Η μαραμένη Γαρδένια του Πεδίου του Άρεως

του Δημήτρη Καλαντζή.

Για ακόμα ένα καλοκαίρι η Γαρδένια του Πεδίου του Άρεως παραμένει έρημη, άψυχη και μαραμένη, ένα κουφάρι στο κέντρο του μεγαλύτερου Πάρκου της Αθήνας. Η μικρή ιστορία αυτού του κιοσκιού είναι χαρακτηριστική για την κακοδαιμονία τoυ τόπου μας, για την κακονομία, την ευθυνοφοβία και την έλλειψη του αισθήματος περί «κοινού καλού».    

Η πρώτη κατασκευή της Γαρδένιας, του μοναδικού κιοσκιού στο κέντρο του Πεδίου του Άρεως χάνεται στη… λήθη της πολεοδομίας. Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ ξεκάθαρη «άδεια κατασκευής» της, καθώς το Πεδίον του Άρεως είχε χαρακτηριστεί «δασική περιοχή» (και όχι αστικός χώρος πρασίνου, όπως στην πραγματικότητα είναι) και η διαδικασία για να κατασκευαστεί ακόμα κι ένα κιόσκι συνεπαγόταν πάντα έναν απίστευτο όγκο γραφειοκρατίας, αδειών, συνεννοήσεων, διαβουλεύσεων, περιφοράς υπογραφών και – βέβαια-  ανάληψης ευθύνης. Ουδείς «υπεύθυνος» ήθελε να ξεκινήσει αυτόν τον Γολγοθά κι έτσι ακόμα και για το αυτονόητο, την ανάγκη δηλαδή της λειτουργίας ενός κιοσκιού που θα διαθέτει στον κόσμο καφέδες και πορτοκαλάδες στο κέντρο ενός αστικού Πάρκου 270 στρεμμάτων, επιλέχθηκε η υποκριτική μέθοδος της «σιωπηρής άδειας» κατασκευής και λειτουργίας.

Επί δεκαετίες η Γαρδένια λειτούργησε υπό το καθεστώς της ημι-παρανομίας, χωρίς όμως κανείς να ενοχλείται, αφού, αφενός ήταν ιδιοκτησίας δημόσιου φορέα (Νομαρχίας και στη συνέχεια Περιφέρειας) και αφετέρου εκπλήρωνε έναν αντικειμενικό και λειτουργικό σκοπό, αυτόν της εξυπηρέτησης των αναγκών των επισκεπτών του Πεδίου του Άρεως.

Γενιές και γενιές παιδιών μεγάλωσαν στο Πάρκο τραβώντας τους γονείς τους από το μανίκι για να τους πάρουν ένα γλυκό ή ένα παγωτό από τη Γαρδένια (ουδόλως ενδιαφερόμενα για την οικοδομική της άδεια), το φρέσκο ποπ – κορν της μοσχομύριζε σε όλη την πλατεία μπροστά της και οι συνταξιούχοι -οι πιο συνεπείς καθημερινοί επισκέπτες του Πάρκου-  είχαν το στέκι τους για να πιουν έναν καφέ και –στις ονομαστικές γιορτές τους– να κεράσουν ένα ούζο ή μια ρακή με μεζεδάκι.

Αυτά μέχρι το 2008 και τη μεγαλεπίβολη «Ανάπλαση» του Πεδίου του Άρεως, οπότε αποφασίστηκε να… αναπλαστεί και η Γαρδένια. Αντί όμως με την ευκαιρία να αποκατασταθεί και πολεοδομικά το κιόσκι, επιλέχθηκε και πάλι το καθεστώς της ημιπαράνομης ανάπλασης, προφανώς διότι ήταν μεγάλος μπελάς – αν όχι αδύνατον – να βγει κανονική άδεια οικοδόμησης.

«Μικρό το κακό», θα έλεγε κάποιος.

«Όπως λειτουργούσε τόσες δεκαετίες πριν, θα λειτουργούσε και τώρα»…

Δυστυχώς… όχι.   

Μετά από πολλές αναβολές και καθυστερήσεις και λίγο πριν ξεκινήσουν οι εργασίες για την έναρξη λειτουργίας της, εμφανίστηκαν δύο άτομα που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν το «Επιμένουμε Πεδίο του Άρεως» (το σχήμα δηλαδή που είχαν δημιουργήσει τέσσερις Συλλογικότητες και Ενεργοί Πολίτες του Πεδίου του Άρεως) και ζήτησαν την εφαρμογή της… νομιμότητας.

Ο τρόπος που το έκαναν μάλιστα ήταν περίεργος…

Αντί να στοχεύσουν στην έλλειψη αρχικής άδειας οικοδόμησης, προέβαλλαν ότι… ενοχλήθηκαν για τις τουαλέτες (μισού μέτρου) που επιχείρησε να προσθέσει ο εκμισθωτής και ήταν απαραίτητες, σύμφωνα με τον νόμο, για να πάρει άδεια λειτουργίας υγειονομικού ενδιαφέροντος καταστήματος.

Αυτά τα δύο άτομα είχαν το γράμμα του νόμου με το μέρος τους (μαζί και το αυτόφωρο στο οποίο έσυραν έναν φουκαρά εργάτη κι έναν υδραυλικό).

Πραγματικά, το μισό μέτρο επέκτασης της Γαρδένιας ήταν παράνομο.

Δεν υπήρχε όμως κανένας άλλος τρόπος για να πάρει νόμιμη άδεια λειτουργίας.

Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να ανοίξει και να ξαναγίνει πόλος «κανονικότητας» στο Πεδίον του Άρεως, να συγκεντρώνει δηλαδή ξανά γύρω της -σε ανθρώπινες συνθήκες- παιδιά, νέους, οικογένειες και ηλικιωμένους.   

Η πράξη των δύο κυρίων ξεσήκωσε την οργή των Συλλόγων και των ενεργών κατοίκων που δραστηριοποιούνται ανιδιοτελώς για να ξαναζωντανέψει το Πάρκο.

Αυτή τη φορά η Περιφέρεια Αττικής έδειξε αντανακλαστικά, που όμως – αναγκαστικά – κινούνται στην ευαίσθητη γραμμή μεταξύ νομιμότητας και νομιμοφάνειας.

Βρήκε έναν τρόπο για να «παραχωρήσει» τις παρακείμενες δημόσιες τουαλέτες στη χρήση της Γαρδένιας, να έχει δηλαδή τη δυνατότητα ο εκμισθωτής του κιοσκιού να ισχυριστεί ότι οι δημόσιες τουαλέτες είναι οι τουαλέτες της Γαρδένιας στο αίτημα που θα υποβάλει για άδεια.

Δεν είναι σίγουρο ότι αυτό το «μπάι πας» θα γίνει δεκτό.

Δεν είναι επίσης καθόλου σίγουρο ότι οι κύριοι δεν θα προσβάλουν ξανά τη λειτουργία της Γαρδένιας ή δεν θα στοχεύσει κατευθείαν στην αρχική άδεια, αφού, όπως ισχυρίζονται, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η αυστηρή εφαρμογή των νόμων…

Το δίδυμο έχει το γράμμα του νόμου με το μέρος του.

Για την ακρίβεια, έχει με το μέρος του την κακονομία, τη γραφειοκρατία, την ευθυνοφοβία των «υπευθύνων» και τη χαμένη κοινή λογική που έβαζε ως μέτρο το «κοινό καλό» και όχι το γινάτι κάποιων…

The following two tabs change content below.

Δημήτρης Καλαντζής

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Σπούδασε δημοσιογραφία στο «Εργαστήρι» και Ελληνικό Πολιτισμό στο ΕΑΠ. Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς & τηλεοπτικούς σταθμούς και τώρα διερευνά τους κώδικες του διαδικτύου. Αγαπά τις ανθρώπινες ιστορίες και τις γάτες.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts