O θεός (της μπάλας) αγαπά τους υπομονετικούς

fernando

του Βασίλη Παπαδόπουλου.

Κανόνας βασικός στην ζωή που ενίοτε λειτουργεί και στο ποδόσφαιρο: Good things come to those who wait ή διαφορετικά, “κάντε υπομονή και ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός”, που τραγουδούσαν Αλίκη Βουγιουκλακη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ στις ”Διπλοπενιές” του Αλέκου Σακελλάριου. Ο καλός Θεός για όλους έχει.

Για να το κάνω πενηνταράκια…

Τι είχε συμβεί το 2004; Η Ελλάδα, το μεγάλο αουτσάιντερ, είχε ταπεινώσει τους Πορτογάλους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι και είχε σηκώσει το τιμημένο στη Λισαβόνα. Το περίμενε κανείς; Όχι βέβαια.

Τι έγινε χθες; Η Πορτογαλία, χωρίς το μεγάλο της αστέρι τον Κριστιάνο Ρονάλντο, νίκησε μέσα στο Παρίσι την Γαλλία και ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης, μετατρέποντας σε κηδεία το πάρτι που είχε στηθεί στο Σεν Ντενί. Ετσι ήθελε ο καλός Θεούλης. Αυτό που της στέρησε 12 χρόνια πριν, της το πρόσφερε απλόχερα χθες. Και μάλιστα με σκόρερ έναν παίκτη που, εγώ προσωπικά δεν γνώριζα ότι υπάρχει στον ποδοσφαιρικό χάρτη.

Για να το δούμε και από μια άλλη οπτική. Θα δανειστώ στοιχεία από του αρχείο του δασκάλου όλων μας, Γιάννη Διακογιάννη. Πορτογαλία και Γαλλία λοιπόν είχαν αναμετρηθεί μέχρι χθες τρείς φορές στο πλαίσιο τελικής φάσης Ευρωπαϊκού ή Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Euro 1984, Euro 2000 και Moυντιάλ 2006, πάντα σε ημιελικούς. Ε λοιπόν, και τις τρεις φορές είχαν χαμογελάσει οι Γάλλοι. 3-2 το 1984 σε ένα από τα συναρπαστικότερα παιχνίδια όλων των εποχών, 2-1 το 2000 με χρυσό γκολ στην παράταση (και τρομερά παράπονα των ηττημένων για την διαιτησία), 1-0 το 2006 με γκολ του Ζιντάν.

Επειδή όμως το νόμισμα έχει και άλλη όψη, η “καλή νεράιδα” του παραμυθιού έκρινε ότι χθες είχε σειρά η Πορτογαλία να ανταμειφθεί. Πήρε λοιπόν την εκδίκηση της, κατακτώντας το τρόπαιο. Άλλωστε ως γνωστόν, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται και τρώγεται κρύο. Πότε-πότε και πολύ κρύο… Τριανταδύο, δεκάξι και δέκα χρόνια μετά.

Να το δούμε και σε επίπεδο προσώπων… Τι είχε ακούσει αυτός ο έρμος ο Φερνάντο Σάντος όλα αυτά τα χρόνια; Οι ειδήμονες του ποδόσφαιρου τον είχαν βγάλει σκάρτο… Έλεγαν ότι παίζει αμυντικά, ότι είναι φοβισμένος, ότι δεν κάνει, ρε παιδί μου στην ποδοσφαιρική Ελλάδα! Του καταλόγιζαν ότι δεν παρήγαγε κανένα εργο ούτε στην ΑΕΚ, ούτε στον Παναθηναϊκό, ούτε στην Εθνική ομάδα. Ε, αυτός ο τύπος λοιπόν, ο μεγάλος ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ που το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία κι ας γνώρισε τον χλευασμό και την απαξίωση, είναι από χθες πρωταθλητής Ευρώπης. Σε μια από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές δικαιοσύνες (συγγνώμη για το αδοκιμο του όρου) που έχουν αποδοθεί ποτέ. Τουλάχιστον σε όσο χρονικό διάστημα θυμάμαι και ασχολούμαι εγώ.

Συμπέρασμα; Οι καλοί και ικανοί πάντα δικαιώνονται. Μπορεί να κοστίσει λίγο περισσότερο σε χρόνο και χρήμα, αλλά η ανταμοιβή σίγουρα κάποτε θα έρθει. Έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν μας το δίδαξε και η Πορτογαλία για άλλη μια φορά χθες.

The following two tabs change content below.
Είχε την... ατυχία να περάσει στη Γαλλική Φιλολογία Θεσσαλονίκης αλλά το δημοσιογραφικό μικρόβιο υπήρχε μέσα του από πολύ μικρός. Ξεκίνησε το 1998 από την ''Αθηναϊκή'' και τον ''Κόσμο των Σπορ''. Στην τηλεόραση έχει δουλέψει στον Alpha, στο Alter και από τον Νοέμβριο του 2008 βρίσκεται στο Mega. Έχει και αρχείο... 25 ετών για το οποίο νιώθει πολύ υπερήφανος.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts