Alley Cats του Ricky Gervais: Οι γάτες παρατηρούν τους ανθρώπους. Μέχρι που αρχίζουν να τους μοιάζουν

Ένιωσα αμηχανία από το πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς του Ricky Gervais. Ήταν κάτι που περίμενα από το πρώτο treiler, αλλά… Το Alley Cats είναι η νέα animated σειρά του στο Netflix, με πρωταγωνιστές μια παρέα γατών που παρατηρούν και σχολιάζουν τον παράξενο κόσμο των ανθρώπων, αλλά σύντομα αρχίζουν να του μοιάζουν επικίνδυνα.

Θεωρώ τον Gervais εξαιρετικό κωμικό ταλέντο και όχι μόνο. Έχει προτείνει μια προσωπική ματιά πάνω στη σκληρότητα, την ανθρώπινη γελοιότητα και τον θάνατο, που τον κάνει να ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους της γενιάς του. Είναι επίσης δηλωμένος γατόφιλος και παθιασμένος υπερασπιστής των ζώων.

Στο Alley Cats τα βάζει όλα μαζί, αλλά μάλλον βάζει πάρα πολλά.

Η κεντρική ιδέα είναι εξαιρετική: οι γάτες κοιτάζουν τους ανθρώπους. Παρατηρούν ένα είδος παράλογο, βίαιο, εγωιστικό, αυτάρεσκο, αλλά στην εξέλιξη της πλοκής παρουσιάζουν χαρακτηριστικά που μόνο αυτό το είδος (οι άνθρωποι) θα μπορούσαν να είχαν.

Υπάρχουν πολύ ωραία ευρήματα για τη ζωή των γατών, τη σχέση τους με τους ανθρώπους, το σεξ, το φαγητό, την επιβίωση, την κυριαρχία. Υπάρχουν στιγμές που η σάτιρα βρίσκει ακριβώς τον στόχο της. Υπάρχουν αστεία βρώμικα, μαύρα, χοντροκομμένα, ενίοτε πανέξυπνα.

Και υπάρχει φυσικά ο θάνατος.

Η μεγάλη εμμονή του Gervais μετά το After Life επιστρέφει. Μαζί της η απώλεια, η μοναξιά, η εγκατάλειψη, η κακοποίηση, ο φόβος, η ανάγκη να ανήκεις κάπου.

Ακραίος κυνισμός. Ακραίος συναισθηματισμός. Βρισιά. Σεξ. Ορφάνια. Κίνδυνος. Θάνατος. Τρυφερότητα. Αγάπη. Happy end.

Μερικές φορές σε απόσταση λίγων λεπτών.

Και εκεί αρχίζει να χάνεται και το μεγάλο εύρημα της σειράς.

Οι γάτες φυσικά είναι εξανθρωπισμένες. Μιλούν, σκέφτονται, σχολιάζουν τους ανθρώπους. Μόνο που σταδιακά δεν σκέφτονται απλώς σαν άνθρωποι. Γίνονται άνθρωποι.

Ο γάτος κρατά το χέρι της μαμάς του την ώρα που πεθαίνει. Το φλερτ ανάμεσα σε δύο γάτες αποκτά τη συστολή, τα βλέμματα και την αμηχανία μιας ανθρώπινης ρομαντικής κομεντί…

Οι ίδιες οι γάτες θα εξεγείρονταν για… δυσφήμιση, εάν έβλεπαν τον εαυτό τους με τέτοια, “ξένα” προς το είδος, χαρακτηριστικά.

Είναι αυτό που χάνεται στη σειρά: η απόσταση. Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον στο Alley Cats δεν θα ήταν να δούμε μικρούς ανθρώπους με μουστάκια και ουρές αλλά εμάς μέσα από τα μάτια τους.

Οι σκηνές γύρω από την εγκατάλειψη και την κακοποίηση των ζώων έχουν δύναμη. Η εξάρτηση ενός κατοικίδιου από τον άνθρωπο, η απόλυτη εμπιστοσύνη του, ο φόβος, η ανάγκη για ασφάλεια και συντροφικότητα, δείχνουν την πραγματική αγάπη του δημιουργού για τα ζώα.

Στο Alley Cats όμως, η συγκίνηση φλερτάρει με τις ευκολίες του μελό.

Κι αυτό είναι περίεργο για έναν δημιουργό που έχει περάσει μεγάλο μέρος της καριέρας του τρυπώντας με βελόνα τα συναισθηματικά μπαλόνια των άλλων.

Ο Gervais του The Office μπορούσε να αφήσει έναν χαρακτήρα να εκτεθεί χωρίς να εξηγήσει τι πρέπει να αισθανθούμε γι’ αυτόν. Η αμηχανία έκανε τη δουλειά. Η σιωπή έκανε τη δουλειά. Ο θεατής συμπλήρωνε το υπόλοιπο.

Εδώ, κάποιες ιστορίες των γατών ακούγονται σαν αποσπάσματα από stand-up του Gervais που απλώς βρήκαν θέση στο σενάριο, κόβοντας κάθε τόσο τη ροή του.

Το Alley Cats έχει καλές ιδέες. Έχει πολύ καλά αστεία. Έχει τρυφερότητα. Έχει θυμό. Έχει έναν δημιουργό που ξέρει να παρατηρεί τους ανθρώπους και αγαπά πραγματικά τα ζώα.

Ίσως έχει υπερβολικά πολύ απ’ όλα.

Ως θαυμαστής του Ricky Gervais, δεν μπορώ να πω ότι η σειρά με ενόχλησε.

Αλλά δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις (υψηλές) προσδοκίες μου από τον δημιουργό και το θέμα που διάλεξε.

Δείτε τη.

Bio
Latest Posts

Δημήτρης Καλαντζής

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Σπούδασε δημοσιογραφία στο «Εργαστήρι» και Ελληνικό Πολιτισμό στο ΕΑΠ. Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς & τηλεοπτικούς σταθμούς και τώρα διερευνά τους κώδικες του διαδικτύου. Αγαπά τις ανθρώπινες ιστορίες και τις γάτες.