NAPOLI DI ROMANIA

syntagmatos

της Αγγελικής Ρουμπιέ. 

Ανάσα βαθιά. Αν με ρωτήσεις τι νιώθω μόλις φτάνω εκεί, θα σου πω αυτό. Εισπνέω τον αέρα αιώνων, θάλασσας, ιστορίας και ομορφιάς. Είναι το καταφύγιό μου. Ήταν ο φόβος μου…

Συνδέοντας έναν τόπο με αναμνήσεις, έρχεσαι αντιμέτωπος με δυο κινδύνους, ισότιμους. Να τον ερωτευθείς, ή να τον μισήσεις. Εγώ τον φοβήθηκα. Φοβήθηκα ότι δεν θα καταφέρω να κόψω τον ομφάλιο λώρο που με συνέδεε με το Ναύπλιο. Δεν υπήρχαν, όμως, επιλογές. Το βλέμμα μπροστά, ήταν μονόδρομος. Πώς ξορκίζεις το κακό; Πώς απαλύνεις τον πόνο; Δημιουργώντας νέες αναμνήσεις! Άλλωστε, ο τόπος αυτός είναι ευλογημένος με μια ιδιαίτερη ενέργεια. Μόλις φτάνω, κοιτάζω ψηλά, εκεί στο κάστρο του Παλαμηδίου, στο μικρό καμπαναριό. Σαν μια υπόσχεση το βλέμμα αυτό, σαν χαιρετισμός. Και συνεχίζω.

Ο περίπατος στην παλιά πόλη, στην παραλία, μέχρι την Αρβανιτιά, έχει χωρέσει όλη τη μέχρι τώρα ζωή μου.Τα κύματα που με συντροφεύουν στη βόλτα μου, έχουν ταξιδέψει τα δάκρυα και τη μοναξιά μου, την ηρεμία και τα χαμόγελά μου. Η Ακροναυπλία έχει τα αγωνιώδη βήματά μου, την έντασή μου και την απορία για ό,τι κουβαλώ στην ψυχή μου. Τα παλιά αρχοντικά κρύβουν όνειρα . Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα έχει κρατήσει τη φλόγα των κεριών που άναβα για σένα. Και για μένα. Έχει μια γλυκιά νοσταλγία ο πόνος στον τόπο αυτό.

Τα καλοκαίρια θα δεις χαρούμενα ζευγάρια, χέρι χέρι να βολτάρουν αμέριμνα στα δρομάκια. Παιδάκια να τρέχουν παίζοντας στην πολύβουη πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στα πολύχρωμα καφέ. Θα δεις ενημερωμένους τουρίστες που κοιτούν με θαυμασμό την πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας και φωτογραφίζουν μανιωδώς κάθε ιστορική γωνιά. Κυρίως, όμως, θα δεις τα βράδια αργά, να γλιστρούν σκιές μιας εποχής αλλιώτικης στα σοκάκια, ν ανεβαίνουν στο Παλαμήδι, να πλέουν μέχρι το Μπούρτζι, να φτάνουν στην Αρβανιτιά..Και εκεί θα αντιληφθείς ότι το Ναύπλιο ποτέ δε θα σε προδώσει, σε περιμένει να το (ξανα)ερωτευθείς και να σε παρηγορήσει, προσφέροντάς σου εικόνες του παρελθόντος και, συνάμα, ένα μέλλον όμορφο που σου δίνει τα χρώματά του να το ζωγραφίσεις.

Στην είσοδο της πόλης, η σχολή Θεατρικών Σπουδών και οι αίθουσές της κρατούν ακόμη το άγχος των εξετάσεών μου. Εκεί ξανάρχισα το ταξίδι μου στο Ναύπλιο. Σαν τάμα για μια αρχή. Μας το χρωστούσα. Άλλωστε, εκεί γνώρισα έναν άλλο κόσμο.

‘Όλος ο κόσμος μια σκηνή’. Έτσι έγραφε ο Shakespeare!

(Φωτογραφία: Erik Drost@Flickr)

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Θ. Ρουμπιέ ζει και εργάζεται στη Λιβαδειά Βοιωτίας ως εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια βαθμίδα. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας. Ειδίκευση: Παιδαγωγική). Η αγάπη και ο θαυμασμός της για την τέχνη την οδήγησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παν/μίου Πελοποννήσου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών (Ναύπλιο). Η σύγχυση και οι απορίες της για το πολιτικό γίγνεσθαι, την έστρεψαν και στην Πολιτική Επιστήμη, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Παν/μίου Αθηνών. Σήμερα είναι υποψήφια διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Παν/μίου Πελοποννήσου (Κόρινθος). Αγαπάει πολύ τα παιδιά και το θέατρο. Πιστεύει πως η τέχνη αναδεικνύει το φως που όλοι κρύβουμε και ότι τα παιδιά μάς χαρίζουν απλόχερα τη θετική ενέργεια που τόσο λείπει.

Latest posts by Αγγελική Ρουμπιέ (see all)

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts