‘Τρεις μορφές’

της Αγγελικής Ρουμπιέ.

Δίσταζα να γράψω γι’ αυτό. Βλέπεις, ο άνθρωπος δεν αντέχει πάντα να ακούει, να βλέπει και να συζητά για τα δεινά. Για ακόμη μια φορά, ο Παπαδιαμάντης με ‘βοήθησε’, αφού όλη η λαϊκή θυμοσοφία συμπυκνώνεται στις  γραμμές της πένας του: ‘ Σαν να’ χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου’. Και πόσο τραγικά ειρωνικό και επίκαιρο σήμερα, με τις ψυχές που χάθηκαν χθες στη δυτική Αττική. Σε γειτονιές που δε θα χαρακτήριζε κανείς ως προνομιούχες, έτσι δεν είναι;  ‘ Όπου φτωχός κι η μοίρα του’, λένε…

Μέρες πριν, με καιρό ηλιόλουστο, ξεκίνησα για μια γνωστή διαδρομή. Εκεί που ισχυρίζονται πολλοί (και το θεωρώ αλήθεια) ότι είναι η αλήθεια. Εκεί που προσπαθείς να εξιλεωθείς και να πείσεις τον εαυτό σου ότι κάτι κάνεις… Με λουλούδια, λοιπόν, στα χέρια και με όλα τα ‘δέοντα΄, περπατούσα, λίγο μηχανικά, λίγο με μια αξιοπερίεργη ‘άνεση’ και κοιτούσα, μετρούσα..

Ελάχιστοι οι επισκέπτες εκείνη την ώρα και μέρα. Κοντοστάθηκα.  Το βλέμμα μου αδιάκριτα σταθερό,  εστίασε σε μια βουβή εικόνα. Τρεις άνθρωποι, μια γυναίκα, ένας άνδρας κι ένα μικρό παιδί, κάθονταν μαυροφορεμένοι, σκυφτοί από το βάρος του πόνου και αμίλητοι. Το παιδί καθόταν στο μνημείο της μητέρας του, ο σύζυγος και πατέρας στο διπλανό, όπως και η μάνα- γιαγιά. Δεν ξέρω πόση ώρα κοιτούσα. Μου φάνηκε από τις πιο τραγικές σκηνές και, πιστέψτε με, έχω βιώσει και δει πολλές… Αυτή η σιωπή του πόνου, η σιωπή της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, δίχως την έκφραση του θρήνου, με συγκλόνισε. Η φωτογραφία μιας νέας και όμορφης γυναίκας  τούς χαμογελούσε, μέσα από μια άλλη διάσταση, εκεί που ο πόνος, πλέον, δεν υφίσταται. Οι τρεις φιγούρες παρέμειναν ακίνητες, βυθισμένες στο κενό που σε σπρώχνει ο πόνος της απώλειας. Η εικόνα του μικρού παιδιού να κάθεται στη μνήμα της μαμάς του, με ενόχλησε. Ένιωσα άσχημα που παραβίαζα την προσωπική τους, ιερή στιγμή και άρχισα να ξεμακραίνω. Απομακρυνόμενη, έριξα πάλι το βλέμμα μου. Ακόμη εκεί. Μια εικόνα που σου σφίγγει την καρδιά.

Πάνε μέρες τώρα που τους σκέφτομαι. Σκέφτομαι τα Χριστούγεννα που θα έρθουν γι’ αυτούς. Και για πόσους ακόμη. Πόσες μορφές τέτοιες έχω δει, έχετε δει και, δυστυχώς, θα δούμε. Δε συζητώ για βιώματα.

Για τις μέρες που ακολουθούν, λοιπόν, στείλτε, ακόμη και με το βλέμμα σας , αγάπη και θετική ενέργεια, σκέψη σε όσους  η ζωή δε στάθηκε όπως έπρεπε. Δε στάθηκε με χαμόγελο, όπως εκείνη η νεαρή μάνα στη φωτογραφία…

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Θ. Ρουμπιέ ζει και εργάζεται στη Λιβαδειά Βοιωτίας ως εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια βαθμίδα. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας. Ειδίκευση: Παιδαγωγική). Η αγάπη και ο θαυμασμός της για την τέχνη την οδήγησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παν/μίου Πελοποννήσου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών (Ναύπλιο). Η σύγχυση και οι απορίες της για το πολιτικό γίγνεσθαι, την έστρεψαν και στην Πολιτική Επιστήμη, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Παν/μίου Αθηνών. Σήμερα είναι υποψήφια διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Παν/μίου Πελοποννήσου (Κόρινθος). Αγαπάει πολύ τα παιδιά και το θέατρο. Πιστεύει πως η τέχνη αναδεικνύει το φως που όλοι κρύβουμε και ότι τα παιδιά μάς χαρίζουν απλόχερα τη θετική ενέργεια που τόσο λείπει.

Latest posts by Αγγελική Ρουμπιέ (see all)

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts