ΣΕ ΒΛΕΠΩ…

se vlepo

της Αγγελικής Ρουμπιέ.

Σε βλέπω τώρα που κοιτάς με αφηρημάδα τους περαστικούς, περαστικός και συ, στον πολύβουο δρόμο. Κοιτάς την έκφρασή τους, τη βιασύνη τους… Μετά τους ξεχνάς και συλλογίζεσαι τα δικά σου. ‘Έχω τα δικά μου’, λες. Τα δικά μου προβλήματα, τα δικά μου θέματα, τα δικά μου αδιέξοδα, τα δικά μου μυαλά…

Σε βλέπω που επιστρέφεις στο σπίτι σου, με έγνοιες, δυσθυμία, νεύρα. Κάθεσαι ανόρεχτα να φας και με βιασύνη να ξεκουραστείς, γιατί πρέπει. Έτσι θα είναι καλύτερα. Θα τα βάλεις όλα σε μια τάξη μετά. Και το μετά δεν έρχεται. Το μεταθέτεις διαρκώς σ’ ένα επαναλαμβανόμενο παρόν. Με το ίδιο κενό στο βλέμμα, μηχανικά ζείς σ’ ένα περιβάλλον που δε σ’ εκφράζει, αλλά, δε βαριέσαι, θα αλλάξουν τα πράγματα.

Η στάσιμη καθημερινότητά σου οφείλεται σε σένα. Αν εξαιρέσεις τον αστάθμητο παράγοντα (τύχη), εσύ έχεις την ικανότητα να τη βελτιώσεις. Δώσε στον εαυτό σου την ευκαιρία να χρωματίσει τη ζωή. Έστω, το λίγο αυτό που θα νομίσεις πολυτέλεια, ίσως αυτό, σταθεί το έναυσμα για τη μεγάλη σου έξοδο. Έξοδο από τη μίζερη ρουτίνα που σε καταπίνει με αργούς, ύπουλους σχεδόν, ρυθμούς και σε εντάσσει σε μια λογική – παράλογη. Και σ’ εξουσιάζει,  προκαλώντας σου ανασφάλεια, κρατώντας σε πίσω… Πίσω, σε μια διάθεση βαριά, να οργανώνεις την ανοργάνωτη ζωή σου, λόγω φόβου.

Μη φοβάσαι. Σήκω από τη θέση σου, σύρε τα βήματά σου κάπου που δεν έχουν την πολυτέλεια αυτή. Δες τους ανθρώπους που παλεύουν, χωρίς να έχουν τα μισά από σένα και, όμως, χαμογελούν. Και βρίσκουν νόημα στη ζωή τους. Ξέρεις γιατί; Γιατί της χαμογελούν! Ό, τι και να κουβαλούν. Είναι πιο δυνατοί από σένα! Βρίσκουν το νόημα μέσα τους. Και τη χαρά. Δε στηρίζονται σε άλλους, με πήλινα πόδια. Έχουν τα δικά τους. Μπορεί στην αρχή να κουραστούν, αλλά με πίστη και υπομονή θα δημιουργήσουν το δικό τους χαμόγελο. Με την ελπίδα, όχι με τη μιζέρια. Με την αισιοδοξία, όχι με την κενότητα.

Σε βλέπω τώρα να ταξιδεύεις. Νιώθεις ελεύθερος, βρίσκεις το καλό, ακόμη και σε πράγματα μικρά. Σε βλέπω να χαμογελάς. Και αυτό μου φτάνει!

 

(Φωτογραφία: Munechika Tanaka @Flickr)

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Θ. Ρουμπιέ ζει και εργάζεται στη Λιβαδειά Βοιωτίας ως εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια βαθμίδα. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας. Ειδίκευση: Παιδαγωγική). Η αγάπη και ο θαυμασμός της για την τέχνη την οδήγησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παν/μίου Πελοποννήσου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών (Ναύπλιο). Η σύγχυση και οι απορίες της για το πολιτικό γίγνεσθαι, την έστρεψαν και στην Πολιτική Επιστήμη, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Παν/μίου Αθηνών. Σήμερα είναι υποψήφια διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Παν/μίου Πελοποννήσου (Κόρινθος). Αγαπάει πολύ τα παιδιά και το θέατρο. Πιστεύει πως η τέχνη αναδεικνύει το φως που όλοι κρύβουμε και ότι τα παιδιά μάς χαρίζουν απλόχερα τη θετική ενέργεια που τόσο λείπει.

Latest posts by Αγγελική Ρουμπιέ (see all)

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts