Βασίλης Μαγουλιώτης: Ο Αίμων που ξεσήκωσε το χειροκρότημα της Επιδαύρου

aimon-basik

Ο Στάθης Λιβαθινός πέτυχε να παρουσιάσει στην Επίδαυρο μία νέα «Αντιγόνη» με σεβασμό στον κορυφαίο λόγο του Σοφοκλή, κέρδισε όμως και το στοίχημα της ανάμειξης δοκιμασμένων ηθοποιών, όπως ο Δημήτρης Λιγνάδης και η Μπέτυ Αρβανίτη, με ένα «παρθένο» σκηνικά ζευγάρι, την Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη στο ρόλο της Αντιγόνης και τον Βασίλη Μαγουλιώτη στο ρόλο του Αίμωνα. Ο δεύτερος ήταν η αιτία να διακοπεί η παράσταση στην Επίδαυρο από τα χειροκροτήματα του κοινού. Το postmodern επεδίωξε να του μιλήσει και να του ζητήσει να… συστηθεί εκτός σκηνής, πιστεύοντας ότι θα απασχολήσει πολύ το θεατρόφιλο κοινό τα επόμενα χρόνια.

συνέντευξη στον Δημήτρη Καλαντζή

Μεγάλωσα μέχρι τα 18 μου στην Καρδίτσα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έβλεπα, ούτε μου άρεσε το θέατρο. Προτιμούσα τον κινηματογράφο, τη μουσική και, πάρα πολύ, τη ζωγραφική. Ήθελα μάλιστα να πάω στη Σχολή Καλών Τεχνών αλλά μετά σκέφτηκα ότι ο επαγγελματισμός σκοτώνει την τέχνη κι έτσι πήγα τελικά στο Πολυτεχνείο. Στην Αθήνα με «παρέσυρε» ένας ξάδερφός μου να μπω σε μία θεατρική ομάδα. Στην αρχή ντρεπόμουν αλλά, μέσα σε τρία χρόνια, συνειδητοποίησα ότι το θέατρο σε «χορταίνει» περισσότερο από όλες τις άλλες τέχνες. Στα 23 μου έδωσα στη σχολή του Εθνικού και κάπως έτσι βρέθηκα εδώ…

  • Τι ήταν αυτό που ξεχώρισες στο θέατρο από τις άλλες τέχνες; Η άμεση επαφή με το κοινό;

Το κοινό αργά ή γρήγορα έρχεται σε όλες τις τέχνες. Τη ζωγραφιά που θα φτιάξεις, θα τη δείξεις κάποια στιγμή στο κοινό. Το συναρπαστικό με το θέατρο είναι ότι δεν χρησιμοποιείς κάποιο υλικό για να κάνεις τέχνη. Δεν είναι τα χρώματα και ο καμβάς για τη ζωγραφική, δεν είναι κάποιο υλικό για τη γλυπτική, αλλά είσαι εσύ ο ίδιος που παράγεις τέχνη με το σώμα σου, την κίνησή σου και τη φωνή σου. Και το κάνεις μπροστά στο κοινό. Επίσης μου αρέσει που είναι ομαδική δημιουργία. Δεν βρίσκεσαι μέσα σε τέσσερις τοίχους με τα πινέλα σου, αλλά συμπράττεις με άλλους ανθρώπους. Υπάρχει γέλιο, κλάμα, υπάρχουν φωνές που ανταλλάσσονται… Αυτή η ανταλλαγή με τους ανθρώπους, είτε με τους συναδέλφους, είτε με το κοινό, είναι πάρα πολύ ζωντανή. Ανεβάζει την αδρεναλίνη.

  • Αποφοίτησες μόλις πέρσι από τη Σχολή του Εθνικού. Πως προέκυψε η πρόταση για τον Αίμωνα στην «Αντιγόνη»;

Ήταν πολύ ξαφνικό. Ο κύριος Λιβαθινός ήθελε έναν νέο ηθοποιό, «παρθένο», που να έχει μία αθωότητα απέναντι στη θεατρική σκηνή. Ήταν ένα μεγάλο ρίσκο εκ μέρους του. Με κάλεσε, κάναμε μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση, όπου μου ζήτησε να του δείξω τι μπορώ να κάνω και μετά από κάποιο καιρό, μου πρότεινε τον ρόλο. Πέταξα στα σύννεφα! Ήταν πολύ πέραν των προσδοκιών μου. «Εγώ να παίξω στην Επίδαυρο, που δεν έχω βρεθεί, ούτε ως θεατής; Και μάλιστα με αυτόν τον ρόλο;». Ήταν ένα απρόσμενο δώρο. Η «Αντιγόνη» είναι ένα αριστούργημα, «κέντημα» θεατρικού λόγου και το πρόσωπο του Αίμωνα είναι μοναδικό. Αυτά τα λόγια…!

  • Αλήθεια, περίμενες ότι το κοινό θα διέκοπτε την παράσταση για να χειροκροτήσει τα λόγια σου;

Σε καμία περίπτωση! Νόμιζα ότι αυτά δεν γίνονται πια.

  • Πράγματι, δεν γίνονται.

Ήταν κάτι που, μόλις το άκουσα ήταν σαν… τι να πω; Ήταν έξω από το σύμπαν που βρισκόμουν εκείνη τη στιγμή. Το συνειδητοποίησα, αφού βγήκα από τη σκηνή. Και, για να είμαι ειλικρινής, ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει το μέγεθός του…

  • Αναγνωρίζεις βέβαια, ότι ο λόγος του Σοφοκλή ήταν που πρωτίστως προκάλεσε το χειροκρότημα…

Προφανώς. Είναι πάρα πολύ σπουδαίο το κείμενο. Και μακάρι να κατάφερα να το επικοινωνήσω καλά.

Φωτογραφία: EΘΝΙΚΟ - Ελίνα Γιουνανλή
Φωτογραφία: EΘΝΙΚΟ – Ελίνα Γιουνανλή
  • Πως προσέγγισες το ρόλο του Αίμωνα; Είναι ο γιός που επαναστατεί απέναντι στον πατέρα του; Είναι ο Ρωμαίος που αυτοκτονεί από την αγάπη του για την νεκρή Αντιγόνη/Ιουλιέτα ;

Η πρώτη ανάγνωση ήταν ότι πρόκειται για έναν Ρωμαίο χωρίς Ιουλιέτα, καθώς η Αντιγόνη δεν ενδιαφέρεται για τον Αίμονα με τον τρόπο της Ιουλιέτας. Η Αντιγόνη έχει τελειώσει με τα εγκόσμια. Ο κ.Λιβαθινός μου πρότεινε να δω το ρόλο με πολλές διαστάσεις. Πριν την διάσταση του «ερωτευμένου νέου», υπάρχει εκείνη του γιού που αγαπά τον πατέρα του και προσπαθεί να τον σώσει από την τραγωδία που τον οδηγούν οι αποφάσεις του. Αρχικά μάλιστα δεν τον αντιμετωπίζει συγκρουσιακά. Προσπαθεί να τον συμβουλέψει με πολλή αγάπη και σεβασμό ώστε να κάνει το σωστό. Όταν όμως βρίσκεται μπροστά στην πλήρη άρνηση του Κρέοντα να ακούσει τις λογικές συμβουλές του, τότε καταρρέει το πατρικό πρότυπο και στον Αίμωνα μένει μόνο ο έρωτας για την Αντιγόνη. Η απογοήτευση από τον πατέρα του, τον κάνει να στραφεί ολοκληρωτικά στην Αντιγόνη και να την ακολουθήσει μέχρι το θάνατο.

  • Αν δεις την πλοκή της Αντιγόνης, εκτός των συμβάσεων της αρχαίας τραγωδίας, μένεις άφωνος από την ένταση των καταστάσεων και το πάθος των ηρώων. Είναι μία ιστορία «μεγαλύτερη από την πραγματική ζωή», όπως λένε οι Αγγλοσάξονες.

Η τραγωδία αλλά και το θέατρο γενικότερα συμπυκνώνει καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας σε «μικρές δόσεις». Σίγουρα δεν αναζητούμε τον ρεαλισμό στην τραγωδία, αλλά μπορούμε να βρούμε αντιστοιχίες με τις ζωές μας. Κάθε νέος άνδρας μπορεί να καταλάβει τη στάση του Αίμωνα απέναντι στον πατέρα του. Στην “Αντιγόνη” βλέπουμε την πιο ακραία εκδοχή της σύγκρουσης. Στην καθημερινή ζωή υπάρχουν διαβαθμισμένες συγκρούσεις μέχρι να βρεθεί η ισορροπία του ενήλικα γιού με τον πατέρα. Κάποιες φορές δεν βρίσκεται ποτέ και άλλες γίνεται ομαλά.

  • Και ο έρωτας; Υπάρχει στις μέρες μας τόσο πάθος που να φτάσεις στην αυτοχειρία, όταν δεν μπορείς να έχεις το πρόσωπο που αγαπάς;

Πιστεύω πως ναι. Πάντα υπάρχουν οι δυνατοί έρωτες και θα υπάρχουν. Η παρακμή της εποχής μας δεν έχει τη δύναμη να εξαφανίσει τους δυνατούς έρωτες.

  • Μίλησε μου για αυτή την παρακμή. Πως βιώνει ένας νέος άνθρωπος τα έξι χρόνια οικονομικής κρίσης της χώρας;

Ζούσε με ενδιαφέροντες καιρούς. Τρομακτικούς πολύ αλλά όχι πρωτοφανέρωτους. Η ιστορία έχει δείξει ότι έχουμε περάσει κι άλλες περιόδους κρίσης και μάλλον θα περάσουμε και στο μέλλον. Δεν λέω ότι δεν φοβάμαι, δεν αγχώνομαι και δεν απογοητεύομαι… Τα νιώθω όλα αυτά αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι και το τέλος του κόσμου.

  • Οι ηθοποιοί πριν από τη γενιά σου είχαν την προοπτική να κάνουν πολλές δουλειές, ακόμα και να πλουτίσουν από την τέχνη τους. Η δικιά σου γενιά δεν έχει αυτή την προοπτική…

Δεν μου μοιάζει ουσιώδης προοπτική. Αν είναι να καταρρεύσει το όνειρο του πλουτισμού, ας καταρρεύσει. Ίσως να είναι καλύτερα. Θα μπορέσουμε να ασχοληθούμε με πιο ουσιώδη πράγματα από τα χρήματα.

  • Ποια είναι τα ουσιώδη και πως φτάνουμε σε αυτά;

Μπορούμε να συνεχίσουμε να γκρινιάζουμε, να φοβόμαστε, να τρομοκρατούμαστε, μπορούμε ακόμα και να πηδήξουμε από το παράθυρο και να αυτοκτονήσουμε. Αλλά, από την άλλη μεριά, μπορούμε απλά να αναπροσαρμοστούμε για να επιβιώσουμε. Δεν λέω να γονατίσουμε και να αρκεστούμε σε όσα μας δίνουν, αλλά να πάψουμε να αναζητάμε τη χίμαιρα του πλούτου.

The following two tabs change content below.

Δημήτρης Καλαντζής

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Σπούδασε δημοσιογραφία στο «Εργαστήρι» και Ελληνικό Πολιτισμό στο ΕΑΠ. Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς & τηλεοπτικούς σταθμούς και τώρα διερευνά τους κώδικες του διαδικτύου. Αγαπά τις ανθρώπινες ιστορίες και τις γάτες.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts