Πετώντας με αερόστατο πάνω από το Μαρακές

του Δημήτρη Καλαντζή.

Υπάρχουν όνειρα που φυτεύονται μέσα σου από παιδί και απλώς περιμένουν τις συνθήκες για να γίνουν πραγματικότητα. Για μένα, ένα από αυτά γεννήθηκε όταν πρωτοδιάβασα τον «Γύρο του Κόσμου» του Βερν. Η ιδέα του ανθρώπου που ανεβαίνει στον ουρανό, αλλάζει τόπους και χώρους, όχι με βία αλλά με ευφυΐα και φαντασία, γυρνούσε στο μυαλό μου από τα δέκα μου. Και πρόσφατα, στον ουρανό πάνω από το Μαρακές, έγινε πραγματικότητα.

Μια πτήση με αερόστατο.
Ή μήπως δεν είναι «πτήση», αλλά για αιώρηση;

Σε αντίθεση με την επιτάχυνση των αεροπλάνων ή τη φασαρία των ελικοπτέρων, στο αερόστατο δεν συμβαίνει τίποτα βίαιο. Δεν παραβιάζονται οι νόμοι της φύσης, αλλά παρακάμπτονται με τον πιο απλό τρόπο: ζεστός αέρας, μικρότερη πυκνότητα, άνοδος. Τόσο απλά. Ο άνθρωπος δεν κατακτά τον ουρανό — τον ακολουθεί.

Η γη απομακρύνεται χωρίς θόρυβο. Οι άνθρωποι γίνονται μυρμηγκάκια, τα σπίτια τελείες, οι δρόμοι λεπτές γραμμές. Κι όταν ανεβαίνεις ψηλότερα, τα σύννεφα απλώνονται από κάτω σαν ένα τεράστιο, αφράτο πάπλωμα. Νιώθεις ότι αν απλώσεις το πόδι, θα πατήσεις πάνω τους. Κι όταν κάνεις ένα βήμα, θα μπορέσεις να πηδήξεις από συννεφάκι σε συννεφάκι, όπως στα καρτούνς.

Είναι μια εμπειρία σχεδόν μεθυστική — και καταλαβαίνεις απόλυτα γιατί απαγορεύεται κάθε χρήση ουσιών. Άλλωστε δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. Ο ίδιος ο ουρανός αρκεί.

Λίγη γνώση (που κάνει το θαύμα μεγαλύτερο)

Το αερόστατο είναι ίσως το πιο «τίμιο» ιπτάμενο μέσο. Δεν έχει φτερά, δεν έχει έλικες, δεν παλεύει με τον αέρα. Αφήνεται σε αυτόν. Ο πιλότος δεν κατευθύνει οριζόντια, μόνο ανεβοκατεβαίνει, αναζητώντας ρεύματα αέρα διαφορετικής κατεύθυνσης. Έτσι, κάθε διαδρομή είναι μοναδική. Δεν επαναλαμβάνεται. Όπως ακριβώς και κάθε εμπειρία.

Μαζικός τουρισμός, προσωπική εμπειρία

Το ταξίδι στο Μαρόκο ήταν οργανωμένο, «μαζικού τουρισμού». Η πτήση με αερόστατο δεν υπήρχε στο πρόγραμμα. Όταν τη ζητήσαμε, μας προτάθηκε —μέσω του πρακτορείου— έναντι 200 ευρώ. Ευτυχώς, υπάρχουν αξιόπιστες ταξιδιωτικές εφαρμογές. Κλείσαμε μόνοι μας, με λιγότερα από τα μισά χρήματα.

Και η εμπειρία απογειώθηκε πριν καν… απογειωθούμε.

Παραλαβή από το ξενοδοχείο αχάραγα. Παραδοσιακό πρωινό σε βεδουίνικες τέντες, φωτιές να σπάνε την πρωινή υγρασία, χαμηλές φωνές, προσμονή. Ένα μικρό, καλοστημένο τελετουργικό που σε έβαζε σιγά-σιγά σε άλλη συχνότητα.

Ευγένεια. Επαγγελματισμός. Σαφή μέτρα ασφαλείας. Φροντίδα.
Η πτήση καθυστέρησε λόγω έντονης ομίχλης — και κανείς δεν δυσανασχέτησε. Αντίθετα, αυτό έκανε τη στιγμή που το καλάθι άρχισε να ξεκολλά από το έδαφος ακόμη πιο μαγική.

Χωρίς θόρυβο. Χωρίς βία.

Έχω πετάξει με ελικόπτερο λόγω δουλειάς. Καμία σχέση.
Εδώ δεν «φεύγεις» από τη γη. Αποχωρίζεσαι απαλά. Απλώς ανεβαίνεις. Ψηλά.

Και εκεί ψηλά νιώθεις ένα με τον αέρα, τον ουρανό, τα σύννεφα, τον ήλιο. Στιγμές όπου ενώνεσαι με την πλάση, σε μια ονειρική εμπειρία που γεμίζει την καρδιά σου παιδική χαρά.

Μήπως έτσι να είναι ο παράδεισος;
Χωρίς βάρος. Μόνο με ανάταση.

Ναι.
Η εμπειρία του αερόστατου είναι μοναδική.
Και μερικά παιδικά όνειρα αξίζει να μην τα αφήνεις… να αιωρούνται για πάντα.

Υ.Γ. Ναι, Βασίλη, και βέβαια η καλή παρέα κάνει όλες τις εμπειρίες ομορφότερες.

Bio
Latest Posts

Δημήτρης Καλαντζής

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Σπούδασε δημοσιογραφία στο «Εργαστήρι» και Ελληνικό Πολιτισμό στο ΕΑΠ. Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς & τηλεοπτικούς σταθμούς και τώρα διερευνά τους κώδικες του διαδικτύου. Αγαπά τις ανθρώπινες ιστορίες και τις γάτες.