Υπόθεση μητέρας από την Πάτρα: η δικαίωση του twitter και η αδυναμία των θεσμών

του Δημήτρη Καλαντζή.

Ένα 24ωρο μετά την απαγγελία κατηγοριών στην 33χρονη μητέρα από την Πάτρα για την ανθρωποκτονία της 9χρονης κόρης της, η κοινή γνώμη βρίσκεται αντιμέτωπη και πάλι μέσα σε λίγο διάστημα με τη δικαίωση του «λαϊκού δικαστηρίου» του twitter απέναντι στους βραδυκίνητους επίσημους θεσμούς της κοινωνίας.

Στην υπόθεση της δολοφονίας της Καρολάιν, χρειάστηκε να αποκαλυφθεί σχεδόν και η τελευταία λεπτομέρεια του προμελετημένου εγκλήματος από κάποιους δημοσιογράφους και τους χρήστες του twitter για να γίνει τελικά η σύλληψη του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου.

Και όμως. Η αστυνομία θα μπορούσε από τις πρώτες ημέρες να ενώσει τις τελείες. Δεν υπήρχε DNA εισβολέα στο σπίτι, οι κάμερες της γειτονιάς δεν είχαν καταγράψει κάποια κίνηση, το (αυτο) δέσιμο του δράστη ήταν κωμικό, το σενάριο των ληστών που επικαλέστηκε ήταν copy paste από πραγματικό συμβάν σε σπίτι συναδέλφου του, η κάρτα του κλειστού κυκλώματος στο σπίτι είχε αφαιρεθεί, το ζευγάρι αντιμετώπιζε προβλήματα στη σχέση του… Όλα τα στοιχεία ήταν μπροστά στα μάτια των ερευνητών, αλλά χρειάστηκαν δέκα ημέρες για να ζητήσουν το κινητό του και 40 ημέρες για να… τον αφήσουν να πάει στην κηδεία του θύματός του και να… παρηγορήσει τη μητέρα της Καρολάιν για «το κακό που τους βρήκε» και μετά να γίνει τελικά η σύλληψή του.

Η σύλληψή του, ενώ είχε αγκαλιά το παιδί από το οποίο στέρησε το δικαίωμα να μεγαλώσει με τη μητέρα του, το παιδί που τοποθέτησε δίπλα στη νεκρή Καρολάιν για να κάνει πιο δραματικό το σκηνικό του εγκλήματος.


Στην υπόθεση της μητέρας από την Πάτρα η βραδυπορία των θεσμικών Αρχών παίρνει τραγική διάσταση λόγω της υποψίας ότι η 9χρονη Τζωρτζίνα δεν ήταν το μόνο από τα τρία παιδιά που δολοφονήθηκε, αλλά υπήρχε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο της μητέρας να φέρνει κοντά της τον εν διαστάσει σύντροφό της με τις «κακοτυχίες» που συνέβαιναν στα παιδιά τους.

Τα τρία παιδιά έχασαν τις ζωές τους μέσα σε διάστημα μόλις 2,5 χρόνων με τις ιατροδικαστικές εξετάσεις να αποδίδουν τους θανάτους σε σπάνιες αλλά λογικοφανείς αιτίες. Αιτίες που σε αδρές γραμμές ήταν «δεν είμαστε και σίγουροι αλλά ας κλείσουμε τώρα τον φάκελο να τελειώνουμε με αυτό».

Ήταν η επιμονή κάποιων δημοσιογράφων του τοπικού τύπου αρχικά και μετά του Αθηναϊκού με εκατοντάδες χρήστες του twitter να σιγοντάρουν που έκανε τις Αρχές να επανεξετάσουν τη βολική βεβαιότητα της θεωρίας των «συμπτώσεων» που ακολουθούσαν μέχρι τότε (τρεις θάνατοι παιδιών του ίδιου ζευγαριού από διαφορετική αιτία το καθένα, άρα απλή «σύμπτωση»).

Τα γεγονότα που μαθαίναμε μέρα με τη μέρα όλο αυτό το διάστημα από δημοσιογραφικές αποκαλύψεις και αναρτήσεις στο twitter ήταν κραυγαλέα.

  • Το «αγαπημένο ζευγάρι» ζούσε στην πραγματικότητα σε διάσταση με τον σύζυγο να έχει κάνει το επόμενο βήμα στη ζωή του.
  • Οι θάνατοι των παιδιών συνέβαιναν σε στιγμές έντασης μεταξύ του ζευγαριού.
  • Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις των θανάτων των δύο παιδιών αποδείχθηκε ότι δεν ήταν εμπεριστατωμένες. Αν μάλιστα επαληθευτεί η θεωρία του Ιατροδικαστή κ.Γρηγόρη Λέων περί ασφυκτικού θανάτου των δύο πρώτων παιδιών, τότε ΠΡΟΦΑΝΩΣ οι συνάδελφοί του δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους.
  • Ο πατέρας είχε μεταφέρει μόνος του τα σπλάχνα της νεκρής κόρης του στην ιατροδικαστική υπηρεσία των Ιωαννίνων γιατί είχε «διαφορές» με την ιατροδικαστική υπηρεσία της Αθήνας. Πρόκειται για μία ανατριχιαστική και παράλογη κίνηση – πως αλήθεια διασφαλιζόταν η μη παρέμβαση στα μοναδικά  τεκμήρια που θα έδιναν τις απαντήσεις των ειδικών; – η οποία όμως θεωρήθηκε απολύτως νόμιμη και «φυσιολογική».
  • Η μητέρα εμφανιζόταν ως άτομο με γνώσεις νοσηλευτικής και το προσωπικό των νοσοκομείων την άφηνε να παρέχει μόνη της τα φάρμακα στο παιδί της χωρίς να έχει παρουσιάσει κάποιο έγκυρο τίτλο σπουδών.
  • Ο πρώτος «θάνατος» της μικρής Τζωρτζίνας, που την άφησε διανοητικά ανάπηρη, δεν ερευνήθηκε ποτέ. Δεν υπάρχουν απαντήσεις πως προκλήθηκε η πρώτη μεγάλη κρίση που την άφησε εγκεφαλικά ανάπηρη. Πως είναι δυνατόν να μην ενδιαφερθεί κανείς από το νοσοκομείο;
  • Το νοσηλευτικό προσωπικό είχε εντοπίσει, όπως είπε εκ των υστέρων, την «περίεργη» συμπεριφορά της μητέρας και μάλιστα είχε σκεφτεί να τοποθετήσει κάμερα στο δωμάτιο νοσηλείας του παιδιού για να διαπιστώσει πως συνέβαιναν οι «κρίσεις» μόνο με την παρουσία της μητέρας, αλλά δεν το έκανε ποτέ και συνέχιζε να της επιτρέπει να ασκεί νοσηλευτικές πράξεις.
  • Πως είναι δυνατόν το κοριτσάκι στο νοσοκομείο να μην είναι συνδεδεμένο με μηχανήματα που ενημερώνουν αυτόματα το νοσηλευτικό προσωπικό για κάποια κρίση, αλλά να πρέπει ο συνοδός να ενημερώσει εάν και όποτε θέλει ότι έχει σημάνει συναγερμός;
  • Ενώ υπήρχαν στο “Χαμόγελο του Παιδιού” δύο καταγγελίες για κακοποίηση της Τζωρτζίνας, οι κοινωνικές υπηρεσίες έκριναν ότι δεν ισχύουν. Όταν άρχισαν οι θάνατοι των παιδιών στην οικογένεια, δεν έπρεπε να κινητοποιηθούν αυτές οι υπηρεσίες εκ νέου;


Γιατί δεν κινήθηκαν γρήγορα οι επίσημα θεσμοθετημένες Αρχές για να προλάβουν ή έστω να ελέγξουν την υπόθεση που – χωρίς την πίεση της κοινής γνώμης – θα έκλεινε ως «τραγική σύμπτωση» ή «οικογενειακή τραγωδία»;


Και – το κυριότερο – εάν σε δύο τόσο σημαντικές υποθέσεις όπως της Καρολάιν και της μητέρας από την Πάτρα, “δικαιώθηκε” (τουλάχιστον με τα μέχρι στιγμής δεδομένα) το twitter και η «δημοσιογραφία στα όρια της δεοντολογίας», ποιός θα σταματήσει αυτή την εξωθεσμική «έρευνα» και «δημόσια δίκη» να δικάσει και να καταδικάσει στο μέλλον κάποιον αθώο;

Διαβάστε ακόμα:

The following two tabs change content below.

Δημήτρης Καλαντζής

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας. Σπούδασε δημοσιογραφία στο «Εργαστήρι» και Ελληνικό Πολιτισμό στο ΕΑΠ. Έχει δουλέψει σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς & τηλεοπτικούς σταθμούς και τώρα διερευνά τους κώδικες του διαδικτύου. Αγαπά τις ανθρώπινες ιστορίες και τις γάτες.

Comments

comments

Related Posts

Recent Posts