κάνεις ενόργανη θα μείνεις κοντός. Αν κάτι θα ήθελα να προσθέσω και να τονίσω με κάθε τρόπο είναι ότι στην ενόργανη δεν υπάρχουν απαγορευμένες ουσίες, είναι καθαρό το άθλημα. Ποτέ παγκοσμίως δεν υπήρχαν κρούσματα ντόπινγκ. Είναι σαφές ότι δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι γιατί ένα παιδί που κάνει προπόνηση από πέντε χρόνων, πέντε-έξι ώρες την ημέρα, έχει αυτόν τον δυνατό σωματότυπο».

Η θέα ψηλά, από τους κρίκους

«Μεγάλωσα βλέποντας τον Ταμπάκο τον οποίο είχα πρότυπο. Και ασκησιολογικά ήμουν πάντα μπροστά από την ηλικία μου. Έχω το κατάλληλο καλούπι για τους κρίκους – ελαφριά πόδια και γερό, δυνατό κορμό. Τώρα για το τι ακριβώς συμβαίνει όταν είμαι εκεί πάνω, είναι κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω. Έχεις ένα λεπτό για να τα δώσεις όλα και έχεις δουλέψει τόσο σκληρά για αυτό… Είναι ένα άθλημα που μέσα σε τόσο λίγο χρόνο θα σε ανεβάσει στο βάθρο ή, που για ένα μικρό βήμα, μπορεί να σε στείλει στο τέλος. Πρέπει όλα να γίνουν άψογα και το σώμα να υπακούσει. Πριν ανέβω στους κρίκους, όταν ακόμη είμαι στο πόντιουμ, σκέφτομαι πως όλα έχουν τελειώσει και έχουν εκτελεστεί τέλεια. Το σώμα γεμίζει αδρεναλίνη. Είναι ένα περίεργο άγχος που δεν φαίνεται ενώ οι παλμοί μπορεί να πίανουν τους 140. Όταν πλεόν βρίσκομαι πάνω αντιλαμβάνομαι το σώμα μου και απλά ακούω τι συμβαίνει γύρω μου»

Αθλητής στην εποχή της κρίσης

«Για εμένα έχει λυθεί το πρόβλημα μέσα από τη χορηγία του Stoiximan.gr. Αλλά για τον μεγαλύτερο αριθμό αθλητών σε επίπεδο πρωταθλητισμού όχι απλά είναι δύσκολο, είναι αδύνατον. Το λέω χωρίς καμία δόση υπερβολής. Όταν η πολιτεία, η κάθε κυβέρνηση, δεν εγκρίνει προϋπολογισμούς, δεν βάζει τις δόσεις έγκαιρα, η ομοσπονδία δεν παίρνει χρήματα γρήγορα και έτσι μένει απλήρωτος ο αθλητής… Αν η οικογένειά του δεν μπορεί να τον καλύψει οικονομικά, θα πρέπει να δουλέψει και άμα δουλεύει δεν μπορεί να κάνει προπόνηση σωστά…».

«Ως Έλληνας, δεν θα γονατίσω»

«Περνάμε δύσκολες στιγμές αλλά ως Έλληνας δεν θα γονατίσω. Ουσιαστικά το μήνυμά μου είναι να μη γονατίσουν οι Έλληνες και να αντισταθούν σε όλες τις δυσκολίες που έρχονται… Κάποιες φορές συναθλητές μου, κάνουν άσχημα σχόλια για την Ελλάδα. Τους αντιμετωπίζω με περηφάνια. Σε αυτό το άθλημα, που προωθεί την ευγενή άμιλλα, έχουμε μάθει να μιλάμε και όμορφα, αλλά και μέσω των αποτελεσμάτων. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπερασπιστώ τη χώρα μου».

petrounias-630x384

Η απόλαυση μετά την επιτυχία

«Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις τελειώνει ένας αγώνας είναι να φάω πολύ. Ακόμη και “βρώμικο” και σε μεγάλη ποσότητα. Αν δείτε τι ωραίο ξέσπασμα γίνεται από όλους τους αθλητές στη δεξίωση μετά το τέλος των αγώνων… Τότε μπορείς να παρατηρήσεις πώς αντιδρούν όλοι οι αθλητές παγκοσμίως και θα καταλάβετε τι εννοώ για το φαγητό…»

Ο μεγαλύτερος φόβος ενός αθλητή

«Χειρουργεία από τραυματισμούς ή από καταπονήσεις. Είσαι 25 αλλά ο οργανισμός σου μάλλον είναι 50. Ισχύει αυτό μετά την υπερ-προπόνηση. Έχω βγάλει δύο κήλες, έχω δύο βίδες μόνιμες στο δάχτυλό μου γιατί αλλιώς δεν θα λειτουργούσε, επειδή αχρηστεύτηκε τελείως σε ατύχημα. Έχω κάνει κορτιζόνη για τον πόνο αφού έπρεπε να κατέβω σε αγώνα. Καταπονείται σε μεγάλο βαθμό το σώμα… Το αξίζουν όμως όλα. Αν καταφέρεις και φθάσεις σε ένα καλό επίπεδο ως αθλητής τότε τα αξίζουν και με το παραπάνω. Η στιγμή του βάθρου είναι η κορυφαία όλων, μπροστά σε αυτή δεν μετράει τίποτα άλλο, ούτε βίδες ούτε κορτιζόνες, πόνοι, νεύρα. Τη στιγμή αυτή παίρνεις μια τέτοια γλύκα, που σου δίνει κουράγιο για όλες τις επόμενες δύσκολες στιγμές μέχρι το επόμενο βάθρο…»

Το μέλλον

«Μέχρι τα 30-35 θα κάνω αθλητισμό και μετά τέλος. Μετά… ό, τι μας φωτίσει ο Θεός. Εγώ θα ήθελα να ανοίξω μια δική μου επιχείρηση ή ένα γυμναστήριο. Θέλω να κάνω οικογένεια και μάλιστα να αποκτήσω και ένα αγοράκι για να ακολουθήσει ο γιος μου τα βήματά μου. Ακούγεται λίγο εγωιστικό, αλλά πιστεύω ότι θα του αρέσει. Αν δεν του αρέσει, δεν πειράζει… Τα παιδιά δεν πρέπει να τα πιέζουμε. Πρέπει όμως όλα τα παιδιά να ασχολούνται με τον αθλητισμό, γιατί για κάθε ένα ευρώ που δίνει κανείς για τον αθλητισμό γλιτώνει επτά ευρώ σε φάρμακα».

ΠΗΓΕΣ:

Συνέντευξη στην Έρη Βαρδάκη 28/06/2015 για το BHmagazino

Συνέντευξη στον Θανάση Χαραμή 29/05/2016 για τη Lifo

The following two tabs change content below.
Θέματα με διάρκεια στον χρόνο, ιστορία, πρόσωπα, τέχνη και πολιτισμός, αφορμές για σκέψη, αναζητήσεις χωρίς πυξίδα. Οι αναρτήσεις του postmodern είναι ελεύθερες προς αντιγραφή, διανομή και προβολή με την αναφορά της πηγής (συντάκτη και ιστότοπου).

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts