Μια πρωτοβουλία αγάπης από παιδιά – Ένα μήνυμα ζωής για όλους

της Αγγελικής Καρδαρά.

Τις πρώτες ημέρες του 2018 έλαβα ένα μήνυμα από την τελειόφοιτη Λυκείου, Άννα Μαρία Μάντη, η οποία μέσω του μηνύματός της με ενημέρωνε συνοπτικά για μια σημαντική πρωτοβουλία που είχε λάβει: τη διοργάνωση ενός Μαραθώνιου-αγώνα ζωής για μικρά παιδιά ηλικίας 4-9 ετών, στο πλαίσιο ενός προγράμματος του σχολείου της σε συνεργασία με τον Φάρο Ζωής, με στόχο την οικονομική ενίσχυση ενός παιδιού που μας έχει ανάγκη. Του μικρού Χριστόφορου που δίνει έναν σκληρό αγώνα για την αποκατάσταση της υγείας του και του ευχόμαστε από καρδιάς περαστικά!

Η Άννα Μαρία είναι μια ταλαντούχα νέα κοπέλα που γράφει, ζωγραφίζει, έχει πολύ μεγάλη αγάπη για τον συνάνθρωπο, γιατί και η ίδια έχει δεχθεί πολλή αγάπη και τρυφερότητα από την οικογένειά της, την οποία τυγχάνει να γνωρίζω πολλά χρονιά. Επομένως, δεν θα μπορούσα να μη συγκινηθώ από την σημαντική πρωτοβουλία της που αφορά μάλιστα ένα παιδί και ευχαριστώ την Άννα Μαρία για το πολύ όμορφο μήνυμα ζωής που περνάει σε όλους μας.

Το μήνυμά της θα έλεγα ότι είναι διττό: απόδειξη αγάπης και έμπρακτου ενδιαφέροντος για τους συνανθρώπους μας και ταυτόχρονα απόδειξη ότι οι μαθητές στο σχολείο μπορούν να γίνουν μια μεγάλη αγκαλιά, παραμερίζοντας τις όποιες διαφορές έχουν μεταξύ τους, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να κατακτήσουν στόχους, άλλοτε μικρότερους, άλλοτε πιο μεγάλους.

Ας κρατήσουμε στο μυαλό μας ότι το σχολείο είναι φορέας γνώσης αλλά και κοινωνικοποίησης και ταυτόχρονα διεύρυνσης των πνευματικών οριζόντων των μαθητών. Επομένως, η πρωτοβουλία της Άννας Μαρίας αποδεικνύει ένα πολύ σημαντικό γεγονός που συνοψίζεται στο εξής σημείο: εάν το σχολείο δώσει ουσιαστικά τον λόγο στα παιδιά, προσφέροντάς τους την πολύτιμη ευκαιρία να συνεργάζονται σε τακτικά χρονικά διαστήματα, σε εναλλασσόμενες μεταξύ τους ομάδες (ώστε να μη δημιουργούνται «κλίκες»), υλοποιώντας κάθε φορά στόχους που θα επεκτείνονται σε διαφορετικά πεδία και τομείς, όπως εθελοντική δράση, αθλητισμό, διαγωνισμούς, συμβούλια επίλυσης σημαντικών ζητημάτων της κάθε τάξης και πολλά ακόμα, είναι βέβαιο ότι οι μαθητές θα μάθουν να επικοινωνούν μεταξύ τους, να εκφράζουν σκέψεις και συναισθήματα και θα κατανοήσουν την αξία της συνεργασίας αλλά και τη δύναμη της φιλίας.

Αξίζει να δώσουμε έμφαση στα λόγια της Άννας Μαρίας, όπως τα κατέγραψα στη συνέντευξη που μου παραχώρησε για το postmodern «Είναι σίγουρο πως όταν υπάρχει ένας κοινός στόχος, τα μέλη μιας ομάδας θα κάνουν τα πάντα για να τον φτάσουν, επομένως ναι, πιστεύω πως πρωτοβουλίες, όπως αυτή, μπορούν να έχουν και διδακτικό χαρακτήρα σχετικά με τη συνεργασία και τη συνύπαρξη μεταξύ των μελών μιας ομάδας. Αυτό που παρατήρησα κυρίως κατά την διάρκεια του μαραθωνίου ήταν η ξεχωριστή συνεργασία και επικοινωνία μεταξύ των εθελοντών. Όλοι μας ξέραμε πως θα κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να δημιουργήσουμε μια όμορφη ατμόσφαιρα για τον μικρό Χριστόφορο. Όλοι μας είχαμε ένα χαμόγελο στο στόμα. Όλοι μας ήμασταν ενωμένοι και πάνω απ’ όλα περάσαμε υπέροχα κάνοντας κάτι διαφορετικό. Έτσι, πιστεύω πως με τη δύναμη της θέλησης, αλλά και μέσα από τη συνεργασία για την επίτευξη σημαντικών έργων, αναπτύσσονται οι δυνατότερες και αληθινότερες φιλίες».

Άλλωστε, ο σχολικός εκφοβισμός δεν αντιμετωπίζεται με μέσα καταστολής και τιμωρίες. Αυτά τα μέσα και οι μέθοδοι έχουν  μια πολύ αρνητική συνέπεια: οδηγούν στην κατασκευή ετικετών για τα παιδιά που παρουσιάζονται σαν «δράστες» και «θύματα», με αποτέλεσμα να μπαίνουν στους αντίστοιχους ρόλους και να αδυνατούν τελικά να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους.

Όπως όμως ο ψυχολόγος του «Χαμόγελου του Παιδιού», κ. Στέφανος Αλεβίζος είχε υπογραμμίσει στη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει στο pm http://www.postmodern.gr/scholikos-ekfovismos-ta-profil-ton-pedion-ke-i-tropi-antimetopisis-tou-bullying/ είναι λάθος να αποδίδουμε στα παιδιά «ετικέτες», αλλά οφείλουμε να τα βοηθήσουμε να έρθουν πιο κοντά και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους.

Ειδικότερα, όπως είχε επισημάνει ο κ. Αλεβίζος «Κύριο μέλημα γονιών και εκπαιδευτικών θα πρέπει να είναι να βοηθήσουμε το παιδί που δέχεται bullying να αποκτήσει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του, καθώς και τις αναγκαίες κοινωνικές δεξιότητες, ώστε να αναπτύξει περισσότερο τις διαπροσωπικές του σχέσεις και να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες και δυσχερείς καταστάσεις. Στο παιδί που λειτουργεί εκφοβιστικά, από την άλλη, πρέπει να θέσουμε όρια και συνέπειες στη συμπεριφορά του, να του δείξουμε τις αρνητικές επιπτώσεις του τρόπου με τον οποίο συμπεριφέρεται προς έναν ή περισσότερους συμμαθητές του και να το βοηθήσουμε να διαχειριστεί καλύτερα τα συναισθήματά του και να αναδείξει τα θετικά στοιχεία και συνεργατικές μορφές έκφρασης προς την ομάδα».

Το σύνθημά μας, συνεπώς, πρέπει να είναι από εδώ και στο εξής «Επίλυση των εντάσεων στο σύγχρονο σχολείο με θετικούς τρόπους και όχι μέσα καταστολής και τιμωρίας». Η Άννα Μαρία Μάντη μας δείχνει τον τρόπο και αξίζει εμείς οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, αλλά και όλα τα ενεργά μέλη της κοινωνίας, να διαβάσουμε (και κυρίως να ακούσουμε) όσα μας καταθέτει στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Όπως υπογραμμίζει η Άννα Μαρία «Ο σχολικός εκφοβισμός, θεωρώ, ότι αρχίζει τη στιγμή που η επικοινωνία μεταξύ των ατόμων χάνεται. Πολλά παιδιά δυσκολεύονται να εκφράσουν τη γνώμη τους ή να αποδεχτούν πως δεν σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο και αυτό το βλέπω ακόμη και σε παιδιά της ηλικίας μου. Το να γνωρίζει κάποιος πώς να συνυπάρχει με τους γύρω του και να μπορεί να είναι ευέλικτος πιστεύω πως καλλιεργείται, κυρίως μέσα από τη συνεργασία των μαθητών σε εθελοντικές δράσεις, ομαδικές εργασίες η σε project μέσα στο σχολείο. Κατανοώ ότι είναι αρκετά δύσκολο και χρονοβόρο, αλλά αξίζει κάθε προσπάθεια». Αναμφισβήτητα, τα λόγια των παιδιών, σε θέματα μάλιστα που τους αφορούν άμεσα, έχουν μεγαλύτερη αξία από όλες τις δικές μας τοποθετήσεις. Γιατί τα παιδιά έχουν ένστικτο και κρίση που μπορεί να δώσει στο σύγχρονο σχολείο ένα βαθύτερο νόημα και περιεχόμενο.

Να σημειώσω, τέλος, ότι πριν από μερικές εβδομάδες η Άννα Μαρία έκλεισε τα 18 της χρόνια και θα ήθελα από καρδιάς να της ευχηθώ να ξεκινήσει την ζωή της, ως ενήλικη πλέον, με την ίδια αγάπη, τον ίδιο ενθουσιασμό και δύναμη ψυχής!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

  • Άννα Μαρία, αρχές Ιανουαρίου του 2018 οργάνωσες, στο πλαίσιο ενός εκπαιδευτικού προγράμματος του σχολείου σου, έναν παιδικό μαραθώνιο στον στίβο της Φιλοθέης με στόχο την οικονομική ενίσχυση του μικρού Χριστόφορου που χρειάζεται τη στήριξη όλων μας, καθώς αντιμετωπίζει μια σοβαρή ασθένεια. Πώς «γεννήθηκε» η ιδέα του μαραθωνίου και ποια ήταν η ανταπόκριση του μαθητικού πληθυσμού; 

Από μικρό παιδί ήθελα να διοργανώσω μια εκδήλωση/δράση που να μπορεί να συμμετάσχει ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Με το που με ενημέρωσε η μητέρα μου για τον αγώνα ζωής του Χριστόφορου, γιο των καλύτερων φίλων των γονιών μου, ήξερα πως δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αφήσω αυτήν την κατάσταση να περάσει έτσι. Μας είχε και μας έχει ανάγκη και το γνωρίζουμε αυτό. Για πολλές μέρες σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω για να βοηθήσω τον μικρό. Μου πέρασαν από το μυαλό διάφορες σκέψεις, μέχρι που σκέφτηκα ότι αυτό που χρειάζεται περισσότερο ο πεντάχρονος Χριστόφορος (εκτός από χρηματική ενίσχυση) είναι η ψυχολογική υποστήριξη. Εφόσον ζούσε και ζει ακόμα με την οικογένεια του στο Μεξικό, σκέφτηκα ότι θα του έλειπαν πολύ οι φίλοι του όπως και διάφορα παιχνίδια, δραστηριότητες και γενικότερα ο χρόνος που περνούσε μαζί τους. Έτσι, είχα την ιδέα να διοργανώσω αυτόν τον μαραθώνιο για παιδάκια ηλικίας 4-9 ετών τα οποία θα έτρεχαν για να δείξουν στον Χριστόφορο ότι τον υποστηρίζουν και «τρέχουν» μαζί του στον αγώνα ζωής του. Κατά τη διαδικασία της διοργάνωσης, αυτό που μου έδινε περισσότερη δύναμη είναι η ιδέα ότι ο Χριστόφορος θα μπορούσε να δει (μέσω βίντεο) συνομήλικους φίλους του να τον υποστηρίζουν και να χαμογελάει. Θεωρώ πολύ σημαντικό να τονίσω πως το Σχολείο μου (Σχολή Μωραΐτη), η πρόεδρος της επιτροπής εθελοντισμού του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού, κ. Άννα Κούμπα, οι υπεύθυνοι εθελοντισμού του σχολείου αλλά κυρίως η οικογένεια μου και όλοι μου οι συμμαθητές, μου έδωσαν απίστευτη δύναμη και έμπνευση στο να προχωρήσω και να διοργανώσω τη φιλανθρωπική αυτή δράση.

  • Με ποιον τρόπο το σχολείο και οι συμμαθητές σου στήριξαν αυτήν τη σημαντική πρωτοβουλία;

Η υποστήριξη που έλαβα από τους συμμαθητές, το σχολείο και κυρίως από την οικογένειά μου ήταν αυτή που έκανε την δράση να πετύχει. Το σχολείο αμέσως με βοήθησε με την εύρεση χώρου και γενικότερα με τα θέματα που αφορούσαν τον Δήμο και την ενημέρωση προς τα παιδιά. Στην αρχή, πρέπει να πω πως ήταν αρκετά δύσκολο να βρω κόσμο που να ενδιαφέρεται αληθινά, καθώς όμως προχωρούσε η διαδικασία και η υπενθύμιση της εκδήλωσης, όλο και περισσότερα παιδιά εξέφραζαν την επιθυμία να με βοηθήσουν. Το καταλαβαίνω,  στην αρχή είναι δύσκολο να πείσεις κάποιον πως με μια μικρή συμμετοχή ή βοήθεια μπορεί να εξελιχθεί πνευματικά, να αρχίσει να ενδιαφέρεται για θέματα που αφορούν τον κόσμο γενικότερα, να συμμερίζεται δυσκολίες ανθρώπων που εμείς θεωρούμε αδιανόητες και να αρχίσει να προσπαθεί για το καλύτερο, όμως όταν το πετύχεις, δεν μπορεί τίποτα να σε σταματήσει.

  • Τι κρατάς μέσα στην καρδιά σου από όλη αυτήν την εμπειρία; 

Νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι που να μην θέλω να κρατήσω μέσα στην καρδιά μου από όλο αυτό. Τα συναισθήματα είναι πολύ δυνατά για να μπορέσω να τα εκφράσω με λέξεις. Μέσα από αυτήν την ξεχωριστή εμπειρία, ένιωσα πως έχω κάνει το δικό μου «μικρό καλό» στον κόσμο και πιστεύω πως δεν υπάρχει δυνατότερο συναίσθημα από το να ξέρεις πως ένας άνθρωπος εκεί έξω γεμίζει χαρά με κάτι καθημερινό, απλό, όπως ένας γύρος στον στίβο της Φιλοθέης. Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ τέτοια ικανοποίηση και χαρά μετά από μια εμπειρία όπως αυτή και με τη βοήθεια όλων των εθελοντών-φίλων μου μπορώ να πω με σιγουριά πως ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου.

  • Η πρωτοβουλία σου και το συγκινητικό μήνυμα που μου έστειλες για να στηρίξω την προσπάθεια για τον μικρό Χριστόφορο, μού έδειξε τη δύναμη που έχουν τα νέα παιδιά να επιτύχουν υψηλούς στόχους. Θέλω, επομένως, να σε ρωτήσω εάν πιστεύεις ότι οι μαθητές μέσα από τόσο σπουδαίες πρωτοβουλίες έρχονται πιο κοντά και μαθαίνουν να συνεργάζονται αρμονικά; 

Ως άνθρωπος λειτουργώ κυρίως θέτοντας στόχους. Θεωρώ πως οι στόχοι είναι αυτοί που θα ενώσουν ανθρώπους που μπορεί να μην είχαν σκεφτεί ποτέ ότι θα δημιουργούσαν κάτι όμορφο μαζί όταν βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Είναι σίγουρο πως όταν υπάρχει ένας κοινός στόχος, τα μέλη μιας ομάδας θα κάνουν τα πάντα για να τον φτάσουν, επομένως ναι, πιστεύω πως πρωτοβουλίες, όπως αυτή, μπορούν να έχουν και διδακτικό χαρακτήρα σχετικά με τη συνεργασία και τη συνύπαρξη μεταξύ των μελών μιας ομάδας. Αυτό που παρατήρησα κυρίως κατά την διάρκεια του μαραθωνίου ήταν η ξεχωριστή συνεργασία και επικοινωνία μεταξύ των εθελοντών. Όλοι μας ξέραμε πως θα κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να δημιουργήσουμε μια όμορφη ατμόσφαιρα για τον μικρό Χριστόφορο. Όλοι μας είχαμε ένα χαμόγελο στο στόμα. Όλοι μας ήμασταν ενωμένοι και πάνω απ’ όλα περάσαμε υπέροχα κάνοντας κάτι διαφορετικό. Έτσι, πιστεύω πως με τη δύναμη της θέλησης, αλλά και μέσα από τη συνεργασία για την επίτευξη σημαντικών έργων, αναπτύσσονται οι δυνατότερες και αληθινότερες φιλίες.

  • Θεωρείς ότι είναι μια απάντηση στον σχολικό εκφοβισμό η συνεργασία των μαθητών για την επίτευξη στόχων, στο πλαίσιο του σχολείου; 

Ο σχολικός εκφοβισμός, θεωρώ, ότι αρχίζει τη στιγμή που η επικοινωνία μεταξύ των ατόμων χάνεται. Πολλά παιδιά δυσκολεύονται να εκφράσουν τη γνώμη τους ή να αποδεχτούν πως δεν σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο και αυτό το βλέπω ακόμη και σε παιδιά της ηλικίας μου. Το να γνωρίζει κάποιος πώς να συνυπάρχει με τους γύρω του και να μπορεί να είναι ευέλικτος πιστεύω πως καλλιεργείται, κυρίως μέσα από τη συνεργασία των μαθητών σε εθελοντικές δράσεις, ομαδικές εργασίες η σε project μέσα στο σχολείο. Κατανοώ ότι είναι αρκετά δύσκολο και χρονοβόρο, αλλά αξίζει κάθε προσπάθεια.

  • Αναφερόμενοι στον σχολικό εκφοβισμό που αποτελεί ένα ζήτημα το οποίο προβληματίζει τόσο την εκπαιδευτική και μαθητική κοινότητα, όσο και τους γονείς των μαθητών, κρίνω σκόπιμο να καταγράψω την άποψη ενός σκεπτόμενου και νέου ανθρώπου, όπως εσύ Άννα Μαρία. Θα μπορούσαν οι εντάσεις στο σύγχρονο σχολείο, από μικρής κλίμακας εντάσεις έως πιο σοβαρά περιστατικά, να επιλύονται με αποτελεσματικό τρόπο εάν δοθεί περισσότερο ο λόγος στα παιδιά;

Το να νιώθει κάποιος ότι μπορεί να εκφραστεί είναι όντως πολύ σημαντικό. Θα μπορούσα να πω πως πολλές φορές ότι αυτό που μας σταματάει από το να εκφραστούμε είναι η υπερβολική παρέμβαση των γονέων και γενικότερα των υπόλοιπων ανθρώπων στο σχολικό περιβάλλον. Πιστεύω ότι ο κάθε μαθητής χρειάζεται χρόνο και την ευκαιρία να μπορεί να σκεφτεί και να πει αυτά που θέλει και οι άλλοι να τον ακούσουν με αφοσίωση, γιατί κάθε μαθητής έχει την ανάγκη να ακουστεί. Προσωπικά, θεωρώ πως η επίλυση προβλημάτων πρέπει να γίνεται από τα ίδια τα παιδιά και αργότερα εάν χρειάζεται ή αν η κατάσταση είναι πιο σοβαρή να επεμβαίνουν ενήλικες, καθώς η κοινωνία μας είναι όντως πολύ σκληρή και αυτό θα βοηθήσει στη δημιουργία ενός πνεύματος εμπιστοσύνης και ανεξαρτησίας προς τους εφήβους. 

  • Θα μοιραστείς μαζί μας τα σχέδια σου για το μέλλον; Κρίνοντας από τις ευαισθησίες σου, είμαι σίγουρη ότι με κάποιον τρόπο θα περιλαμβάνουν τον άνθρωπο και την προσφορά σε αυτόν. 

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, έχω άπειρα όνειρα για το μέλλον και αυτά μου δίνουν δύναμη και ενισχύουν την αυτοπεποίθηση μου. Προς το παρόν, έχω κάνει αιτήσεις σε πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ολλανδίας για να σπουδάσω ψυχολογία. Ο λόγος που επέλεξα να σπουδάσω την ανθρωπιστική αυτή επιστήμη, είναι η περιέργεια αλλά και το ενδιαφέρον μου να καταλάβω τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων έτσι ώστε να αποκτήσω γνώσεις για τις ανάγκες τους και ταυτόχρονα για την επίλυση προβλημάτων τους, που θα βοηθήσουν στην δημιουργία ενός κόσμου με γνώμονα την επικοινωνία και τη συνύπαρξη. Ο συγκεκριμένος κλάδος έχει εξελιχθεί πολύ τα τελευταία χρόνια κι έτσι θεωρώ πως μέσα από τη μελέτη του ανθρώπινου εγκεφάλου, τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς, μπορούμε να κάνουμε πολλά. Αργότερα, θα ήθελα να εξελίξω τις σπουδές μου σε κάτι πιο συγκεκριμένο όπως βιολογία και ψυχολογική έρευνα η ακόμα διεθνείς σχέσεις και κοινωνιολογία, καθώς θέλω να προσπαθήσω να κάνω τους ανθρώπους να καταλάβουν πως έχουν την δύναμη να πετύχουν τα πάντα. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα αλλά θα με ενδιέφερε και ο κλάδος της ψυχιατρικής, καθώς αποτελεί άμεσο τρόπο προσφοράς και βοήθειας σε όποιον την χρειάζεται. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος είναι τόσο σημαντικός που μπορεί να εξελίξει την κοινωνία μας. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο θέλω να ασχοληθώ με ανθρώπους. Όταν μιλάς με κάποιον η έστω συνυπάρχεις, πάντα μαθαίνεις.

  • Ολοκληρώνοντας την όμορφη συζήτησή μας, Άννα Μαρία, τι θα έλεγες στους συνομηλίκους σου που διαβάζουν αυτήν τη συνέντευξη και ενδεχομένως κάποιοι από αυτούς νιώθουν ότι οι συμμαθητές τους δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες και τα συναισθήματα τους; Αξίζει να περάσουμε ένα θετικό μήνυμα προς όλη την μαθητική κοινότητα και με ενδιαφέρον περιμένω να ακούσω την άποψή σου. 

Νομίζω πως έχω να πω ένα πράγμα σχετικά με αυτό, το οποίο λέω στον εαυτό μου κάθε μέρα: «Όπου και αν είσαι, ότι και αν κάνεις, μην σταματήσεις ποτέ να είσαι εσύ, γιατί αυτό είναι που σε κάνει ξεχωριστό. Αν νιώσεις ποτέ ότι δεν σε καταλαβαίνουν μην ανησυχείς, μάλλον η πραγματικότητα σου είναι διαφορετική από των υπόλοιπων. Αγάπησε τον εαυτό σου, θα σου δώσει τα φτερά που χρειάζεσαι». Πιστεύω πως πρέπει να κάνουμε αυτό που ξέρουμε, αυτό που αγαπάμε και να μπορούμε να έχουμε τρελά όνειρα, καθώς από αυτά βγαίνουν οι πιο απίθανες και δημιουργικές ιδέες.

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Καρδαρά είναι Δρ Τμήματος ΕΜΜΕ - Φιλόλογος. Συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Αθηνών στο πλαίσιο των elearning προγραμμάτων, έχοντας αναλάβει (συγγραφή και εκπαίδευση) τα εκπαιδευτικά προγράμματα «ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» και «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ» (Ακαδημαϊκός Υπεύθυνος: Καθηγητής Γιάννης Πανούσης). Συνεργάζεται επίσης με το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε.), όπου είναι εισηγήτρια σεμιναριακών μαθημάτων με θεματική «Το Έγκλημα στο Αστυνομικό και Δικαστικό ρεπορτάζ». Δίδαξε δημοσιογραφία στο Κολλέγιο Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας (CPJ Athens/University of Wolverhampton) στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Από το 2013 έως το 2016 έδινε διαλέξεις στο Τμήμα ΕΜΜΕ του Παν/μίου Αθηνών, με αντικείμενο "Εγκληματολογία & ΜΜΕ". Ασχολείται με την εγκληματολογική έρευνα και τη συγγραφή.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts