Πάμε για μπάνιο στο Πεδίον του Άρεως;

του Δημήτρη Καλαντζή.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια από κάποια άτομα, χωρίς ρίζες και βιωματική γνώση της περιοχής του Πεδίου του Άρεως, να διαστρεβλώσουν την Ιστορία του μεγαλύτερου δημόσιου χώρου πρασίνου της Αθήνας και τoν χαρακτήρα του, προβάλλοντας τις προσωπικές κομματικές τους απόψεις περί ενός μικρού, μίζερου, απαξιωμένου και ξεκομμένου από τις ανάγκες των πολιτών χώρου. Είναι ελάχιστοι και με ανύπαρκτη παρουσία στο Πάρκο, αλλά η φωνή τους μεγεθύνεται από τα κομματικά έντυπα του χώρου που ανήκουν. Θεωρούμε χρέος μας να προχωρήσουμε στη δημοσίευση μίας σειράς βιωματικών καταθέσεων ψυχής για την περιοχή μας, σε μία προσπάθεια αποκατάστασης της Ιστορίας του Πάρκου και των ανθρώπων του, με στόχο τη διαφύλαξη του χαρακτήρα που πάντα είχε το Πεδίον του Άρεως και θέλουμε να συνεχίσει να έχει: ένα Πάρκο γεμάτο ζωή, με πολλές λειτουργίες, ασφαλές και φιλόξενο για ΟΛΕΣ τις ηλικίες. Η προσπάθεια μας είναι δύσκολη, καθώς δεν διαθέτουμε κομματικό μηχανισμό, όπως εκείνον του ΣΥΡΙΖΑ, για να μας προβάλλει στις σελίδες των εντύπων του και να μας επιβάλλει σε τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά υπολογίζουμε στην ανάγκη και την επιθυμία του κόσμου για αλήθειες και πραγματική Ιστορία. Όπως τη ζήσαμε. 

Πάμε για μπάνιο στο Πεδίον του Άρεως;

Ο τίτλος φαίνεται κάπως σουρεαλιστικός σήμερα, καθώς βρίσκονται εκτός λειτουργίας όλες οι υδάτινες υποδομές του Πάρκου, τα σιντριβάνια, η Υδάτινη Διαδρομή και ο Ροδώνας λόγω «τεχνικών δυσκολιών». Και να λειτουργούσαν όμως, δεν θα προσφέρονταν για μπάνιο. Κι όμως. Υπήρξε εποχή που το Πεδίον του Άρεως ήταν ένας παράδεισος δροσιάς, με φροντισμένο πράσινο για τους κατοίκους και τους περιπατητές, πολλά νερά αλλά και μία μεγάλη δημόσια… πισίνα παιχνιδιού για τα παιδιά!

Τον λόγο δίνουμε στην Ελένη Τσίχλα-Μαρκοπούλου και στο εξαιρετικό βιωματικό βιβλίο της «Παλαιόν Πολύγωνον 19β», στο οποίο με εκπληκτική απλότητα και αμεσότητα ανασυνθέτει την καθημερινότητα στο Πεδίον του Άρεως σε πρώτο πρόσωπο. Όπως την έζησε:

Η μεγαλύτερη απόλαυση του καλοκαιριού ήταν το μπάνιο. Παιχνίδι και δροσιά μαζί για όλα τα παιδιά. Όχι ότι μας έλειπε η δροσιά στο Πάρκο… Αλλά το μπάνιο, το τσαλαβούτημα και ο νεροπόλεμος ήταν πραγματικά η απόλαυσή μας… Τα μπάνια γίνονταν στο άγαλμα του Κωνσταντίνου. Ήταν μία μεγάλη πισίνα στην οδό Μαυρομματαίων του Δήμου, ειδικά για παιδιά δημοτικού. Πηγαίναμε αγόρια – κορίτσια και γραφόμαστε για σειρά προτεραιότητας. Έτσι το καλοκαίρι κάθε μέρα, κατά τις δέκα – έντεκα, πηγαίναμε για μπάνιο.

Τσούρμο κατέβαιναν τα παιδιά από το Πολύγωνο. Τα μαγιό μας τα φοράγαμε από το σπίτι. Βατισμένο βρακάκι που μας το έραβαν οι μανάδες μας. Για σωσίβιο, μία μπαμπακερή μαξιλαροθήκη που, άμα βρεχόταν, τη γεμίζαμε αέρα και κρατώντας την κολυμπούσαμε. Το τραγούδι «το τραγούδι για το μπάνιο το ακούτε παιδιά, τι γλυκά σημαίνει, τι γλυκά σημαίνει ντιν νταν ντον!», ήταν η έναρξη του μπάνιου.

Τσαλαβουτούσαμε , πιτσιλούσαμε, σπρώχναμε ο ένας τον άλλον και κυνηγιόμαστε στο νερό σαν τα παπιά. Δεν ήταν και λίγο πράγμα να κολυμπάς σε πισίνα…

Στον δρόμο του γυρισμού είμαστε όλοι σκέτοι… ζουλού. Με τα βρακάκια μας να στάζουν (ποιος φόραγε παπούτσια τότε;) και, κουνώντας τις μαξιλαροθήκες στα χέρια, νιώθαμε πολύ ευτυχείς. Τι χρειάζεται παραπάνω ένα παιδί για να είναι χαρούμενο!

Αυτή την ώρα τη μεσημεριανή, το Πάρκο ήταν θαύμα. Από το άγαλμα του Κωνσταντίνου και απάνω, ο δρόμος ήταν σκεπασμένος με πελώρια δέντρα, δεξιά και αριστερά. Η λιμνούλα με το γεφυράκι που αργότερα έγινε το θέατρο του Κατράκη, σπανίως είχε νερό και έτσι πηγαίναμε εκεί μονάχα για τσουλήθρα. Στη Γαρδένια δεν πηγαίναμε ποτέ να ψωνίσουμε, για τον απλούστατο λόγο, ότι ποτέ δεν είχαμε λεφτά.

Η πλατεία του Άλσους έχει τελείως διαφορετική εικόνα το πρωί από το βράδυ. Το πρωί είναι έρημη και μόνη να καίγεται από τον μεσημεριανό ήλιο, με συντροφιά τις μαύρες, υπέροχες σκαλιστές κολώνες. Σύντροφοι στο κρύο και τη ζέση, στο φως και το σκοτάδι, στη μοναξιά και την κοσμοπλημμύρα. Παραπέρα το σιντριβάνι κοιμάται. Η πίστα του Άλσους είναι νεκρή. Μόνο τα τζιτζίκια δεν σταματούν το μονότονο τραγούδι τους.

Τη νύχτα όμως η πλατεία παίρνει ζωή, αλλάζει όψη. Κόσμος έρχεται από όλη την Αθήνα να δροσιστεί και να ακούσει την ορχήστρα και τους τραγουδιστές. Το καλό είναι ότι οι απ΄έξω είχαν και άκουσμα αλλά και θέαμα. Έτσι, όπου και να βρισκόσουν, άκουγες τη βελούδινη φωνή του Μαρούδα, την απαλή και όλο νοσταλγία του Πολυμέρη, τη Λάουρα να λέει «Φούστα κλαρωτή και γαρύφαλλο στο αυτί», το «άστο της Ανατολής» που χόρευε χορό της κοιλιάς και τραγουδούσε, τη Μπέμπα, την Κυριακίδου, τον Γιώργο Λουκά με τις ρούμπες του, τη Μάγια Μελάγια, τη Νίτσα Μόλη με τις καστανιέτες της, τον Τζακ Ναϊφ με τις μιμήσεις του, τον υψίφωνο Γκρεγκόρ, τη Δανάη, τη Νινή Ζαχά, την ορχήστρα του Βέλλα, την ορχήστρα του Ρουχωτά, του Μουζάκη… Πόσοι και πόσοι καλλιτέχνες δεν πέρασαν από τη σκηνή του Άλσους. Το ακορντεόν του Βέλλα και το σαξόφωνο του Ρουχωτά μάγευαν τους πάντες!

Με λίγο πασατέμπο που πουλούσε ο τσάκα – τσούκας στα ζευγάρια, μπορούσε να περάσει η ώρα σου, μες την πανδαισία των αρωμάτων που σκόρπιζε η καλοκαιρινή νύχτα.

Οι πασχαλιές, οι βιολέτες και όσα άλλα λουλούδια γλύτωναν από τα χέρια μας, γέμιζαν τον αέρα με χίλια αρώματα.

Τα παγκάκια ήταν από νωρίς πιασμένα. Σε λίγο γέμιζαν και τα πεζούλια από νταντάδες με τα καρότσια και τα μωρά…

Στην πλατεία τώρα οι κολώνες ήταν ολόφωτες. Ένα αλλοπρόσαλλο πλήθος σεργιάναγε. Ζευγαράκια, οικογένειες, φαντάροι, άνθρωποι από την επαρχία που τους καταλάβαινες από το ντύσιμό τους… Νέοι, γέροι, παιδιά.   

Το σιντριβάνι τώρα ήταν ανοιχτό.

Τα νερά χόρευαν στον ρυθμό της μουσικής και διαφορετικά χρώματα ξεπηδούσαν κάθε στιγμή. Η δροσιά ήταν το κάτι άλλο. Οι πανσέδες και τα σκυλάκια λες και ήταν ζωντανά και τα μουτράκια τους, σου χαμογελούσαν φιλικά…   

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Διαβάστε ακόμα:

The following two tabs change content below.

Δημήτρης Καλαντζής

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Σπούδασε δημοσιογραφία στο «Εργαστήρι» και Ελληνικό Πολιτισμό στο ΕΑΠ. Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς & τηλεοπτικούς σταθμούς και τώρα διερευνά τους κώδικες του διαδικτύου. Αγαπά τις ανθρώπινες ιστορίες και τις γάτες.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts