Ο συλλογικός αγώνας για την αντιμετώπιση της επιδημίας: η κρίση, η συνειδητοποίηση και η υιοθέτηση νέων συμπεριφορών

της Αγγελικής Καρδαρά.

Αυτή η κρίσιμη περίοδος για την ανθρωπότητα, η πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε, νιώθω ότι μας έχει ενώσει όλες και όλους στο πλαίσιο ενός συλλογικού αγώνα για την αντιμετώπιση του ιού Covid 19. Ο συλλογικός αγώνας που δίνουμε, συμβάλλοντας στην καθημερινή μάχη της ιατρικής κοινότητας (άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο, αλλά κανείς δεν είναι πλέον αμέτοχος ειδικά όσο περνάει ο καιρός και συνειδητοποιούμε τη σοβαρότητα της κατάστασης) μας οδηγεί σε ορισμένα συμπεράσματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, αναδεικνύοντας πρωτίστως τη σπουδαιότητα θεμελιωδών εννοιών για τη συνέχιση της ζωής και για την κοινωνική μας συνύπαρξη.

Ένα πρωταρχικό συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι μόνο με την εποικοδομητική συνεργασία όλων των μελών της κοινωνίας, μπορούν να επιτευχθούν σημαντικοί στόχοι, ιδίως όταν αφορούν τον πιο σπουδαίο στόχο -της διασφάλισης της δημόσιας υγείας.

Έννοιες όπως η “ατομική ευθύνη”,  “ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή”, “τα δικαιώματα και η ευθύνη μας ως πολίτες και ως ενεργά μέλη της κοινωνίας” υλοποιούνται πλέον στην πράξη. Φεύγουμε αναγκαστικά από τη θεωρία και εκπαιδευόμαστε στην πράξη. Μαθαίνουμε και υιοθετούμε νέες συμπεριφορές, προκειμένου να διασφαλιστεί το πιο πολύτιμο αγαθό της υγείας. Βιώνουμε έμπρακτα τι σημαίνει “σεβασμός στον συνάνθρωπο” και κατανοούμε πως μόνο με την υπεύθυνη στάση μας θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την πολύ μεγάλη αυτή κρίση.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγουμε, είναι ότι η αναγκαστική κοινωνική απομόνωση της κρίσιμης αυτής περιόδου μπορεί μακροπρόθεσμα να μας φέρει πιο κοντά με τους συνανθρώπους μας, γιατί αυξάνει την αλληλεγγύη και την κοινωνική μας ευαισθησία, μας δίνει χώρο και χρόνο να αξιολογήσουμε τις καταστάσεις που βιώνουμε και να εκτιμήσουμε βαθύτερα πρόσωπα στη ζωή μας. Πιστεύω ότι όταν επιστρέψουμε στις ζωές μας θα έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε πιο ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς, γιατί θα έχουμε εκτιμήσει την αξία της ανθρώπινης επαφής χωρίς τη μεσολάβηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ο αναγκαστικός εγκλεισμός μάς οδηγεί, επίσης,  στο να αναζητήσουμε και να ανακαλύψουμε νέους τρόπους για να χτίσουμε μία πιο ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά μας και να αξιοποιήσουμε τον χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας ανακαλύπτοντας ακόμα και πλευρές του εαυτού μας και πτυχές της προσωπικότητάς μας που δεν είχαμε ως τώρα ανακαλύψει. 

Ένα τρίτο σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι η τεχνολογία μπορεί να διαδραματίσει έναν πολύ θετικό ρόλο όταν χρησιμοποιείται σωστά και ότι πλέον με όλα τα τεχνολογικά μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας, μάς παρέχεται η πολύτιμη δυνατότητα να διαμορφώσουμε και να οργανώσουμε την καθημερινότητά μας, τις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις και τις κοινωνικές μας επαφές. Με αυτό τον τρόπο ο χρόνος παγώνει αλλά δεν σταματά.  Στην παραδοσιακή κοινωνία, χωρίς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο χρόνος θα ήταν σαν να είχε σταματήσει και τότε θα μιλούσαμε για έναν άλλο τύπο εγκλεισμού, με τρομακτικές διαστάσεις σε όλα τα επίπεδα, που ευτυχώς σήμερα δεν βιώνουμε. Σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να συνεχίσουμε, ως έναν βαθμό, τις επαγγελματικές μας δραστηριότητες, την εκπαίδευση, την επαφή με αγαπημένα μας πρόσωπα, που θα ήταν εντελώς ανέφικτο σε άλλες εποχές. Αυτή η παράμετρος είναι πολύ σημαντική και οφείλουμε να την εκτιμήσουμε και να την αξιοποιήσουμε στο μέγιστο. 

Από την άλλη πλευρά, μία κρίση όπως αυτή που βιώνουμε, δύναται να φέρει εντάσεις και συγκρούσεις, όμως πιστεύω ότι επειδή το αγαθό που διακυβεύεται είναι αυτό της δημόσιας υγείας, τελικά θα μας ενώσει και όταν επιστρέψουμε στη ζωή μας και στην καθημερινότητά μας, θα είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι πολίτες και ενεργά μέλη της κοινωνίας. Το πιο πολύτιμο μάθημα θα είναι η συνειδητοποίηση ότι ο τρόπος με τον οποίο ζούμε και πράττουμε, η στάση ζωής και οι συμπεριφορές μας, ασκούν ισχυρότατες επιδράσεις στον συλλογικό τρόπο ζωής και δράσης. Επιπροσθέτως, θα καταστεί εμφανές ότι το ατομικό καλό δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν δεν έχει διασφαλιστεί το συλλογικό καλό.

Συνοψίζοντας, δεν είναι σίγουρα η συμμόρφωση στους κανόνες και οι απαγορεύσεις που θα βελτιώσουν τη ζωή μας, αλλά η συνειδητοποίηση ότι έχουμε την υπευθυνότητα, την ευαισθησία και την παιδεία να ενεργούμε με γνώμονα το συλλογικό καλό, χωρίς να χρειάζεται καμία απαγόρευση για να πράξουμε ως ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες!

Φωτογραφία ανάρτησης: “Humanity”, λεπτομέρεια, γλυπτό της Cynthia Thomas. Φωτό: Dave Clark@flickr.

The following two tabs change content below.
Η Αγγελική Καρδαρά είναι Δρ Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ Παν/μίου Αθηνών – Φιλόλογος. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός και είναι Τακτική Επιστημονική Συνεργάτιδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε.). Παράλληλα, οργανώνει σεμιναριακά μαθήματα και δίνει διαλέξεις στο αντικείμενο της εξειδίκευσής της «Έγκλημα και Media». Συνεργάστηκε με το Πανεπιστήμιο Αθηνών στο πλαίσιο των elearning προγραμμάτων, έχοντας αναλάβει τη συγγραφή των εκπαιδευτικών προγραμμάτων: «ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» & «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ», με Ακαδημαϊκό Υπεύθυνο τον Καθηγητή Εγκληματολογίας κ.Γιάννη Πανούση. Δίδαξε δημοσιογραφία στο Κολλέγιο Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας (CPJ Athens/University of Wolverhampton) στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Από το 2013 έως το 2016 έδινε διαλέξεις στο Τμήμα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αντικείμενο «Εγκληματολογία & ΜΜΕ». Ασχολείται με την εγκληματολογική έρευνα, την αρθρογραφία και τη συγγραφή.

Comments

comments

Related Posts

Comments are closed.

Recent Posts