Chelsea Wolfe: Hiss Spun

του Χάρη Τσιλόπουλου. 

Το σκοτεινό neo-folk και gothic ταπεραμέντο της Chelsea Wolfe, έχει επικεντρωθεί κυρίως στην εσωτερική αναταραχή και διαμάχη του εαυτού της, εκφράζοντας ένα αρρωστημένο συναίσθημα παγίδευσης. Περιγράφοντας τη φρίκη και την ταλαιπωρία μιας ξεθωριασμένης αγάπης που καταστρέφεται με αργούς και βασανιστικούς ρυθμούς στο «Pain Is Beauty», η Καλιφορνέζα τραγουδοποιός, πολέμησε και θρήνησε κάθε συναίσθημα μέσα στο μυαλό της. Στο «Abyss» χαρακτήρισε την καρδιά της σαν έναν χαοτικά άδειο από όμορφα συναισθήματα εκκεντρικό χαρακτήρα, και παραμιλούσαμε.

Στο νέο της άλμπουμ, «Hiss Spun», υποχωρεί και κλείνεται ακόμα περισσότερο μέσα της, καθώς ο γεμάτος χάος θορυβώδης εξωτερικός κόσμος, αρχίζει να αποτελεί μια ακόμα μεγαλύτερη απειλή. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του πολέμου, το άγχος, η κατάθλιψη και η απελπισία, παρουσιάζονται σαν μια ξεχωριστή οντότητα. Η Chelsea, περιγράφει συχνά τη συμπεριφορά αυτών των απτών συναισθημάτων στους στίχους της, μέσα από προσωποποιήσεις και ζωισμούς, συχνά αντιμετωπίζοντάς τους σε τρίτο πρόσωπο.

Η εισαγωγή της χτυπάει κατευθείαν συναίσθημα και σε συνθλίβει χωρίς έλεος στο «Spun», που καθιστά απόλυτα ξεκάθαρη την κατεύθυνση αυτού του δίσκου. Με αμείλικτα riffs και καταπιεστικά fuzz vibes να απλώνονται πάνω από σπηλαιώδη και δυσοίωνα τύμπανα, δεν γίνεται να μην σε συνεπάρουν από την αρχή. Διαπραγματεύεται ένα διαφορετικό είδος προσέγγισης, στοιχειωμένο από doom και sludge ρυθμούς, εναρμονισμένης σε αυτό το αγαπημένο μοιρολόι φωνητικών, που μας έχει συνηθίσει.

Εν μέσω ενός παραμορφωμένου ήχου κιθάρας, τραγουδάει για έναν λυγισμένο κόσμο, που αμβλύνει την ικανότητά της να αγαπάει, και την εμποδίζει να βρει μέρος για να κρυφτεί. Το «16 Phyche» ακούγεται ακόμα πιο επιθετικό. Τα συναισθήματα, περιγράφονται ως μια πράξη σωματικής παραβίασης <<…crawl up my legs/ Let me wrap you up in these thighs>>.

Αμέσως μετά, τo «Vex», εξηγεί καλύτερα την παρουσία της στο δίσκο. Αρχικά περιτριγυρισμένο από βροντερά τύμπανα, οδοντωτές κιθάρες και θρυμματισμένους τόνους, το κομμάτι ξαφνικά αναρριχάται. Ποιητικός οίστρος στα όρια μιας ψύχωσης, που αρθρώνεται ωμά σε μια death-metal γκρίνια του πρώην frontman των Isis, Aaron Turner.Όπως και στο Abyss, η Wolfe προετοιμάζει την οργή του Τurner και σταδιακά επιτρέπει περισσότερο χώρο για συγκινησιακές στιγμές που σε στοιχειώνουν, καθώς το Hiss Spun προχωράει παρακάτω στην ακρόαση. Μπροστά σε όλη αυτή την βιαιότητα, η Wolfe έχει την φωνητική κομψότητα και επιδεξιότητα, να κινείται μέσα στη δομή του κομματιού σαν χαμαιλέοντας, αλλάζοντας χρώμα.

Ενώ τα ηλεκτρονικά beats και τα δείγματα κνησμού στο σύντομο «Strain» σε κάνουν να νιώθεις εγκλωβισμένος σε κάποιο ψυχρό θάλαμο, κατά τη διάρκεια του «The Culling», αυτά τα συναισθήματα χαρακτηρίζουν με αιχμηρό τρόπο, το πόσο εξαντλημένη είναι η Chelsea από την αγάπη. Η ενορχήστρωση του κομματιού, υπογραμμίζει την βαρύτητα πίσω από στίχους όπως: <<…a tongue on your pulse/ a finger in your wound/ I am depleted by love>> . Ο Kurt Ballou, βοηθά στη δημιουργία μιας απρόβλεπτης ακρίβειας των σκοτεινότερων πτυχών του δίσκου, προσθέτοντας ελαφρότερες διαθέσεις, ιδιαίτερα προσεγμένες στην ευθραυστότητα της φωνής που ακούγεται τόσο αθώα, όσο ένας όμορφος εφιάλτης στο «Particle Flux».

Συνεχίζουμε πάνω στο ίδιο μοτίβο και αυτό που συμβαίνει σε υπνωτίζει. Το «Twin Fawn» ξεκινάει απογυμνωμένο σε ήρεμους ρυθμούς, με απαλή ακουστική κιθάρα και με μια πιο ευαίσθητη Wolfe, λίγο πριν εκραγεί και σου ρίξει το σαγόνι μέχρι το πάτωμα. Ναι, είναι τόσο καλό. Ναι, είναι τόσο καλή. Μετατρέπει το άγχος σε μια διεισδυτική φυσική οντότητα, κάτι που μπορεί να αναγαλλιάζει σιγά – σιγά το σώμα σου· κάτι που μπορεί να σέρνεται μέσα στο δέρμα σου. Η εισβολή γίνεται βίαιη, καθώς η σκοτεινή μας κυρία τσαλακώνεται <<You cut me open/ You lived inside/ You killed the wonder>>.

Προσπαθεί να βρει ένα στήριγμα, μαζί της κι εγώ, στο αισιόδοξο «Offering». Πιο ευαίσθητες και ονειρικές κιθάρες σε ηλεκτρονικές background μελωδίες, περιστοιχίζοντάς τες επηρεασμένη από πιο παλιές της δουλειές. Ένα ευχάριστο διάλειμμα συγκρατημένης αισιοδοξίας, που μου αρέσει πολύ είναι η αλήθεια.

Επιστροφή όμως στην πραγματικότητα, που καταρρυπαίνεται και καταρρακώνεται στο «Static Hum» και μετέπειτα στο «Two Spirit». Η μουσική της, μπαίνει σε ένα αυθεντικό πηγάδι πόνου, διαμάχης και ανασφάλειας, προερχόμενο από την δική της ζωή και βγαίνει σε καταθλιπτικές εκρήξεις μιας μουσικής ιδιοφυΐας. Τα φωνητικά της είναι στο προσκήνιο και είναι μοναδικά. Δυο σαγηνευτικά κομμάτια με μια Chelsea σε φωνητικό οργασμό, που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

Για κλείσιμο ακούω το πραγματικά ανησυχητικό «Scrape», που μιλά για μολυσμένες νύμφες, αρουραίους που δαγκώνουν τοίχους και μια γυναίκα που μάχεται εσωτερικά με το σώμα της. Ένα πανδαιμόνιο ήχου, τόσο ζοφερό σε εικόνες και τόσο έντονο, που δεν σου δίνει την πολυπόθητη κάθαρση. Μια εκπληκτική κατάληξη ενός δίσκου, που σηματοδοτεί ότι η πορεία του μόνο ανοδική θα είναι.

Αυτό που με εντυπωσιάζει, είναι ότι μουσική με τόσο βαθύ και σκοτεινό νόημα, είναι δύσκολο να βρεθεί σε αυτή την μορφή, όταν απεικονίζει μια αίσθηση ψυχικής αστάθειας. Δεδομένου ότι ο πάσχων αποφεύγει να το αντιμετωπίσει, η Chelsea όχι απλά το αντιμετωπίζει, αλλά κοιτάζει αδιάκοπα στα μάτια τους δαίμονές της. Χειρίζεται τις αναταραχές της ζωής, υποχωρώντας στις γωνίες του εαυτού της, για να ξεφύγει από την συντριπτική αρνητικότητα που περιβάλλει τον άνθρωπο στις μέρες μας.

Η Chelsea Wolfe, συνεχίζει την προσωπική και καλλιτεχνική εξέλιξη που έχει αναπτύξει σε όλους τους δίσκους της, και αποδεικνύει το πόσο ειλικρινής και υποβλητική είναι η μουσική της. Εκτεταμένο στον ήχο και στο πάθος που απελευθερώνει, το «Hiss Spun» είναι ο δίσκος της χρονιάς.

CHELSEA WOLFE – HISS SPUN

review by Charis Tsilopoulos 

Chelsea Wolfe’s dark neo-folk gothic temperament has focused on her inner confusion and self-controversy, expressing a sick sentiment of entrapment.   By describing the horror and the suffering of a faded love destroyed with slow and agonizing rhythms in “Pain Is Beauty”, the Californian songwriter fought and mourned every sentiment existing in her mind.   In “Abyss”, she regarded her heart as a chaotic eccentric character empty of beautiful feelings, and we were exalted.

In her new album, “Hiss Spun”, she retreats and closes even more within herself, as the noisy external world full of chaos, starts to present an even greater threat. During this conflict, the anxiety, depression and despair, are represented as an individual entity.  Chelsea often describes the behavior of these tangible emotions in her lyrics, through personifications and animal representations, often confronting them in a third person reference.

Her introduction immediately hits the emotion and crushes you without any mercy in “Spun”, which makes the trend of this record very clear.  It is impossible not to be overwhelmed from the beginning by the relentless riffs and suppressive fuzz vibes spreading over caved and ominous drums.  She is negotiating a different kind of approach, haunted with doom and sludge rhythms, harmonized in the favorite vocal mourning, which we are accustomed to.

In the middle of a transformed guitar sound, she sings for a twisted world that diminishes her ability to love, and prevents her from finding a place to hide.   The “16 Phyche” sounds even more aggressive. The emotions are described as an act of body violation “…crawl up my legs/Let me wrap you up in these thighs”.

Immediately afterwards, the “Vex” better explains her presence in the record.  In the beginning, surrounded by thundering drums, jagged guitars and crushed tones, the piece is suddenly elevated.  A poetic inspiration on the edge of a psychosis, boldly expressed in a death-metal mumble of Aaron Turner, the ex-front-man of the Isis.Just as in “Abyss”, Wolf prepares Turner’s rage and gradually grants more space for touching moments that haunt you, as you keep listening to “Hiss Spun”.  Facing all this violence, Wolfe has the vocal elegance and skill to move within the structure of the piece like a chameleon that changes colors.

While the electronic beats and the samples of scratching in the brief “Strain” make you feel entrapped in a cold chamber, during “The Culling”, these feelings sharply characterize how exhausted Chelsea is from love.   The orchestration of the piece underlines the gravity behind lyrics like “…a tongue on your pulse/ a finger in your wound/ I am depleted by love”. Kurt Ballou assists with the creation of unpredictable accuracy of the darkest aspects of the record, adding lighter moods, particularly careful of the fragility of the voice that sounds as innocent as a beautiful nightmare in “Particle Flux”.

We continue on the same motive and what happens hypnotizes you.  The “Twin Fawn” starts naked in calm rhythms, with soft acoustic guitar and a more sensitive Wolfe, just before she explodes and leaves you speechless.  Yes, it is so good.  Yes, she is so good.  She transforms the anxiety to a more invasive physical entity, which can slowly elevate your body, something that might crawl under your skin.    The invasion becomes violent, as our dark lady destroys all illusions with “You cut me open/You lived inside/You killed the wonder”.

She tries to find a support, and so do I, in the optimistic “Offering”.  Influenced by her older work, she surrounds electronic background melodies by more sensitive and dreamy guitars.  A pleasant intermission of restrained optimism, which I really truly like.

Returning to reality, polluted and devastated in “Static Hum” and afterwards in “Two Spirit”.  Her music plunges into an authentic well of pain, dispute, and insecurity, emerging from her own life and expressed in depressing explosions of a musical genius.   Her vocals are in the foreground and are unique.  Two mesmerizing pieces with Chelsea in a vocal orgasm, which does not allow you to take a breath.

To close, I listen to the really worrying “Scrape” that talks about contaminated nymphs, rats biting walls, and a woman who internally fights with her body.  A pandemonium of sound, so vivid with pictures and so intense that it does not give you the sought after catharsis.  An amazing ending of a record, showing that its course can only be upward.

What amazes me is that music with such depth, and dark meaning is difficult to find in this form, depicting a sense of psychological instability.  Given that the victim avoids facing it, Chelsea does not simply face it, but uninterruptedly looks her demons straight in the eyes.  She handles life’s turbulence, by retreating to the corners of herself, in order to avoid the devastating negativity that surrounds people in our days.

Chelsea Wolfe continues her personal and artistic evolution developed in all her records, and proves how sincere and imposing her music is.  Expanded in sound and in a passion that liberates, “Hiss Spun” is the record of the year.

The following two tabs change content below.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Με αγάπη για τη μουσική και θέλοντας να διερευνήσει όλα τα φάσματά της, ξεκίνησε να ταξιδεύει και να απορροφά οποιοδήποτε μουσικό είδος έφτανε στ’ αυτιά του. Φωτογράφος στο επάγγελμα, σήμερα ζει στη Βιέννη και προσπαθεί να μοιραστεί με όλο τον κόσμο, τις ιδιαίτερες και περίεργες μουσικές του αγάπες, με ραδιοφωνικές εκπομπές και κριτικές δίσκων.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts