Ο φόβος του θανάτου και η ποιότητα ζωής

της Αγγελικής Καρδαρά.

Αντιμέτωποι με μία πολύ σοβαρή υγειονομική κρίση και δίνοντας μία σκληρή μάχη για τη διασφάλιση του πιο πολύτιμου αγαθού -της δημόσιας υγείας- προβληματιζόμαστε εντόνως για το αύριο και το μέλλον της Ανθρωπότητας. Αυτές τις κρίσιμες στιγμές ο νους μου κάποιες φορές «ταξιδεύει» στα φοιτητικά χρόνια, στα ανέμελα χρόνια της νεότητας και συγκινούμαι αναλογιζόμενη πόσο τυχερή ήταν η δική μου γενιά, γιατί ως παιδιά και νέοι ζήσαμε πολύ όμορφες, φωτεινές και δημιουργικές στιγμές, χτίσαμε δυνατές σχέσεις ζωής και ονειρευτήκαμε με ατελείωτο πάθος το μέλλον μας… Με αρκετά όνειρα βέβαια να γκρεμίζονται και προσδοκίες να ματαιώνονται, αλλά με την ελπίδα πάντα να γεννιέται ξανά στην ψυχή, θεωρώντας ίσως δεδομένο ότι έχουμε ξεπεράσει τις μαύρες και σκοτεινές εποχές των πολέμων και των σφοδρών υγειονομικών κρίσεων…

Τώρα όμως το τοπίο είναι αβέβαιο και νιώθουμε ότι η ζωή μας βρίσκεται στα χέρια της Μοίρας και όχι των επιλογών μας. Ότι το μέλλον μας γράφεται χωρίς να είμαστε οι πρωταγωνιστές στα κεντρικά κεφάλαια της ζωής μας και μπροστά στο άγνωστο ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι εάν θα έχουμε την ψυχική δύναμη (αυτή την αστείρευτη δύναμη που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ύπαρξη), όταν τελικά επιστρέψουμε στη ζωή μας, να αγαπήσουμε ξανά τόσο δυνατά, να δημιουργήσουμε με το ίδιο πάθος, να σχεδιάσουμε την επόμενη μέρα χωρίς φόβο, να ονειρευτούμε  όπως παλιά, να χτίσουμε από τα συντρίμμια, να Ζήσουμε, με γράμματα κεφαλαία, τη ζωή.

Είναι βέβαιο ότι ο φόβος του θανάτου, η αγωνία για την ασθένεια που επιτίθεται άγρια στον οργανισμό,  η ανησυχία για τα αγαπημένα μας πρόσωπα, αποδεικνύεται τελικά ότι βαρύνουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η Ανθρωπότητα είναι έτοιμη να θυσιάσει ακόμα και όλα όσα με αίμα έχτισε θεωρώντας τα μέχρι πριν από μερικούς μήνες πολύ σημαντικά. Είναι πρόθυμη ακόμα και να ζήσει σε «κλουβί» για να συνεχίσει να αναπνέει και να μη βιώσει το πιο τραγικό τέλος, να μη χάσει την Ανάσα που την κρατά ζωντανή….

Υπό αυτή την έννοια νιώθω ότι είναι ένας παράδοξος «πόλεμος» αυτή η κρίση, κι ας θεωρείται ακραία η χρήση της λέξης. Είναι «πόλεμος» για τη ζωή, πόλεμος για το σύστημα υγείας, για όσους αγαπάμε και θα είναι σίγουρα και στο μέλλον «πόλεμος» για να χτίσουμε ξανά όλα όσα αφήσαμε στη μέση και αναγκαστήκαμε, βίαια και απότομα, να εγκαταλείψουμε για ένα τουλάχιστον χρονικό διάστημα.  

Στο ερώτημα που περνάει από το μυαλό όλων μας, εάν αξίζει ο αγώνας που δίνουμε, εάν αξίζουν οι θυσίες, στην παρούσα φάση, παρά τους έντονους προβληματισμούς μου για το αύριο, θα απαντήσω «ναι». Ίσως γιατί οι δικές μου, πρώτες αναμνήσεις, ήταν ενός παιδιού που πάλεψε για τη ζωή του και που έφτασε στο σημείο να μην αντέχει άλλο να του τρυπούν τις φλέβες, να αγανακτεί να βλέπει καθημερινά γιατρούς και νοσηλευτές και όταν τελικά τα κατάφερε χρειάστηκε και πάλι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να μη ζει «κανονικά» σαν τα άλλα παιδάκια της ηλικίας του….στερήθηκα για ένα διάστημα τη θάλασσα, τη συναναστροφή με πολλά παιδάκια γιατί κολλούσα πολύ εύκολα, γενικότερα όλα όσα λαχταρά η παιδική ψυχή. Αλλά στο τέλος όλο αυτό έγινε απλώς μία κακή ανάμνηση και η ζωή συνεχίστηκε «κανονικά», για πολλά όμορφα και φωτεινά χρόνια με την ευκαιρία να δημιουργήσω ξεχωριστές αναμνήσεις. Επομένως, η εμπειρία μου με κάνει να καταλάβω γιατί αυτήν τη στιγμή η ιατρική κοινότητα έχει δώσει προτεραιότητα μόνο στη συνέχιση της ζωής αφήνοντας στην άκρη άλλα πολύ σημαντικά στοιχεία της καθημερινότητάς μας. Είναι δεδομένο ότι, εάν πρώτα δεν διασφαλίσουν τη δημόσια υγεία δεν θα υπάρχει και ποιότητα ζωής.  Παράλληλα, προερχόμενη από ιατρικό περιβάλλον, έχω δει κι έχω ζήσει πολύ έντονα τον ανθρώπινο πόνο και τη μάχη των ασθενών, ακόμα και σε τελικά στάδια, να κρατηθούν στη ζωή και να ζητάνε στην πιο δύσκολη ώρα να σφίξουν το χέρι των γιατρών τους -πρώτα και από των δικών τους ανθρώπων-. Έτσι, πιστεύω ότι αυτός ο αγώνας είναι ιερός, με κάθε θυσία να μετράει και με κάθε ανθρώπινη ζωή να έχει αξία και να μην είναι απλώς ένας «απρόσωπος αριθμός». Ο Καθηγητής Σωτήρης Τσιόδρας, στο πλαίσιο μίας από τις καθημερινές ενημερώσεις του, αναφερόμενος στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους από τον Covid-19 τόνισε «οι αγαπημένοι μας νεκροί». Η χρήση του συγκεκριμένου επιθέτου είναι συγκλονιστική και με συγκίνησε. Μόνον ή πρωτίστως άνθρωποι που έχουν ριχτεί στη μάχη για την ανθρώπινη ζωή θα μπορούσαν να μιλήσουν με αυτό τον τρόπο, με απόλυτο σεβασμό στη ζωή ακόμα και σε αυτήν που «έφυγε».

Από την άλλη, είναι δεδομένο ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν ζει σε «κλουβιά». Ακόμα κι αν είναι χρυσά, θα αναζητά πάντα τον τρόπο να δραπετεύσει από μία «φυλακισμένη ζωή» και να ζήσει ελεύθερη, δίχως όρια και περιορισμούς. Στην παρούσα φάση όμως προέχει η δημόσια υγεία και το να δώσουμε τον απαραίτητο χρόνο σε έγκριτους επιστήμονες να διασφαλίσουν όχι μόνον τη συνέχιση της ζωής μας αλλά και το ότι δεν θα χάσουμε την ποιότητα ζωής στο μέλλον, όταν θα επιστρέψουμε στις ζωές μας και θα κληθούμε να προσαρμοστούμε στη νέα παγκόσμια πραγματικότητα.

Αναμφίβολα, το επόμενο κρίσιμο βήμα, όταν επιστρέψουμε στη ζωή, είναι να δώσουμε έναν νέο αγώνα, για τη διασφάλιση των αξιών και των ιδανικών μας, για τα όνειρά μας που αφήσαμε στη μέση και για να χτίσουμε όσα θα έχουν γκρεμιστεί. Σαν την επιστροφή από μάχη, έχοντας όμως την ευκαιρία να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε. Αν και κάποιες φορές απελπίζομαι, κρατώ την αισιοδοξία μου για έναν πρωταρχικό λόγο, γιατί πιστεύω στον Άνθρωπο και στην Αξία του και γι’ αυτό θεωρώ δεδομένο ότι ο Άνθρωπος δεν θα εγκαταλείψει, αλλά μέσα από τους πιο σκληρούς αγώνες, όπως άλλωστε και η Ιστορία έχει δείξει, θα καταφέρει να «γεννήσει» ξανά Ζωή, Ελπίδα και Όνειρο. Και με αυτήν τη σκέψη αντέχω, παίρνω δύναμη και προχωρώ…   

Φωτογραφία ανάρτησης: “a single ray of light”,
David Melchor Diaz@flickr.

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Καρδαρά είναι Δρ Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ Παν/μίου Αθηνών – Φιλόλογος. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός και είναι Τακτική Επιστημονική Συνεργάτιδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε.). Παράλληλα, οργανώνει σεμιναριακά μαθήματα και δίνει διαλέξεις στο αντικείμενο της εξειδίκευσής της «Έγκλημα και Media». Συνεργάστηκε με το Πανεπιστήμιο Αθηνών στο πλαίσιο των elearning προγραμμάτων, έχοντας αναλάβει τη συγγραφή των εκπαιδευτικών προγραμμάτων: «ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» & «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ», με Ακαδημαϊκό Υπεύθυνο τον Καθηγητή Εγκληματολογίας κ.Γιάννη Πανούση. Δίδαξε δημοσιογραφία στο Κολλέγιο Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας (CPJ Athens/University of Wolverhampton) στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Από το 2013 έως το 2016 έδινε διαλέξεις στο Τμήμα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αντικείμενο «Εγκληματολογία & ΜΜΕ». Ασχολείται με την εγκληματολογική έρευνα, την αρθρογραφία και τη συγγραφή.

Comments

comments

Related Posts

Comments are closed.

Recent Posts