Κ.Γεωργουσόπουλος: Προσβολή η εκτεταμένη χρήση μικροφώνων στην Επίδαυρο

Ο πρύτανης της θεατρικής κριτικής στην Ελλάδα, μεταφραστής αρχαίου δράματος, φιλόλογος και δάσκαλος μίας μεγάλης μερίδας δημοσιογράφων της νεότερης γενιάς, Κώστας Γεωργουσόπουλος, στην κριτική του για του “Πέρσες” του Άρη Μπινιάρη (εφ.ΤΑ ΝΕΑ 28/08/2017) στέκεται στο θέμα που με επιμονή αναδεικνύει το postmodern από τη πρώτη μέρα της παρουσίας του: τη χρήση μικροφωνικών εγκαταστάσεων στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, μία σκηνοθετική επιλογή κόντρα στην ιστορία και τα χαρακτηριστικά του χώρου.

Στην κριτική του ο Κ.Γεωργουσόπουλος γράφει εκτεταμένα για τις αρετές της παράστασης του Άρη Μπινιάρη και των συνεργατών του αλλά σημειώνει χαρακτηριστικά:

«Ένα αρνητικό στοιχείο της παράστασης ήταν η γενικευμένη χρήση μικροφώνων. Προσβολή για τη μεγάλη παράδοση μεγάλων υποκριτών και κυρίως προσβολή στον ίδιο τον χώρο που είναι ένα θαύμα ακουστικής χοάνης.»

«Προσβολή για τη μεγάλη παράδοση μεγάλων υποκριτών»

Από την Παξινού, που οι παλαιότεροι λένε ότι ακουγόταν μέχρι το παρκινγκ της Επιδαύρου, μέχρι τους σύγχρονους ηθοποιούς που διαθέτουν τις φωνές για να κατακτήσουν τον χώρο (μέσα σε αυτούς συγκαταλέγονται και οι επιλογές του Μπινιάρη, όπως για παράδειγμα η εξαιρετική Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που έχει επανειλημμένα δονήσει το κοίλον του θεάτρου χωρίς να χρειαστεί μικρόφωνο), η Επίδαυρος βάζει μία θεμελιώδη σύμβαση στους υποκριτές που θα πατήσουν την ορχήστρα της: να διαθέτουν το βασικό (και καλλιεργημένο) ταλέντο της φωνής. Αν δεν το διαθέτουν, ας μην πάνε. Υπάρχουν χιλιάδες άλλα θέατρα στην Ελλάδα για να τους φιλοξενήσουν με μικρόφωνα, ακόμα και με ντουντούκες.

«Κυρίως προσβολή στον ίδιο τον χώρο που είναι ένα θαύμα ακουστικής χοάνης»

Αν σταθείς στη σωστή θέση της ορχήστρας ή στο προσκήνιο της Επιδαύρου και σκίσεις ένα χαρτί, ο ήχος θα φτάσει μέχρι την ψηλότερη σειρά των θεατών. Το θέατρο του Πολυκλείτου έχει κατασκευαστεί έτσι ώστε να μη χρειάζεται κανενός είδους ακουστικής ενίσχυσης. Διάλογοι και χορικά έφταναν και φτάνουν πεντακάθαρα και χωρίς αντηχήσεις στα αυτιά 12.000 θεατών από τον 4ο αιώνα π.Χ..

Ο τεχνητός ήχος δημιουργεί παραφωνία και – το χειρότερο – θόρυβο από τους θεατές οι οποίοι, απαλλαγμένοι από την αφοσίωση στο δρώμενο (καθώς αυτό επιβάλλεται στα αυτιά τους από την ένταση), μπορούν να συνομιλούν, να σχολιάζουν ακόμα και να παίζουν κομπολόι, όπως συνέβη στην παράσταση του Άρη Μπινιάρη. Η ένταση των μικροφώνων  καταλύει την αφοσίωση του κοινού στην παράσταση.

Στις περιπτώσεις που οι ηθοποιοί τοποθετούνται σε κατασκευές του σκηνικού, μετακινούνται στις κερκίδες ή παίζουν «πλάτη» στο κοινό, αναπόφευκτα χρειάζονται τη βοήθεια μικροφώνων (αν υπήρχε η αρχαία σκηνή δεν θα χρειαζόταν ούτε σε αυτές τις περιπτώσεις, καθώς ο ήχος θα «χτύπαγε» στη σκηνή και θα επέστρεφε στο κοίλο). Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις μιλάμε για «διακριτική χρήση» μικροφώνων που δεν… πρωταγωνιστούν σε μία παράσταση της Επιδαύρου αλλά απλά την υποβοηθούν.

Η επιμονή του postmodern στη μη χρήση μικροφωνικών εγκαταστάσεων στο θέατρο της Επιδαύρου δεν είναι αποτέλεσμα μίας εμμονικής αντίληψης περί «παράδοσης» αλλά της πεποίθησης ότι το αρχαιότερο άρτιο ανοιχτό θέατρο του κόσμου θα πρέπει να διατηρηθεί ως χώρος που φιλοξενεί παραστάσεις (κλασικίζουσες ή μοντερνίζουσες) που είναι φτιαγμένες για τα μέτρα του.

Το αξίζει και μόνο για τη μοναδικότητα του.

The following two tabs change content below.
Θέματα με διάρκεια στον χρόνο, ιστορία, πρόσωπα, τέχνη και πολιτισμός, αφορμές για σκέψη, αναζητήσεις χωρίς πυξίδα. Οι αναρτήσεις του postmodern είναι ελεύθερες προς αντιγραφή, διανομή και προβολή με την αναφορά της πηγής (συντάκτη και ιστότοπου).

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts