Τρεις προσευχές

από την Αγγελική Ρουμπιέ.

Ο τίτλος αυτός έχει εντυπωθεί στο μυαλό μου μήνες τώρα. Το ζήτημα ήταν ο χρόνος αποτύπωσης στο ΄χαρτί’. Όχι πως είναι τίποτε μεγαλόπνοο. Είναι κάτι ανθρώπινο. Μικρό και ανθρώπινο, όπως όλοι μας. Και συγχρόνως, πολύτιμο.

Τώρα, λοιπόν, που ο νους αδειάζει αργά από τις έγνοιες της καθημερινής ρουτίνας, έγνοιες που πάντα λέμε ότι είναι περιττές, ασήμαντες, τώρα σκέφτηκα να μοιραστώ αυτές τις προσευχές, γι αυτούς τους ανθρώπους, τους άγνωστους σε μένα, αλλά και τόσο οικείους, συγχρόνως.

Κάθε πρωί, φτάνοντας στο σχολείο μου, βλέπω την ίδια περίπου ώρα ένα μικρό, λευκό αυτοκίνητο να σταματά και να κατεβαίνει ένας όμορφος, μικρούλης Ινδός μαθητής (Γυμνασίου) και ο μπαμπάς του να τον βοηθάει να κουβαλήσει την τεράστια τσάντα του, περιμένοντας να φτάσει στην είσοδο του σχολείου, στην ανηφόρα. Ο μικρός φτάνει, σταματά, χαμογελά, του λέει ‘σ’ αγαπώ’ και πηγαίνει στο προαύλιο. Ο μπαμπάς του απαντά κάτι που δεν καταλαβαίνω, χαμογελά, τον κοιτάζει και φεύγει.

Στη γειτονιά μου, κάθε πρωί, πριν πάω στο σχολείο αυτή τη φορά, βλέπω να περιμένουν το σχολικό αυτοκίνητο μια μαμά και το αγοράκι της, ένα αγοράκι με ειδικές ικανότητες. Οι αγκαλιές, τα χάδια και τα γλυκά λόγια μεταξύ τους μέχρι την άφιξη του σχολικού, μ’ έχουν κάνει να τους κοιτώ εντελώς αδιάκριτα, κρατώντας τον καφέ μου, διασχίζοντας τον δρόμο και να συγκινούμαι με την τρυφερή εικόνα τους. Αισθάνομαι αμήχανα πολύ για την αδιακρισία μου και τρυφερά για αυτούς, συγχρόνως.

Στην Αθήνα, μέσα Δεκεμβρίου, Άγιος Ελευθέριος, γιορτή. Τυχαία βρέθηκα στην πολύ όμορφη, ομολογουμένως και μεγάλη αυτή εκκλησία. Κόσμος πολύς. Το βλέμμα μου αντίκρισε μια γυναίκα νέα ακόμη, όμορφη, ψηλή, σκεφτική πολύ, θλιμμένη, μόνη. Αφοσιωμένη στην προσευχή της, στο δικό της πονεμένο, πιθανώς, σύμπαν, απομονωμένη. Φύγαμε μαζί σχεδόν. Κατέβηκε τα σκαλιά με βήμα αργό, με το κεφάλι σκυμμένο. Μου φάνηκε τόσο μόνη. Μοναχική, μάλλον, όχι μόνη. Την είδα να ξεμακραίνει αργά, χάθηκε στο πλήθος των αυτοκινήτων… Αναρωτήθηκα τι βάρος κουβαλά αυτή η ψυχή.

Τρεις προσευχές έχω για τους ανθρώπους αυτούς. Για τις όμορφες ψυχές τους και όσα κουβαλούν. Ευχές και προσευχές για υγεία και δύναμη όταν ο φόβος τους πλησιάζει. Ευχές και προσευχές για να υπάρχει πάντα χαραμάδα, έστω, φωτός στη ζωή τους.

Ευχές και προσευχές για Ανάσταση και Ανάταση όσο μπορούμε, όσο αντέχουμε. Με Φως.

Καλό και ήρεμο Πάσχα για όλους μας.

Bio
Latest Posts

Αγγελική Ρουμπιέ

Η Αγγελική Θ. Ρουμπιέ ζει και εργάζεται στη Λιβαδειά Βοιωτίας ως εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια βαθμίδα. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας. Ειδίκευση: Παιδαγωγική). Η αγάπη και ο θαυμασμός της για την τέχνη την οδήγησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παν/μίου Πελοποννήσου, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών (Ναύπλιο). Η σύγχυση και οι απορίες της για το πολιτικό γίγνεσθαι, την έστρεψαν και στην Πολιτική Επιστήμη, όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Παν/μίου Αθηνών. Σήμερα είναι υποψήφια διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Παν/μίου Πελοποννήσου (Κόρινθος). Αγαπάει πολύ τα παιδιά και το θέατρο. Πιστεύει πως η τέχνη αναδεικνύει το φως που όλοι κρύβουμε και ότι τα παιδιά μάς χαρίζουν απλόχερα τη θετική ενέργεια που τόσο λείπει.