
από την Αγγελική Ρουμπιέ.
Μεγάλη Τετάρτη απόγευμα, καθ΄ οδόν προς την εκκλησία για το Μέγα Ευχέλαιο, για ένα κερί, ή για πολλά, δεν έχει σημασία. Κάνω την ίδια διαδρομή, στρίβω στην ίδια γωνία, χρόνια τώρα, σαν σε χαιρετισμό κάθε φορά σ’ ένα μέρος που δεν πρόλαβα να γνωρίσω καλά κι, όμως, αντίκριζα με συγκίνηση και σεβασμό, γιατί ήταν χώρος δημιουργίας .
Το αντικρίζω τώρα πια γκρεμισμένο, γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί οι χώροι δεν έχουν πνοή δίχως τους ανθρώπους που τους γεμίζουν, γιατί οι εποχές αλλάζουν, γιατί η ζωή προχωρά, γιατί έτσι είναι η ροή…
Σταματώ για δευτερόλεπτα, κοιτάζω τα γκρεμισμένα απομεινάρια, διακρίνω στον τοίχο κάποια πλακάκια κουζίνας, κοιτάζω γύρω. Μια γωνία φωτεινή όλο το οίκημα πια, σε ωραία γωνία της πόλης, στο ποτάμι. Ανάμεσα στα πεσμένα ντουβάρια, η φύση και ο χρόνος έχουν κάνει τη δουλειά τους. Πρασινάδα άγρια που καταλήγει σε μικρά άνθη κίτρινα και μωβ. Δεν έχω ιδέα αν αποκαλείται κάπως η φύση αυτή, αλλά την βρίσκω χαριτωμένη. Ανάμεσα σε ερείπια, λουλούδια. Πιθανώς ο συλλογισμός να είναι υπερβολικός, αλλά δεν πειράζει. Και η ζωή υπερβάλλει πολύ συχνά, γιατί όχι και η σκέψη μου;
Πέτρες και άνθη μικρά. Πώς μπορώ να τα συνθέσω δημιουργικά; Σκέφτομαι πως οι μεν δείχνουν ένα τέλος, αλλά, συνάμα, οικοδομούν μια αρχή. Όπως αρχή και αναγέννηση συμβολίζουν και τα άνθη.
Η στροφή μου, η γωνία μου, μού καταδεικνύουν μια πορεία. Τέλος – αρχή, θάνατος – αναγέννηση, Σταύρωση – Ανάσταση.
ΚΑΛΗ ΑΝΑ(Σ)ΤΑΣΗ
ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Latest posts by Αγγελική Ρουμπιέ (see all)
- Τρεις προσευχές - April 18, 2025
- Ο κύκλος -3 - August 20, 2024
- ‘Πέτρες και άνθη’ - May 2, 2024
