Βασίλειος Κουτσαβλής: Θεωρώ εθνική υποχρέωση τη διάσωση και σωστή αξιοποίηση του κτήματος Τατοΐου

tatoi

της Μαρίκας Αρβανιτοπούλου.

Πριν από περίπου έξι χρόνια, μου τηλεφώνησε ένας άγνωστός μου άνδρας, επικαλούμενος την ιδιότητα του ανθρώπου που φρόντιζε για τη διάσωση του κτήματος Τατοΐου. Ζητούσε την επαγγελματική μου βοήθεια, από τη θέση στο μέσο που εργαζόμουν, για να δημοσιοποιηθεί ο αγώνας που έδινε, ώστε το Κτήμα στο Τατόι να διασωθεί ως ιστορική μνήμη, να βγει από την αφάνεια και να συζητηθεί δημόσια η σωστή αξιοποίηση του.

Ο σημερινός μου καλεσμένος Βασίλειος Κουτσαβλής ήταν ο τότε άγνωστος κύριος, τον οποίο οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έχω γνωρίσει προσωπικά. Τον παρακολουθώ στενά από τα social media όπου κάνει αναρτήσεις με φινέτσα: αγαπημένα χειμωνιάτικα τοπία, όμορφα στρωμένα τραπέζια, η Μυτιλήνη πάντα εκεί, οι κήποι και οι ελιές της παιδικής μνήμης, η θάλασσα αλλά και ένα μωσαϊκό προσώπων από τον θεσμό της βασιλείας που μοιάζει παράταιρος πια στην εποχή μας.

Θέλησα να τον γνωρίσω λίγο παραπάνω, πεπεισμένη ότι οι άνθρωποι που στους χαλεπούς μας καιρούς έχουν στόχους και αγωνίζονται με πάθος για αυτούς, δεν μπορεί παρά να είναι πρόσωπα που αξίζει να σταθούμε και να συνομιλήσουμε μαζί τους.

Αν τον γνωρίσω ποτέ από κοντά, σκέφτομαι να του χαρίσω ένα βιβλίο που αγαπώ, ένα βιβλίο που ήταν κινηματογραφικό σενάριο με την υπογραφή του Ντασσέν: Ο μπαμπάς τρελαινόταν για Καρούζο….

  • Ποιος είστε Βασίλη Κουτσαβλή; Γεννηθήκατε στη Μυτιλήνη και…

Γεννήθηκα στη Μυτιλήνη σε μια αγροτική οικογένεια χωρίς ιδιαίτερη οικονομική άνεση. Ο μπαμπάς μου ήταν κουρέας. Η καταγωγή μου είναι από τη Μικρά Ασία. Ο παππούς μου ήρθε στο νησί πρόσφυγας το 1922 από την Σμύρνη. Μέχρι τα 19 μου έζησα στη Λέσβο όπου και τελείωσα το Λύκειο. Το 1996 ήρθα στην Αθήνα και ξεκίνησα με την υποτροφία Αιγαίου (λόγω καταγωγής και άριστων επιδόσεων στο Λύκειο) τις σπουδές μου στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος-Deree College με κατεύθυνση την Διοίκηση Επιχειρήσεων και το Marketing. Στη Μυτιλήνη βίωσα τα πρώτα μου χρόνια αυτή τη γνωριμία με την ύπαιθρο, τα οικόσιτα ζώα, το πράσινο, τις παραδόσεις και την πρωτογενή παραγωγή του τόπου μας. Αυτός ίσως είναι και ένας λόγος που αγάπησα το Τατόι, ζώντας πια σε μια μεγαλούπολη χωρίς την οικογένειά μου και χωρίς τις παιδικές μου παραστάσεις.

  • Σπουδές στην Αθήνα λοιπόν. Και μετά ξεκινάτε να εργάζεστε;

Τελείωσα το κολλέγιο το 2003 αφού διέκοψα για 1,5 χρόνο για να κάνω το στρατιωτικό μου. Με το που το αποφοίτησα τον Ιούνιο του 2003, ξεκίνησα να δουλεύω αμέσως στην εταιρεία παραγωγής των Τελετών Έναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων, Αθήνα 2004. Εκεί βίωσα πραγματικά την εμπειρία να δουλεύεις με πάθος και αυταπάρνηση για έναν εθνικό σκοπό. Να βγει η Ελλάδα λαμπερή και περήφανη παρά τις τεράστιες δυσκολίες και καθυστερήσεις στην διοργάνωση των αγώνων. Αυτή η εμπειρία και η προσήλωση σε ένα στόχο με βοηθούν σήμερα από την θέση μου στον «Σύλλογο Φίλων Κτήματος Τατοΐου» να αγωνίζομαι για έναν ακόμα εθνικό σκοπό. Πολύ πιο πολύπλοκο και πολύ ψυχοφθόρο.

1498821_10152797017973077_4308708831446748552_o

Μετά την επιτυχή τέλεση των αγώνων της Αθήνας ξεκίνησα να εργάζομαι στην εταιρεία Boussias Communications, εταιρεία κλαδικών εκδόσεων, διοργάνωσης συνεδρίων και βραβείων σε όλους του κλάδους της ελληνικής οικονομίας. Διέκοψα για 5 χρόνια για να δουλέψω στο χώρο της πολιτιστικής διαχείρισης και της επικοινωνίας καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και το 2011 ξαναγύρισα στην Boussias Communications όπου εργάζομαι μέχρι και σήμερα.

  • Το Τατόι, πως μπαίνει στη ζωή σας;

Το Τατόι μπαίνει ξαφνικά στη ζωή μου ένα βροχερό πρωινό του Φεβρουαρίου του 2008. Χωρίς καταβολές, χωρίς καμία επαφή με το κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας που αφορά το θεσμό της βασιλείας, χωρίς ιδέα πραγματικά για το τι ήταν το Τατόι μέχρι τότε. Έψαχνα μια διέξοδο δίπλα στην φύση που είχα αφήσει πίσω μου στη Μυτιλήνη και πήρα την απόφαση να πάω να ανακαλύψω αυτή την έκταση, αφού διάβασα πρώτα δύο τρία στοιχεία στο ίντερνετ.

  • Όταν πήγατε για πρώτη φορά στα πρώην βασιλικά κτήματα τι σκεφτήκατε;

Αυτό που βίωσα όταν ανέβηκα εκεί για πρώτη φορά είναι αυτό που με κρατά ενεργό και δραστήριο γύρω από αυτή την ιστορία μέχρι και σήμερα. Φύση ρομαντικό άτομο, λάτρης της ιστορίας και υπέρμαχος των παραδόσεων του τόπου μας στο Τατόι ξεδιπλώθηκαν μπροστά στα μάτια μου δεκάδες εικόνες από το παρελθόν. Οι ελιές, τα πεύκα, τα πετρόχτισα σπίτια, οι στάβλοι, τα οινοποιεία όλα αυτά μου θύμισαν τα ξένοιαστα χρόνια που έζησα στο νησί μου. Η εικόνα εγκατάλειψης που βασίλευε σε αυτόν τον τόπο με συγκλόνισαν. Έβρεχε αλλά δε με ένοιαζε. Έκατσα πάνω από 5 ώρες για να το εξερευνήσω και να γνωρίσω την κάθε γωνιά του. Έφυγα επειδή νύχτωνε με την υπόσχεση μιας δεύτερης και μιας τρίτης επίσκεψης.

screen-shot-2011-12-17-at-1-48-34-m-m

Έφτασα σπίτι μου και ξεκίνησα να ψάχνω πληροφορίες για το μέρος αυτό. Ξεκίνησα να διαβάζω την βασιλική ιστορία της Ελλάδας, βιογραφίες, αρχεία. Αγόρασα βιβλία από το εξωτερικό. Ο ιστορικός και συγγραφέας κ. Κώστας Σταματόπουλος ο πρωτεργάτης της ιστορίας διάσωσης του Τατοΐου, είχε εκδώσει το δίτομο έργο του “Το Χρονικό του Τατοΐου” με τις Εκδόσεις Καπόν. Αυτό αποτέλεσε και την αφορμή για την μεγάλη αγάπη μου προς το Τατόι και την πίστη αλλά και υποχρέωσή μου να κάνω ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να βοηθήσω και εγώ στη διάσωσή του.

  • Πως προχωράτε στη σύσταση συλλόγου για το Τατόι;

Το 2008 ξεκινά και η επαφή μου με το facebook, το εργαλείο που είχα στην διάθεσή μου για να συσπειρώσω μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζονταν την ίδια αγάπη και το ίδιο πάθος για το Τατόι. Έτσι έγινε το πρώτο γκρούπ για το Τατόι, αυτό που μέχρι και σήμερα υπάρχει με το όνομα «Φίλοι Κτήματος Τατοΐου». Φανταστείτε ως διαχειριστής αυτής της ομάδας ετερόκλητων ανθρώπων αναγκάστηκα πολλές φορές να έρθω σε σύγκρουση με ανθρώπους που διακατέχονταν από έντονα φιλοβασιλικά αισθήματα στα όρια της γραφικότητας και χρησιμοποιούσαν την ομάδα αυτή κυρίως για πολιτική και όχι για τον στόχο ύπαρξής της που ήταν η διάσωση ενός κτήματος που ήδη από το 2003 είχε περάσει στο Ελληνικό Δημόσιο και είχε αφεθεί στην τύχη του να ρημάζει…

dsc_0649-copy-1024x681

Πέρασαν 2 χρόνια και το καλοκαίρι του 2010 συνάντησα τον ιστορικό κ. Κώστα Σταματόπουλο και του εκθέτω τους προβληματισμούς μου. Στη συνάντηση εκείνη προέκυψε η ιδέα της ίδρυσης ενός Συλλόγου που θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια διάσωσης του πρώην Βασιλικού Κτήματος. Στην συνάντηση αυτή τέθηκαν οι βάσεις για να μπορέσουμε να βγάλουμε το Τατόι από την αφάνεια και να ανοίξουμε με έντονο τρόπο το δημόσιο διάλογο για την αξιοποίησή του. Τον Νοέμβριο του 2010 έγινε η πρώτη κοινή μας ομιλία για το θέμα με τον Κώστα Σταματόπουλο, ακολούθησαν δύο μεγάλες ξεναγήσεις στο κτήμα όπου και εγώ πλέον μυούμαι στην διαδικασία των ξεναγήσων.

tilegrafeiosmall1

Το Ιανουάριο του 2011 μέλη της ομάδας στο facebook βρεθήκαμε για να υπογράψουμε το καταστατικό του Συλλόγου, αποτέλεσμα της εξαιρετικής εργασίας του νομικού μας και μέχρι σήμερα μέλους του ΔΣ, δικηγόρου κ. Γιώργου Μηνούδη. Το καλοκαίρι του 2012 το καταστατικό εγκρίθηκα από το Πρωτοδικείο Αθηνών και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ξεκίνησε την επίσημη δραστηριοποίησή του ο Σύλλογος Φίλων Κτήματος Τατοΐου.

  • Ποια είναι η σχέση σας με την πρώην βασιλική οικογένεια;

Τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση για όλα τα μέλη της τέως Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας. Πέρα από τις συναντήσεις κοινωνικού χαρακτήρα με μέλη της οικογένειας δεν διατηρώ κάποια περαιτέρω σχέση μαζί τους. Θέλω όμως να εκφράσω τον ιδιαίτερο θαυμασμό μου και τον απέραντο σεβασμό μου για ένα μέλος της οικογένειας συγκεκριμένα, την Πριγκίπισσα Ειρήνη. Ένας σπάνιος άνθρωπος, με διευρυμένους πνευματικούς ορίζοντες που έχει αφιερώσει τη ζωή της στην φιλανθρωπία. Η απλότητα, η ευγένεια και το εξαιρετικό της χιούμορ είναι στοιχεία που την καθιστούν για μένα έναν σπάνιο χαρακτήρα και έναν εξαιρετικό συνομιλητή.

  • Σε ποιο πολίτευμα πιστεύετε;

Θεωρώ ότι η Ελλάδα ευτύχησε και μεγαλούργησε όταν στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα είχε έναν βασιλιά του διαμετρήματος του Γεωργίου Α’. Θεωρώ επίσης ότι ο αείμνηστος Κωστής Στεφανόπουλος υπήρξε ο απόλυτος εκφραστής του ρόλου που πρέπει να διαδραματίζει ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε μια προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Το Πολίτευμα αποτελεί την συγκολλητική ουσία του έθνους. Η χώρα ευτύχησε να έχει και πολύ άξιους και λιγότερο άξιους ανώτατους άρχοντες.

  • Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες;

Είχα την χαρά να γνωρίσω τα τελευταία χρόνια μέλη βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης. Θεωρώ πολλούς από αυτούς θεματοφύλακες μιας βαθιάς Ευρωπαϊκής κληρονομιάς. Τρέφω ιδιαίτερο θαυμασμό για την Βασίλισσα Ελισάβετ του Ηνωμένου Βασιλείου. Στα 90 της χρόνια εργάζεται για τη χώρα της ακατάπαυστα με απόλυτη αφοσίωση στο καθήκον της και χαίρει της εκτίμησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού της.

  • Τι σας έχει αποδείξει η δεκαετής-θαρρώ-ενασχόληση σας με το ελληνικό δημόσιο;

Λυπάμαι ως Έλληνας πολίτης και φορολογούμενος για την κατάντια σήμερα του Ελληνικού Δημοσίου. Η παντελής έλλειψη αξιοκρατίας και οι τεράστιες παθογένειες του παρελθόντος κρατούν την χώρα καθηλωμένη και εγκλωβισμένη, δημιουργούν τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, δεν παράγουν έργο και συμβάλουν στην εντεινόμενη οικονομική κρίση. Αν εξαιρέσουμε συγκεκριμένες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων που επιτελούν με αυταπάρνηση το έργο τους καθώς επίσης και μεμονωμένες φωτεινές εξαιρέσεις ευσυνείδητων εργαζομένων η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων σήμερα ζουν εις βάρος όλης της υπόλοιπης κοινωνίας. Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για την αλλαγή πορείας που απαιτείτε. Σχετικά με το θέμα του Τατοΐου μπορώ να πω σήμερα με απόλυτη βεβαιότητα ότι έχω γνωρίσει μόνο 2-3 φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων που γνωρίζουν καλά το πόσο πολύπλοκο είναι το θέμα της διάσωσης του κτήματος. Σήμερα διαχειρίζονται την τύχη του στολιδιού αυτού της Αττικής άνθρωποι που το έχουν δει μόνο σε χάρτες, δεν έχουν πατήσει το πόδι τους ποτέ εκεί και παρουσιάζουν εαυτούς των ως οι έχοντες την μοναδική αλήθεια για το τι πρέπει να γίνει… -ας μην συζητήσουμε δε για υπουργούς και πολιτικά πρόσωπα που έχουν μείνει μετεξεταστέοι σε στοιχειώδη ζητήματα πολιτικού και πολιτιστικού πολιτισμού!

img_2165small

  • Τι πιστεύετε για τους Έλληνες;

Τρέφω βαθιά εκτίμηση στο δημιουργικό κομμάτι του λαού μας. Σε όλους εκείνους που τα τελευταία χρόνια βάζουν πλάτη για να σταθεί η χώρα όρθια. Σε όλους τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα που κάθε μέρα δίνουν μάχες για την επιβίωσή τους και για την παραγωγή πλούτου στην πατρίδα μας. Σε μια μερίδα δημοσίων υπαλλήλων που επιτελούν με αυταπάρνηση την εργασία τους, βρίσκονται δίπλα στους συμπολίτες τους πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν και να διατηρούν σε κίνηση τις μηχανές του κράτους. Είναι ελάχιστοι μέν αλλά φέρουν στις πλάτες τους ένα βαρύ φορτίο. Τι να πει κανείς για τους ανθρώπους των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας, τους γιατρούς, τους δασκάλους κτλ. Δυστυχώς η χώρα μας βιώνει μια κρίση που δεν είναι απλά οικονομική. Είναι βαθύτατη κρίση αξιών και ηθικής παρακμής. Είμαστε ένας εμφυλιοπολεμικός λαός που ποτέ δεν καταφέραμε να μονιάσουμε. Φέρουμε ανατολίτικα κατάλοιπα και νοοτροπίες που μας κρατούν καθηλωμένους και δεν μας αφήνουν να αλλάξουμε τον ρου της ατομικής και της εθνικής μας πορείας.

  • Θα μετακομίζατε εύκολα στο Λονδίνο;

Ένας λόγος για τον οποίο βρίσκομαι σήμερα στην Ελλάδα και δεν έχω μεταναστεύσει όπως πολλοί φίλοι μου και συμπατριώτες στην ηλικία μου είναι και το θέμα του Τατοΐου. Ποτέ δεν μου αρέσει να αφήνω κάτι τόσο μεγάλο στη μέση. Θεωρώ εθνική μου υποχρέωση ο στόχος διάσωσης και σωστής αξιοποίησης του κτήματος να επιτευχθεί. Είμαι εδώ και θα παραμείνω εδώ όσο έχω να προσφέρω ακόμα πράγματα. Αγωνίζομαι όπως όλοι μας να επιβιώσω και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσω όλες τις προκλήσεις που καθημερινά δημιουργούνται γύρω από το ζήτημα του Τατοΐου. Πολλές φορές έχω λιγοψυχήσει. Πολλές φορές έχω πει ότι δεν αντέχω άλλο και ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω. Μια αόρατη δύναμη με κρατά ακόμα όρθιο. Με κρατούν όρθιο επίσης δεκάδες μέλη και φίλοι του Συλλόγου μας που μου δίνουν δύναμη και κουράγιο που αναπτερώνουν το ηθικό μου και το γινάτι μου. Εάν κάποια στιγμή όλα τελειώσουν και οι συνθήκες μου το επιτρέψουν δεν σας κρύβω ότι θα ήθελα να ζήσω μόνιμα στο Λονδίνο. Είναι μια πόλη που αγαπώ ιδιαίτερα και ένας τρόπος ζωής που με εκφράζει απόλυτα για πολλούς και διάφορους λόγους.

  • Γιατί αγαπάτε τον χειμώνα και τα όμορφα στρωμένα τραπέζια;

Αγαπώ τον χειμώνα γιατί μάλλον είμαι εξαιρετικά μελαγχολικό άτομο. Αγαπώ την βροχή για έναν ανεξήγητο λόγο. Ηρεμώ και μπορώ να συγκεντρωθώ καλύτερα σε αυτά που έχω να κάνω. Τελευταία έχει μπει στη ζωή μου ένα ακόμα χόμπυ. Αυτό της μελέτης της τέχνης του art de la table. Σκέφτομαι να ασχοληθώ μελλοντικά κάπως πιο πρακτικά με το θέμα αυτό χωρίς να έχω καταλήξει ακόμα τι είναι αυτό που θέλω να κάνω. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ενασχόληση μου αυτή έχει να κάνει με το γεγονός ότι στη χώρα μας δεν γνωρίζουμε τα στοιχειώδη συστατικά της ιεροτελεστίας που λέγεται τραπέζι. Έχουμε το νου μας μόνο στο στομάχι μας και όχι στην εμπειρία και την ποιότητα που μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο και στην καθημερινότητά του ένα καλοστρωμένο τραπέζι και στοιχειώδεις τρόποι συμπεριφοράς όταν βρισκόμαστε γύρω από αυτό.

  • Το ξέρετε ότι σας ταυτίζουν με την οικογένεια του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου;

Γελάω πολλές φορές με την εντύπωση που έχουν σχηματίσει πολλοί για μένα, ασχολούμενο με το θέμα του Τατοΐου. Είναι τόσο αστεία η αντιμετώπιση υπουργών, πολιτικών προσώπων και άλλων κρατικών κυρίως λειτουργών όταν με γνωρίζουν για πρώτη φορά. Ξεκινούν τον διάλογο διαβεβαιώνοντάς με ότι “εκείνοι” δεν είναι βασιλικοί και δεν βλέπουν το Τατόι έτσι. Πρέπει να σας πω ότι στην αρχή ένιωθα πολύ άσχημα με αυτού του τύπου την στοχοποίηση. Ήταν χτυπήματα κάτω από τη μέση για να απομειωθεί ο επικριτικός ρόλος του Συλλόγου και εμένα προσωπικά απέναντι σε όλους αυτούς που διαχειρίζονται σήμερα την τύχη του κτήματος και το έχουν αφήσει να ρημάξει. Σήμερα απλά τα προσπερνώ και αδιαφορώ τελείως για το τι γνώμη έχει ο καθένας για την προσπάθεια που κάνουμε.

The following two tabs change content below.
Η Μαρίκα Αρβανιτοπούλου γεννήθηκε στον Πειραιά. Είναι δημοσιογράφος από το 1983. Πολιτιστικό ρεπορτάζ μια ζωή... στα θέατρα, στο υπουργείο Πολιτισμού, θαμώνας στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πριν γίνει ακόμη Διεθνές. Σπούδασε στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής Σχολής της Αθήνας, απ΄όπου πήρε το πτυχίο της το 1987. Γαλλικά -όχι πιάνο- και αγγλικά. Ζει από τη δουλειά της και μεγαλώνει τον γιο της στην Αθήνα που ονειρεύεται κάποτε να αλλάξει νοοτροπία και αισθητική.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts