Η αμηχανία του Κιμούλη απέναντι στον ΠΛΟΥΤΟ του Αριστοφάνη

1
Unedited photo: DNK 2016

Τι κάνεις όταν έχεις μεν στη διάθεσή σου δύο δημοφιλείς πρωταγωνιστές αλλά το κοινό δεν έχει την οικονομική δυνατότητα παρά να δει μία, άντε δύο παραστάσεις ολόκληρο το καλοκαίρι; Ο Γιώργος Κιμούλης αποφάσισε να μη ρισκάρει την αποτυχία και προτείνει την κωμωδία του Αριστοφάνη Πλούτος ως επιθεωρησιακή παράσταση, που θα μπορούσε να σταθεί άνετα τόσο στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όσο και στο Δελφινάριο. Ακολούθησε δηλαδή τον πιο σίγουρο δρόμο για να… πλουτίσει το ταμείο. Και βγήκε κερδισμένος…

του Δημήτρη Καλαντζή

Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι οι αρχαίες κωμωδίες είναι ιερές και θα πρέπει να παρουσιάζονται με σεβασμό στη μορφή και στην ουσία τους. Ειδικότερα στα έργα του Αριστοφάνη, ενός άκρως συντηρητικού κωμωδιογράφου της Αρχαίας Αθήνας, που είχε κάνει τέχνη το χάιδεμα των αυτιών του κοινού και τις επιθέσεις στους δημοκρατικούς πολιτικούς και φιλοσόφους, ελάχιστα επιβάλλεται ο σεβασμός στη μορφή και στα μηνύματα του πρωτότυπου…

Η αμηχανία όμως του Γ. Κιμούλη απέναντι στον Πλούτο είναι παρά πάνω από έκδηλη. Στην πραγματικότητα, το δηλώνει από την αρχή της παράστασης, αφού βάζει το χορό να “διαμαρτύρεται” επειδή ο θίασος ανεβάζει πάλι την ίδια κωμωδία “που έχουμε δει και ξαναδεί. Δεν έχετε κάτι καινούργιο να παίξετε;” Προφανώς και υπήρχε κάτι καινούργιο να παίξουν αλλά αυτό δεν θα έπαιρνε την άδεια να ανέβει στην Επίδαυρο και στα άλλα κρατικά και δημοτικά θέατρα ανά την Ελλάδα… Ο Πλούτος ήταν το εισιτήριο του Γ.Κιμούλη για τις καλύτερες σκηνές. Έστω κι να δεν πίστευε στο κείμενο. Έστω κι αν δεν ήθελε να το υπηρετήσει…

Το κεντρικό εύρημα του αριστοφανικού Πλούτου δεν είναι η άδικη κατανομή του πλούτου αλλά το ερώτημα “αν όλοι ήταν πλούσιοι, τότε ποιός θα είχε κίνητρο να δουλέψει; Ποιος θα έκανε τις δουλειές;”. Ούτε ο Αριστοφάνης είχε δώσει απάντηση, ούτε ο Κιμούλης αποπειράθηκε να δώσει. Ο πρώτος είχε δημιουργήσει μερικά χαριτωμένα επεισόδια με τους παλαιούς πλούσιους, που έχαναν τα προνόμιά τους, ενώ ο Κιμούλης θέλησε η διασκευή του να έχει ένα πιο κοινωνικό μήνυμα: όλος ο πλούτος πρέπει να πάει σε ένα κοινό ταμείο, το οποίο θα ικανοποιεί τις ανάγκες των πολιτών. Ποιός μπορεί να διαφωνήσει με κάτι τέτοιο ως θεωρητική ιδέα; Στην πράξη όμως έχουν αποτύχει όλα τα πολιτικά συστήματα να εφαρμόσουν κάτι ανάλογο. Τα συστήματα όλων των εποχών.

Δεν αφορά όμως αυτό τον Γιώργο Κιμούλη. Συντονισμένος σε αυτό το σημείο με το πνεύμα του Αριστοφάνη, κολακεύει απλά το πλήθος με γενικότητες που ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά (“οι νέοι άνθρωποι να αγωνιστούν για ένα καλύτερο μέλλον” κ.λ.π. κοινοτοπίες) και στήνει επιθεωρησιακά νούμερα, εκμεταλλευόμενος άριστα τις μανιέρες των πολύ καλών Γιάννη Μπέζου, Πέτρου Φιλιππίδη και Τάσου Γιαννόπουλου.

Όλοι οι επιθεωρησιακοί τύποι περνούν από τη σκηνή: η γριά, ο gay, o αφελής, ο απατεωνάκος, το λαμόγιο δημοσιογράφος κ.α. Στον “αγώνα” με την Πείνα (Κριστίν Λαγκάρντ) τα βασικά επιχειρήματα του Χρεμύλου είναι: είσαι μαλακισμένη, είσαι καριόλα, είσαι πουτάνα κ.λ.π.. Εξασφαλίζεται έτσι αβίαστα το χειροκρότημα από το κοινό του Δελφιναρίου, που σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε να μπει σε διανοητικές αναζητήσεις. Σε ένα άλλο “νούμερο”, μέτρησα τους πρωταγωνιστές να λένε 30 φορές τη λέξη “μαλάκας”, ξεσηκώνοντας επίσης τα “κακαρίσματα” του κοινού…

2
Unedited photo: DNK 2016

Και δεν ήταν τα “γαλλικά”, οι μόνες ευκολίες που χρησιμοποίησε ο Κιμούλης για να κάνει “πιασάρικο” τον Πλούτο του… Στην παράσταση αναμιγνύει στοιχεία (πλίνθοι κέραμοι ατάκτως ερριμένοι) που ξεκινούν από στίχους του Αναγνωστάκη και ακολουθούνται από τον Zorba the Greek για να καταλήξουν στο… Χάρτινο το φεγγαράκι ! Όλα στο μίξερ, χωρίς κανέναν συνεκτικό ιστό, παρά μόνο την πρόδηλη αγωνία του διασκευαστή να ευχαριστήσει το κοινό, έστω με ανερμάτιστο τρόπο και σίγουρα ξένο προς τον Πλούτο του Αριστοφάνη.

Από την παράσταση δεν θα φύγει δυσαρεστημένος ο θεατής. Ιδίως εκείνος που δεν έχει παρακολουθήσει ποτέ αρχαία κωμωδία. Το πρόβλημα θα παρουσιαστεί, εάν νομίσει ότι αυτή η παράσταση είναι αρχαία κωμωδία. Τον περιμένει μεγάλη έκπληξη την επόμενη φορά που θα επιχειρήσει να δει ένα κλασικό ανέβασμα…

3
Unedited photo: DNK 2016

Υ.Γ. Παρακολούθησα την παράσταση του Σαββάτου 2 Ιουλίου. Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου “δεν έπεφτε καρφίτσα”. Οι θέσεις γέμισαν από θεατές με τσιπς και κουλουράκια, ενώ άκουσα και κάποιον κύριο να διαμαρτύρεται γιατί δεν του επέτρεπαν να καπνίσει μέσα στο θέατρο (“Ανοιχτός χώρος, είναι ! Αμάν με τις απαγορεύσεις σας!”). Χαίρομαι να γεμίζουν τα αρχαία θέατρα, αλλά ας έχουμε όλοι μία κάποια γνώση για το χώρο που βρισκόμαστε. Εκεί μεγαλούργησε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Απαιτείται στοιχειώδης σεβασμός. Όποιος θέλει να παρακολουθεί παραστάσεις μασουλώντας πατατάκια, ας πάει στο Δελφινάριο… Άνετα μπορεί να δει κι εκεί παραστάσεις όπως ο Πλούτος του Γ.Κιμούλη…

The following two tabs change content below.

Δημήτρης Καλαντζής

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Σπούδασε δημοσιογραφία στο «Εργαστήρι» και Ελληνικό Πολιτισμό στο ΕΑΠ. Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς & τηλεοπτικούς σταθμούς και τώρα διερευνά τους κώδικες του διαδικτύου. Αγαπά τις ανθρώπινες ιστορίες και τις γάτες.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts