Θέατρο της οδού Κυκλάδων: υπάρχουν και ‘ρατσιστικά’ καθίσματα;

της Έλενας Ακρίτα. 

Ευλαβικά περίμενα να ολοκληρωθούν οι παραστάσεις της έξοχης ‘Πλατείας Ηρώων’ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Κρίμα να κάνεις (αν κάνεις) ζημιά στο sold out του ξένου ανθρώπου. Όμως βαρέθηκα να βλέπω καλές δουλειές σε κακές συνθήκες. Βαρέθηκα να κάθομαι πιεσμένη, στριμωγμένη, αγχωμένη σε ξεχαρβαλωμένα καθίσματα. Κάτι που συμβαίνει γενικά σε αρκετά θέατρα. Κάτι που συμβαίνει ειδικά στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων.

Απομονώνω το θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή για τρεις λόγους:

Πρώτον πέφτει βαρύς ο ίσκιος του δημιουργού του.

Δεύτερον, 7 στις 10 παραστάσεις είναι καλές, συνεπώς κατ’ επιλογήν περνάς ώρες μαρτυρίου για να τις παρακολουθήσεις.

Τρίτον, πρόκειται για μια εξαιρετική επιτυχημένη θεατρική σκηνή – και μπράβο στους συνεχιστές του Λευτέρη Βογιατζή για τις επιλογές τους. Αυτό όμως σημαίνει πως λογικά είναι ένας οικονομικά αυτόνομος (υποθέτω) χώρος. Ένας χώρος που θα μπορούσε να προσφέρει στον θεατή μια πιο ‘φιλόξενη’ πρόταση. Δηλαδή: πετάμε τις παλιές καρέκλες, παίρνουμε καινούργιες και ρημαδοβρίσκουμε έναν τρόπο να μεγαλώσει η απόσταση ανάμεσα στα καθίσματα της Κολάσεως.

Κι αναρωτιέται κανείς. Υπάρχουν ‘ρατσιστικά καθίσματα’;

Ας δούμε λίγο την ουσία του αδόκιμου νεολογισμού.

Ο θεατής δεν μπορεί να απολαύσει μια παράσταση σαρδελοποιημένος, κρατώντας την αναπνοή του μέχρι να σκάσει.

Ο θεατής δεν μπορεί να περνάει από το face control του κάθε Προκρούστη για να ‘κουμπώσει στο κάθισμα’.

Ο θεατής δεν πρέπει καλά και ντε να είναι μέτριου αναστήματος με κοντούτσικα ποδαράκια για μην κλωτσάει την πλάτη του μπροστινού.

Ο θεατής δεν πρέπει να είναι παχύσαρκος.

Ο θεατής πρέπει να είναι νέος.

Κι έτσι μπορούμε να μιλάμε για εμφανισιακό και ηλικιακό ρατσισμό. Συγγνώμη κιόλας.

Τι θα γίνει δηλαδή; Θα μπαίνουν μόνο οι ‘κανονικοί’ – με ποια στάνταρ αλήθεια; Κι οι άλλοι; Οι ψηλοί, παχύσαρκοι, ηλικιωμένοι, αν μπουν θα υποστούν τις συνέπειες του πόνου; Πρησμένα πόδια, πλάτη έκτος λειτουργίας, μέση πλιαντ.

Θα μου πεις όποιος δεν αντέχει ας περιμένει απ’ έξω. Ο ψηλός, ο κοντός και ο Άγιος Παντελεήμονας ας την αράξουν στην οδό Κυκλάδων κι όταν τελειώσει το εργάκι θα βγουν οι εργαστηριακοί να τους πούνε την υπόθεση.

Για να τελειώνουμε. Ιερή αγελάδα της τέχνης είναι ένα όραμα και η υλοποίηση του. Ιερή αγελάδα της τέχνης δεν είναι τα άβολα, στενά, στριμωγμένα καθίσματα. Δεν είναι τα συνοφρυωμένα κακέκτυπα των πρώτων κυκλικών αιθουσών  με τις καρέκλες του σκηνοθέτη. Δεν είναι η οίηση ‘δεν φτάνει που θα δείτε καλό θέατρο πρέπει να το δείτε και σε καλές συνθήκες;’ Δεν το μάθατε από μένα, αλλά οι άνθρωποι δεν βγαίνουν με εργοστασιακές προδιαγραφές.

Κλείνοντας, πολλά, πλείστα τα θέατρα με τα χάλια καθίσματα. Όμως από το Θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή (και δη στο 2017) περιμένουμε περισσότερα. Αν όμως οι συνεχιστές του προτιμούν να εξομοιώνουν την δική τους αίθουσα με άλλες χαμηλώνοντας έτσι τον πήχη τους, ευχαρίστως να ζητήσω και συγγνώμη.

Φιλικά,

Μια θεάτρια με ύψος 1.65, 57 κιλά που όμως έχει ένα ελάττωμα. Έπαψε να είναι νέα.

Έλενα Ακρίτα

Τέλος συζήτησης

The following two tabs change content below.
Η Έλενα Ακρίτα γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι κόρη του Λουκή Ακρίτα (από την πόλη Μόρφου της Κύπρου) και της Σύλβας Ακρίτα (από τη Θεσσαλονίκη, με μικρασιατική καταγωγή). Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε με το περιοδικό Ταχυδρόμος και τις εφημερίδες Το Βήμα, Έθνος, Έθνος της Κυριακής, Ειδήσεις και Τα Νέα όπου, μέχρι τώρα, αρθρογραφεί κάθε Σάββατο. Συνεργάστηκε με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ΕΡΑ1, Αθήνα 9,84, Flash και ΑΝΤ1. Επίσης, έχει παρουσιάσει τηλεοπτικές δημοσιογραφικές και ψυχαγωγικές εκπομπές και έχει γράψει σενάρια για την τηλεόραση. Έχει μεταφράσει και διασκευάσει από τα αγγλικά και τα γαλλικά πολλά θεατρικά έργα, πρόζες και μιούζικαλ. Το θεατρικό της έργο Η Δίαιτα του Αστροναύτη ανέβηκε την περίοδο 2000-2001 σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Βιβλία της: Από την Έλενα με Xαμόγελο, Ραντεβού με την Έλενα, Η Έλενα στη Xώρα των θαυμάτων, Η Διαθήκη, Τα Φλου, εκδ. Κάκτος. Γεννήθηκα Ξανθιά, Και οι Ξανθιές έχουν Ψυχή, Χτυποκάρδια στο Κρανίο, εκδ. Καστανιώτη. Το Μήλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο, Φόνος 5 Αστέρων, Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας, εκδ. Διόπτρα.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts